ธาราย้อนแห่งนครเชียงทอง

       เมื่อบอสและลุงคำมาถึงบ้านพันหาน ก็ได้พบเห็นสองคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา แต่นั่นไม่ใช่พี่สีและพี่สัง กลับเป็นผู้คุ้มกันของชายหนุ่มที่หาเรื่องบอสเมื่อวาน ทั้งลุงคำและบอสถึงขั้นเหงื่อตก

        “ท่านลุง นี่มันคนที่หาเรื่องข้าเมื่อคราก่อนมิใช่หรือขอรับ ข้าเกรงว่าการจักช่วยพี่สังแลพี่สีครานี้ คงจักมิง่ายเสียแล้วขอรับ”

        “นั้นน่ะซี.. ข้าก็มิคิดว่ามันจักจุดไต้ตำตอเยี่ยงนี้ ยังไงเสียเราก็จักต้องเร่งช่วยพวกมันออกมา เอ็งมีวิธีอันใดที่จักช่วยพวกมันหรือไม่”

        “พวกเราจักมิแจ้งท่านลุงผู้ใหญ่ทราบก่อนดอกหรือขอรับ ข้าเกรงว่ามันจักกลายเป็นเรื่องใหญ่เอานะขอรับ...”

        “หากพี่มา (ลุงผู้ใหญ่) รู้เรื่องเข้า มันยิ่งจักเป็นเรื่องใหญ่ของแท้เลยล่ะเอ็งเอ้ย ข้าว่ารีบหาทางช่วยพวกมันให้เร็วที่สุดเสียดีกว่า เอาตามนี้ก็แล้วกัน”

        บอสจนใจที่จะต่อรองกับลุงคำ ได้แต่ต้องทำตาม ทั้งคู่จึงได้แอบย่องเข้าไปในเขตบ้านของพันหาน พยายามไม่ให้ใครเห็น จนมาถึงเพิงหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากเรือนหลังใหญ่ที่เป็นเรือนหลักไม่ไกลนัก บอสและลุงคำจึงเห็นพี่สังและพี่สีนอนฟุบอยู่ที่พื้น และก่อนที่ทั้งคู่จะวิ่งเข้าไป พลันเหลือบไปเห็นคนกำลังเดินมาเสียก่อน จึงได้แต่ต้องหาพุ่มไม้หลบกันไป

        “เฮ้ย พวกมึง ! ทำให้มันสองตัวนี้ ตื่นมาคุยกับกู บัดเดี๋ยวนี้”

        “ขอรับ นายน้อยหาน...”

        ผู้ที่มากลับเป็นคุณชายคนที่เคยมาหาเรื่องบอสเมื่อครั้งก่อน และแถมยังชื่อพันหาน คนที่มีเรื่องกับพี่สังและพี่สีอีกด้วย บอสถึงขั้นกุมขมับในความซวยที่แสนจะบังเอิญนี้เลยทีเดียว ซึ่งตอนนี้บอสยังคงทำได้เพียงซุ่มดูสถานการณ์ต่อไปก่อนเท่านั้น 

        ชายสองคนที่ติดตามพันหานมา เอาน้ำสาดไปยังผู้ที่ฟุบหลับอยู่ที่พื้นคนละ 1 คุ เพื่อให้ทั้งสองตื่นขึ้น ซึ่งมันทำให้พี่สังและพี่สีสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ทั้งสองลืมตาขึ้นมองดูรอบๆ และได้รู้ว่าพวกตนโดนเข้าแล้ว จึงได้แต่พนมมือขึ้น ยกมือไหว้ไปทางพันหาน

        “ท่านพันหาน โปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วยเถิดขอรับ ข้าหาได้มีเจตนาแย่งคนของท่านไม่ ขอรับ”

        “เมื่อคืนพวกมึง กล้ามีเรื่องกับกูแล้ว คิดว่ามันจักจบง่ายๆ เพียงเท่านั้นรึ แล้วกูก็ยังจำพวกมึงได้ว่าเมื่อวานก็มีหนึ่งในพวกของมึงมาหาเรื่องกูก่อนด้วย กูก็อุตส่าห์มิเอาความแล้ว เมื่อคืนพวกมึงยังจักมิจำกันอีก เช่นนั้น วันนี้อย่าคิดว่ามึงสองคนจักรอดไปได้เลย”

        “พวกข้ากราบหล่ะขอรับ ท่านเข้าใจพวกข้าผิดไปจริงๆ ขอรับ พวกข้ามิได้คิดแย่งผู้หญิงของท่านเลย เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ ขอรับ”

        “มิมีอันใดเข้าใจผิดดอก กูเห็นกับตากูเอง เฮ้ย พวกมึงสองคน สั่งสอนพวกมันอีก แลมือนั่นของพวกมัน อย่าให้ใช้การใดได้อีก...”

        พี่ทั้งสองต่างช่วยกันผลัดขอร้องเพื่อให้พันหานปล่อยพวกตนไป แต่กลับไม่เป็นผล พันหานได้สั่งลูกน้องของตนให้เข้าไปจัดการกับทั้งคู่ ทั้งเตะทั้งต่อย และก่อนที่ลูกน้องคนหนึ่งของพันหานจะหยิบท่อนไม้เพื่อที่จะฟาดใส่แขนของพี่สีอย่างสุดแรง บอสที่เห็นเหตุการณ์อยู่ตลอดก็ทนต่อไปอีกไม่ได้แล้ว จึงรีบแจ้งลุงคำทางจิตไปว่า

        “ท่านลุง หากท่านเห็นอันใดต่อจากนี้อย่าได้ตกใจหนาขอรับ สิ่งเหล่านั้นเป็นข้าเองที่เรียกมาทั้งสิ้น”

        หลังจากลุงคำได้ยินเสียงในหัวเพียงแค่ชั่วอึดใจ พลันเห็นเสือโคร่งตัวเขื่องที่เคยพบเมื่อตอนขึ้นเขาครั้งล่าสุด ปรากฎอยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เจ้าเสือตัวนั้นกลับหันหลังให้พวกตน พร้อมวิ่งเข้าไปในพื้นที่เพิงนั้นอย่างรวดเร็ว ลุงคำตกตะลึงในสิ่งที่เห็นและหันไปมองบอสที่นั่งหลับตาอยู่ทันที

        ก่อนที่ไม้ท่อนนั้นจะฟาดเข้าที่แขนของพี่สี เสือหนุ่มตัวนั้นก็ได้กระโจนเข้ามาตะปบหลังชายผู้ถือไม้นั้นจนล้มหน้าทิ่มลงกับพื้น เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วมาก ผู้ที่อยู่ในบริเวณเพิงที่เหลือทั้งหมด พอได้เห็บภาพตรงหน้า ต่างพากันตกใจและกรีดร้องจนเสียงหลง 

        พันหานหน้าซีดเผือกก่อนจะรีบวิ่งไปทางเรือนใหญ่ พร้อมตะโกนว่ามีเสือตลอดทาง ส่วนลูกน้องที่เหลืออีกคนก็วิ่งหนีตายไปอีกทางอย่างรวดเร็ว พี่สังและพี่สีเองที่โดนซ้อมมาอย่างหนักไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกวิ่งหนี จึงทำได้เพียงนั่งหลับตาแล้วร้องไห้รอความตาย

        “ท่านพี่ทั้งสอง มิต้องกลัวเสือตัวนี้ดอกขอรับ มันจักมิทำอันตรายอันใดแก่พวกท่าน...”

        พลันสิ้นเสียงดังกล่าวทั้งสองจึงลืมตาขึ้น ได้เห็นบอสและลุงคำรีบวิ่งเข้ามาช่วยพยุงพวกตน ทั้งคู่โล่งใจมาก น้ำตาไหลด้วยความดีใจ แต่ก่อนที่ทั้งหมดจะลุกและหลบหนีออกจากพื้นที่ได้ กลับได้ยินเสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอก บอสจึงกังวลว่าจะมีคนมาพบพวกตน จึงได้สั่งให้เสือตัวนั้นวิ่งไปที่เรือนหลังใหญ่นั้นแทน เพื่อล่อให้คนที่กำลังตามหาเสืออยู่มุ่งไปทิศทางนั้น จากนั้นจึงรีบพยุงพี่ทั้งสองออกจากพื้นที่ไปยังช่องทางที่พวกตนแอบเข้ามาทันที

        เมื่อเสือตัวนั้นวิ่งไปจนถึงเขตเรือนใหญ่ ชายฉกรรจ์นับสิบคนวิ่งตามและล้อมไว้ พันหานรีบหนีขึ้นไปบนเรือนอย่างลนลานพร้อมกับผู้ติดตามคนสนิท (สองคนที่เคยคุ้มกันตอนอยู่ที่ตลาด) ที่ตามประกบระวังภัยให้อย่างใกล้ชิด เมื่อก้าวพ้นบันใดขั้นสุดท้ายของเรือนแล้ว จึงหันหลังกลับมาและชี้นิ้วสั่งให้คนข้างล่างทั้งหมดรีบฆ่าเสือตัวนั้นทันที

        เสือหนุ่มตัวนั้นค่อยๆ เดินหมุนตัวอย่างช้าๆ แล้วหันหน้าไปจ้องพันหานที่อยู่บนเรือน ดวงตาจ้องเขม็ง แล้วคำรามเสียงดังกังวานไปทั่วบริเวณ พันหานล้มก้นกระแทกพื้นด้วยความผวาและตกใจกลัวสุดขีด จนฉี่ราดทันที 

        จากนั้นจึงวิ่งฝ่าฝูงคนที่ล้อมไว้ไปทางที่พวกบอสและลุงคำได้พาพี่สังและพี่สีหลบหนีไป ไม่มีใครกล้าวิ่งตามเสือตัวนั้นไปแม้แต่คนเดียว เมื่อวิ่งออกพ้นเขตบ้านพันหานแล้วก็พุ่งเข้าใส่พุ่มไม้แล้วหายลับไป บอสจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ขณะที่กำลังวิ่งอยู่ 

        บัดนี้กลุ่มช่วยเหลือทั้งหมดได้ออกจากพื้นที่ไปไกลจนน่าจะปลอดภัยแล้ว แต่ก็ยังคงไม่หยุดวิ่ง ทั้งหมดยังคงวิ่งต่อไปยังวัดมโนรมณ์ที่เป็นที่พำนักของพวกตน

เมื่อมาถึงเขตวัด หลังจากวางพี่สังและพี่สีลงเสร็จ ขณะที่บอสกำลังจะยืนขึ้น กลับเวียนหัวจนอาเจียนออกมามากมาย แล้วก็ฟุบสลบไปทันที ลุงคำและคนอื่นๆ ที่พบเห็นต่างตกใจเป็นอย่างมาก จึงรีบวิ่งเข้ามาช่วยดูบอสกันชุลมุน

        ตัดภาพกลับมาที่เรือนใหญ่บ้านพันหาน ที่ยังคงนั่งฉี่ราดด้วยความหวาดกลัวอยู่ มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งวิ่งกลับมาพร้อมกับผู้ติดตาม ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เคยแอบดูเหตุการณ์เมื่อครั้งบอสและพันหานมีเรื่องกันที่ตลาด

        “น้าพันอิน นี่มันเกิดเหตุอันใดขึ้น...?”

        “พวกนี้มันแจ้งว่ามีไอ้โคร่งบุกเข้ามาในเรือนของเราขอรับนายน้อย แลตอนนี้มันได้วิ่งหนีไปแล้ว”

        “ห๊ะ  เสือหน่ะหรือ จักเป็นไปได้เยี่ยงไร บ้านพวกเราอยู่แทบกลางเมืองเลยหนา พวกมันดูผิดกันหรือไม่”

        “มิผิดแน่ขอรับ เพราะมีผู้หนึ่งถูกมันตะปบจนเจ็บหนักนอนอยู่ที่เรือนล่าง เป็นรอยของเล็บเสือจริงแท้ขอรับ”

        “แล้วท่านพ่อไม่อยู่ดอกรึ วุ่นวายกันถึงเพียงนี้เหตุใดมิเห็นท่าน”

        “ท่านท้าวมิอยู่ขอรับนายน้อย เห็นว่าท่านมีเหตุต้องเข้าวังไปตั้งแต่ฟ้ายังมิสางแล้ว...”

        ‘นี่มันเกิดขึ้นได้เยี่ยงไร มิสมเหตุสมผลเอาเสียเลย มันเรื่องอันใดกันแน่นะ...’

        เด็กหนุ่มผู้นั้นพิจารณาถึงสิ่งที่ได้ฟังจากพันอินบอกกับตน พร้อมครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ก่อนจะเดินขึ้นเรือนไปจนพบเห็นพี่ชายของตนกำลังโหวกเหวกด้วยความหวาดกลัวอยู่

        “ท่านพี่ ท่านพี่ขอรับ นี่ข้าทับเองขอรับ ท่านพี่สงบใจลงก่อน มิมีอันใดแล้วขอรับ...”

        พันหานได้ยินเสียงเด็กหนุ่มผู้นั้น พลันมองหาอย่างลนลาน เมื่อได้พบแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปหา

        “เจ้า… พวกเจ้าไปอยู่ที่ใดกันมา ทำไมปล่อยให้ข้าต้องเผชิญกับเสือร้ายนั้นเพียงลำพังเยี่ยงนี้”

        “ข้ากับน้าพันอินออกไปข้างนอกกันมาขอรับ เพิ่งกลับมาสักครู่นี่เอง ต้องขออภัยท่านพี่ด้วยขอรับ...”

        เด็กหนุ่มตั้งใจจะมาสงบสติอารมณ์ให้พี่ชาย แต่กลับโดนต่อว่า จึงได้แต่กล่าวขอโทษไป แต่ในใจกลับส่ายหัวถึงการแสดงออกที่ไม่ได้เรื่องของผู้เป็นพี่ชาย

        ‘ท่านอยู่เพียงลำพังเยี่ยงไรกัน คนออกจะเต็มเรือนเช่นนี้ ช่างไม่ได้ความเสียจริง’

        “ท่านน้าหมื่นสัก พอจักแจ้งแก่ข้าให้กระจ่ายได้หรือไม่ว่ามันเกิดเหตุอันใดขึ้น แลได้ส่งคนไปแจ้งท่านพ่อแล้วหรือยัง...”

        “ยังมิทันได้แจ้งอันใดไปยังท่านท้าวเลยขอรับ นายน้อยทับ...”

        เด็กหนุ่มผู้นั้นหันไปสอบถามหนึ่งในสองผู้ติดตามพันหาน ที่มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงหมื่นซึ่งสูงกว่าผู้เป็นนาย หมื่นสักผู้นั้นจึงได้เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบเท่าที่ตนทราบและได้เห็นมา ให้แก่เด็กหนุ่มผู้นั้นฟังโดยละเอียดอย่างนอบน้อมและยำเกรงยิ่งกว่าผู้เป็นนายของตน เด็กหนุ่มผู้นั้นยืนกอดอกฟังตามและวิเคราะห์เหตุการณ์อย่างตั้งใจ

        “ข้าขอบน้ำใจท่านมาก ข้าเข้าใจเรื่องราวแล้ว เช่นนั้น เมื่อท่านพ่อกลับมา ท่านก็จงเรียนท่านเช่นเดียวกับที่แจ้งข้านี้เถิด”

        “ขอรับ นายน้อยทับ เช่นนั้น ข้าจักขอตัวไปดูนายน้อยหานก่อนหนาขอรับ”

        เด็กหนุ่มพยักหน้า จากนั้น จึงวิเคราะห์และประติดประต่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เข้าด้วยกัน

        ‘มันต้องเป็นผู้มีวิชชาเป็นแน่ แล้วจักเป็นใครหล่ะ รึจักเป็นหนึ่งในไอ้เจ้าพวกเมื่อวาน เหตุการณ์มันชี้ไปทางนั้นด้วยสิ...’

---------------------------------------