รวมเรื่องสั้นอีโรติก

ห้องเก็บเอกสารอยู่หลังอาคารสำนักงาน

แสงไฟสลัว

ไม่มีหน้าต่าง

มีกลิ่นกระดาษ กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นฝุ่นเบา ๆ จากแฟ้มราชการที่ไม่มีใครสนใจ

วันนี้ปลัดภัทรเรียกกชกรมาช่วยจัดแฟ้ม

“แค่เรียงเลขปีเก็บนะครับ” เขาพูดเรียบ ๆ

แต่สายตาขณะส่งแฟ้มให้เธอ — นุ่มลึกจนทำให้ปลายนิ้วเธอชา

เธอก้มหน้าจัดแฟ้มที่โต๊ะไม้เก่า

เสียงกระดาษ เสียงลมหายใจ และเสียงหัวใจของเธอ...

มันดังพอจะกลบทุกอย่างรอบข้างได้หมด

เขายืนอยู่ด้านหลัง

ไม่แตะ

ไม่พูด

แต่เธอรู้… ว่าเขามอง

“คุณ... ไม่เคยให้คนอื่นเข้ามาจัดตรงนี้เลยใช่ไหมคะ?”

เธอถามเบา ๆ ขณะก้มดูปี ค.ศ. บนปกแฟ้ม

“ครับ”

คำตอบสั้น ๆ แต่กระชากแรงสั่นจากอกเธอ

เธอเงยหน้ามองเขา

เขาก็สบตากลับ

สายตาคู่นั้น — มั่นคง อบอุ่น และอันตรายในแบบที่เธอห้ามตัวเองไม่ได้

เขาก้าวเข้ามาใกล้

เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังเบา ๆ

มือเขายื่นมาแตะแฟ้มในมือเธอจากด้านหลัง

ปลายนิ้วนั้นแตะโดนหลังมือเธอโดยไม่ตั้งใจ

...แต่ไม่มีใครถอยออก

ไม่มีใครพูด

เธอยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ

เขายืนแนบหลัง

ลมหายใจเขากระทบต้นคอเธอ

แผ่นอกเขาอุ่นแนบกลางหลัง

เธอไม่ได้หนี

เขาไม่ได้เร่ง

แต่เขาก้มหน้า

ริมฝีปากเขาแตะที่ท้ายทอยเธอเบา ๆ

“คุณสวยมากเวลานิ่งแบบนี้”

เธอหายใจเข้าแรง

แต่ยังไม่พูด

เพราะถ้าเธอพูด... น้ำเสียงคงสั่นเกินจะฟังรู้เ๹ื่๪๫

เขาใช้ปลายนิ้วไล้จากข้อมือขึ้นมาตามแขน

ผ่านข้อศอก

ผ่านหัวไหล่

แล้วแตะตรงลำคอด้านข้าง

เธอหลับตา

ปล่อยให้ปลายนิ้วนั้นวาดเส้นบนผิวเธอ

ไม่มีคำขอ

ไม่มีคำสั่ง

มีแค่แรงดึงดูดที่อ่อนโยน แต่ร้อนลึกจนเธอสั่น

เขากอดเธอจากด้านหลัง

มือสอดเข้าใต้แขนโอบเอวไว้แน่น

หน้าผากเขาแนบลงที่ไหล่

ริมฝีปากเขาแตะต้นคอเบา ๆ ก่อนดูดอย่างแ๵่๭ช้า

เธอกัดริมฝีปาก…

ครางเบา ๆ ในลำคอ

มือเธอวางทับบนแขนเขาโดยไม่รู้ตัว

“ผมห้ามคิดถึงคุณ... แต่ผมห้ามไม่ได้”

เขากระซิบ

ขณะมืออีกข้างวางลงบนหน้าท้องเธอ

ไล้ต่ำลงอย่างช้า ๆ

จนปลายนิ้วแตะชายกระโปรงนักศึกษา

เธอหายใจแรงขึ้น

ไม่ขยับหนี

แค่เอียงคอให้เขาจูบได้ถนัดขึ้น

เขากัดเบา ๆ

มือค่อย ๆ ดันชายกระโปรงขึ้น

ผ่านต้นขา

ผ่านเรียวขาแน่น

จน๱ั๣๵ั๱ผิวอุ่นใต้ชายกระโปรง

ปลายนิ้วเขาแตะขอบชั้นในเธอ

แต่ไม่เร่ง

เขาแค่ลูบข้างนอกเบา ๆ

ความเปียกชื้นที่ซึมผ่านผ้า — คือคำตอบที่เธอยอมให้

เขาเอามือลูบช้า ๆ

วนเบา ๆ

จนเธอต้องเอนตัวกลับซบอกเขา

“ขอแตะตรงนี้ได้ไหม”

เสียงเขาเบา… อ่อนโยน… เหมือนกำลังขอมากกว่า๻้๪๫๷า๹

เธอพยักหน้า

เบา

แต่ชัดเจน

เขาสอดมือเข้าใต้ชั้นใน

ปลายนิ้วแตะลงบนกลีบกลางที่อ่อนนุ่ม

เธอสะดุ้งเบา ๆ

เขาจูบซอกคอซ้ำ ขณะปลายนิ้ววนเบา ๆ

แล้วค่อย ๆ สอดเข้าไปทีละนิด

เธอกระตุก

เงยหน้าขึ้นหายใจแรง

“อืม…”

เสียงหลุดเบา ๆ จากปากเธออย่างไม่ตั้งใจ

เขาขยับนิ้วช้า ๆ

ลึก

แต่ยังคงจังหวะอ่อนโยน

เสียงเปียกเริ่มดังเบา ๆ ขณะมือเขาขยับ

“คุณน่ารักเกินกว่าที่ผมจะห้ามใจได้อีกแล้ว”

เขากระซิบแนบหู

เสียงหอบของเธอคือคำตอบ

เสียงลมหายใจเธอสั่น

กลั้นไว้ไม่ได้

ขณะที่ปลายนิ้วเขายังขยับอยู่ในตัวเธอ

เขาไม่รีบ

แต่ลึก

ไม่รุนแรง

แต่แม่นยำจนน่ากลัว

ปลายนิ้วเขาวนตรงจุดไวด้านในในจังหวะสม่ำเสมอ

เสียงเปียกดังชัดในห้องเงียบ

มืออีกข้างกอดเอวเธอไว้แน่น เหมือนจะกันเธอล้ม

เพราะตอนนี้ขาเธอไม่มีแรงจะยืน

“มานี่”

เสียงเขาต่ำแ๵่๭ ขณะที่ช้อนตัวเธอขึ้น

เธอกอดคอเขาไว้แน่น — แบบไม่รู้ตัว

แก้มเธอแนบหน้าอกเขา

หัวใจเขาเต้นแรงไม่แพ้ของเธอ

เขาวางเธอบนโต๊ะไม้เก่า

แฟ้มตกกระจัดกระจาย

เสียงเดียวที่ยังดังในห้อง… คือเสียงหายใจแรงของสองคนนี้

เขาคุกเข่าลง

มองหน้าเธอที่นั่งอยู่บนโต๊ะ

ขาเธอแยกออกเบา ๆ โดยไม่มีใครสั่ง

ชั้นในเธอถูกดึงลงอย่างนุ่มนวล แล้ววางไว้บนแฟ้มราชการ

เขาขยับหน้าเข้าใกล้

ริมฝีปากเขาแตะตรงปลายกลีบกลาง

เธอกระตุก

สะโพกยกขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่รอคำอนุญาต

ลิ้นเขากวาดแนบช้า ๆ ลึก และแน่น

เสียงเธอหลุด

เบา แต่อัดแน่น

“อืม… อึ่ก… คะ… คะคุณภัทร…”

เขาตอบด้วยการดูดตรงปลายเม็ดไว

แรงพอให้เธอกัดปากตัวเอง

มือกำขอบโต๊ะแน่น

ร่างกระตุกเป็๞๰่๭๫ ๆ

เขาใช้ทั้งลิ้นและนิ้ว

ลิ้นวนตรงปลาย

นิ้วเขาสอดกลับเข้าในโพรงที่เปียกจนได้ยินเสียง

เสียง “ชลั่บ ชลั่บ” ดังชัดกับเสียงหอบ

เธอไม่ทันได้เตรียมใจ

ก็แตกคานิ้วเขาในจังหวะที่เขากดนิ้วเข้าลึกสุด และดูดเม็ดไวพร้อมกัน

“อ๊าาาาา…”

เสียงเธอกรีดร้องเบา ๆ ขณะที่ร่างกระตุก

มือเธอกำชายเสื้อเขาแน่น

หน้าท้องเธอเกร็ง

หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา

เขายังไม่ขยับออก

แค่ค้างนิ้วไว้

แล้วซบหน้าลงบนหน้าท้องเธอ

เขาหายใจช้า ๆ แนบผิวเธอ

เธอสั่นเล็กน้อย — แต่ไม่ใช่เพราะอาย

มันเป็๲ความรู้สึกแบบใหม่... ที่ไม่ได้มีแค่ร่างกาย

เธอยกมือขึ้นลูบผมเขาเบา ๆ

ไม่พูด

แต่ในหัวเต็มไปด้วยความอ่อนแรง

กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ

> "ทำไมแค่มือเขา... ถึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกอดทั้งหัวใจ?"

เขาถอนนิ้วออกอย่างเบาที่สุด

ลุกขึ้นมานั่งข้างเธอบนโต๊ะ

แล้วเช็ดนิ้วด้วยทิชชู่ที่พกในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตอย่างระมัดระวัง

เขาจับมือตัวเอง…

แล้ววางบนต้นขาเธอ

ไม่เร้า

ไม่รบเร้า

“ผมจะไม่ไปเร็วไปกว่านี้ ถ้าคุณยังไม่พร้อม”

เธอสบตาเขา

ดวงตาที่เคยดูนิ่ง... วันนี้อ่อนที่สุดที่เคยเห็น

ไม่ใช่คนที่คุมอำเภอแต่เป็๲คนที่ใช้ทั้งหัวใจแตะเธอทีละนิ้ว

เธอยิ้มบาง ๆ

ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

แล้วพูดเสียงแ๶่๥...

“ถ้าคืนนี้กลับไปแล้ว ฉันยังคิดถึงมือคุณอยู่… จะผิดมั้ยคะ?”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

แล้วก้มลง

จูบเธออีกครั้ง

…จูบที่ไม่ต้องมีคำตอบ