ในที่สุดอี้เฉินมีเวลาเป็นส่วนตัว เขานั่งปิดขั้นพลังภายในจวนที่พักตระกูลกง หมายคิดตระหนักรู้ม้วนคัมภีร์อักขระที่ได้มา
เขาจมดิ่งลงไปในทะเลความรู้
ทันทีเขาเข้าไปภายในกลับต้องตกใจ เขาเห็นหน้ากากหินผลึกสีขาว อยู่ใจกลางทะเลความรู้ของเขา ทันที ที่อี้เฉินเข้าใกล้ปราณพลังหน้ากากแพร่กระจายเป็นปราณพลังสีดำพุ่งดิ่งเข้าใส่ร่างปราณจิตอี้เฉินในทะเลความรู้ มันรัดอี้เฉินไว้แน่น
อี้เฉินตกใจอย่างมากตะโกนลั่น "เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่"
หน้ากากนั้นปลดปล่อยปราณพลังสีดำน่าหวาดกลัว มันพยามครอบงำอี้เฉิน หมายมั่นลบอี้เฉินออกจากทะเลความรู้
หน้ากากหินผลึกสีขาวค่อยๆ เข้าใกล้ใบหน้าอี้เฉิน
อี้เฉินไร้แรงต่อต้าน เหมือนวิญญาณจะถูกดูดออกจากร่าง ปราณพลังสีดำประหลาดมาก
เพียงโดนปราณพลังสีดำ วิญญาณภายในร่างกลับสั่นไหวอย่างตื่นกลัว
ปราณจิตในทะเลความรู้ อี้เฉินเริ่มสั่นเทิ้ม จนจะล้มลงในทะเลความรู้ เขารวบรวมเจตจำนงทั้งหมดกลับมา
ขับเคลื่อนอักขระในทะเลความรู้ เข้าขวางกั้นหน้ากากหินผลึกสีขาว
อักขระแน่นขนัดในทะเลความรู้พุ่งเข้าใส่หมายปิดผนึกหน้ากากหินผลึกสีขาวไว้
ทั้งสองต่างฝ่ายต่างดึงดันไม่มีใครยอมใคร อยู่นานหนึ่งก้านธูป
แต่อักขระที่อี้เฉินเรียนรู้นั้นมีมาก ทำให้หน้ากากหินผลึกสีขาวไร้แรงต่อต้าน
มันถูกอักขระพันธนาการไว้ เสียงกรีดร้องหญิงสาวออกมาบ้าคลั่ง ปนโทสะ หมายอยากได้ร่างกายอี้เฉินไป
อี้เฉินสร้างกรงอักขระรอบล้อบหน้ากากผลึกสีขาวไว้ คิดจะทำลายมันทิ้ง
อยู่หน้ากากผลึกสีขาวก็สั่นไหวอย่างรุนแรง กลายเป็นหญิงสาว เปื่อยเปล่าอยู่กลางทะเลความรู้ของเขา
อี้เฉินประหลาดใจนั้นมันมนุษย์หรือตัวอะไรกันแน่
มันเอ่ยพูด "เจ้าทำลายที่อยู่ของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าข้าเกือบจะได้เกิดใหม่อยู่แล้วเชียว"
อี้เฉินเห็นนางถึงกับตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง นางนั้นสวยงามราวภาพวาด ผิวขาวเนียนละเอียด ดั่งเซียนลงมาจุติ แววตาแฝงด้วยอันตราย
ถือเป็นโฉมสะคราญคนหนึ่ง ส่วนเว้าส่วนโค้งของนางทำให้การก้าวเดินของนางช่างยั่วยวน
"เจ้าเป็นใครกันแน่"
"ข้าเป็นเผ่าพันธุ์ วิญญาณ ข้ากำลังจะเกิดใหม่ เจ้าทำลายเปลือกผลึกหินสีแดงของข้าเป็นเพราะเจ้า"
"แล้วเหตุใดเจ้าไม่ซ้อนมันให้ดีดี โทษข้าก็ไม่ถูก"
"เจ้า เจ้า"
"มันไม่มีใคร ลงไปในเหมืองแร่ลึกมากมานานหลายร้อยปีแล้ว แต่เจ้ากลับ"
อี้เฉินอยากจะฆ่านางทิ้ง นางอันตรายเกินไป หากนางไม่มีประโยชน์ ฆ่านางทิ้งซะดีกว่าปล่อยให้เป็นเสี้ยนหนาม ภายภาคหน้า
"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร"
"เจ้าต้องชดใช้ด้วยร่างกายของเจ้า" นางพูดด้วยสายตาอำมหิต เหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้ออี้เฉิน
"งั้นฆ่าควรต้องฆ่าเจ้าทิ้ง เจ้าอันตรายเกินไปถึงเจ้าจะสวยงามก็เถิด"
"เจ้าเจ้า"
"เจ้าปล่อยข้าไว้ในทะเลความรู้ของเจ้าได้หรือไม่ หากเจ้าปล่อยข้าไว้ ข้าสัญญา หากเจ้ามีภัยเจ้าเพียงสวมหน้ากากผลึกสีขาว ข้าก็จะช่วยเจ้าได้"
อี้เฉินครุ่นคิด มันจะไม่อันตรายเกินไปหรือ แบบนั้น แต่ถ้ามีหลักประกันชีวิตก็ดีไม่น้อย
หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด
"แล้วเหตุผลที่ข้าจะต้องเชื่อเจ้าละ หากเจ้าไม่ทำตามสัญญา"
"เรามาคุยแบบตรงๆ ดีกว่า ข้าออกไปจากทะเลความรู้ไม่ได้ เปลือกหินผลึกของข้าแตกไปแล้ว หากข้าออกไป ข้าจะสลายหายไปทันที"
"หากเจ้าตายข้าตายเจ้ามีแต่ได้ อย่างไรข้าก็ต้องช่วยเจ้า" นางพูดแฝงด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเดี๋ยวขี้เล่นเดี๋ยวจริงจังเดาไม่ถูก
"ได้งั้นข้าตกลง ข้าจะให้เจ้าอยู่อาศัยในทะเลความรู้แต่ถ้าเจ้าคิดไม่ซื่อข้าจะฆ่าเจ้าซะ
ต่อให้เจ้าจะแปลงกายเป็นหญิงสาวสวยแค่ไหนก็ตาม"
"ร่างที่แท้จริงของข้าตาหาก ใครบอกเจ้าร่างจำแลง"
อี้เฉินบ่นพึมพำ "เจ้าหาเสื้อผ้ามาใส่ได้แล้วยื่นเปื่อยเปล่าอยู่ต่อหน้าข้าอยู่ได้ หน้าเจ้าหนาจริงๆ"
"ถุย ถุย" "เจ้าต้องสร้างให้ข้า ที่นี่ทะเลความรู้ของเจ้าไม่ใช่ของข้า"นางมองค้อนที่อี้เฉิน อยากจะเข้าไปฆ่าอี้เฉินเสียบัดนี้
แต่ภายในทะเลความรู้อี้เฉินเป็นใหญ่ กว่านาง
"เจ้ามีนามว่าอะไรข้าจะได้เรียกเจ้าถูก" อี้เฉินมองนางสวมอาภรณ์ ใส่แล้วดูเหมาะมากเขาอย่างจะถามหลายๆ เรื่อง แต่ไว้ก่อนดีกว่า
"ข้านามว่า เมี่ยนจือ" "ข้าเมื่อยจังเลยเจ้ามาหนวดให้ข้าได้หรือไม่" นางยิ้มเชิญชวนอี้เฉินอย่างเจ้าเล่ห์
"ข้าอี้เฉิน เจ้าอย่ารบกวนข้า ข้าจะตระหนักรู้"
อี้เฉินนำม้วนคัมภีร์อักขระในทะเลความรู้ออกมา หยั่งรู้ อักขระทีละตัว อักขระนั้นซับซ้อนอย่างมาก
กว่าอี้เฉินจะสลักได้แต่ละตัวลงไปในทะเลความรู้ได้ อี้เฉินใช้เวลาไปถึง 1 ชั่วยาม
แต่สิ่งที่อี้เฉินรำคาญก็คือ เมี่ยนจือมาก่อกวนเขาจนทำให้อี้เฉิน หยั่งรู้ไม่ได้ นางเข้ามาถูเนื้อถูตัวเหมือนแมวน้อยที่อ้อนเจ้าของ
"เจ้าไปเล่นไกล ๆ ข้าได้หรือไม่เมี่ยนจือ"
"ก็ข้าเหงา" นาง แสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แยกเขี้ยวยิงฟัน
"ข้าเตือนเจ้าอย่ามากวนข้าอีก"
"นิสัยเจ้าไม่เหมือนกับหน้าตาของเจ้าเลยสักนิด" "เราน่าจะทำเรื่องอย่างว่ากันนะ"
"เจ้าเจ้า" "พูดมาได้ไม่อายปาก"
อี้เฉินออกไปจากทะเลความรู้ทันที จิตใจเขาฟุ้งซ่าน ไม่สามารถหยั่งรู้อักขระเพิ่มได้อีก
เขาอยากจะหาอะไรปิดปากเมี่ยนจือ ให้เลิกพูดพล่ามเสียที เขาไม่รู้คิดถูกคิดผิดที่ปล่อยเมี่ยนจือไว้ แต่ปราณพลังที่นาง
สำแดงไม่อ่อนแออย่างแน่นอน
ทันทีที่เขาออกจากการปิดขั้นพลัง ก็ได้ยินเสียงผู้คน จากภายนอกจวนที่พักตระกูลกง
218K
