เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

ท่านยายซุน

“อะไรกันวะ...นี้ก็ผ่านมาครึ่งวันได้แล้วกระมั้ง ?

“ทำไมถึงยังไม่มีใครมาซื้อซาลาเปาของท่านยายเลยสักคน กันนะ

=_=^ (เริ่มเซ็ง)

“ไอ้แดดนี้แมร่งก็แรงสะจริง แยงตากรูดีจริงๆเลย

*ถ้าไม่ใช่ว่า เจ๊ซีโร่แกให้ภารกิจมานะ ตรูจะไม่มาทำอะไรแบบนี้เลย เฮ้ออออ.....

TOT (ชีวิตรันทดเศร้าไปด้วยพูดไปด้วย)

ขณะที่กันจิมันกำลังบ่นพึมพำอยู่นั้นตามที่มันชอบบ่นชอบพูดของมันเวลาเล่นเกม มันคงมิได้สังเกตเลยว่าท่านยายซุนที่มันอาสามาช่วยขายซาลาเปา ในตอนเช้านั้น ตอนนี้นางกำลังมองมันด้วยสายตาเอ็นดูด้วยสายตา วิบๆวับๆ เป็นประกาย ซึ่งมันไม่สมกันกับวัยคนแก่ชรา เช่นท่านยายซุนเลยแม้แต่น้อย

สายตาของนางที่มองมาที่มัน เหมือนกับคนแก่ชราทั่วๆไป ที่มองลูกมองหลาน หรือ มองเด็กน้อย แล้วจึงส่งยิ้มชอบอกชอบใจออกมา แต่ต่างกันที่ท่านยายซุนนั้นมิได้ยิ้มแบบรักใคร่เด็กน้อยแต่ยิ้มแบบแสยะยิ้ม ที่มุมปากของแกซึ่งค้างอยู่บนใบหน้าของแกไม่ถึงเสี้ยววิ ก่อนที่มันจะหายไปอย่างรวดเร็วโดยที่กันจิมันไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำ เพราะ ขณะที่นางมองมาที่มันนั้นไม่มีทางที่มันจะคาดการณ์ได้เลยว่านางนั้นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ถึงได้แสยะยิ้มออกมา ซึ่งถึงมันจะเห็นก็คงมิได้คิดอะไรให้มากความ

*w* (ปิ๊ง ๆ เมี๊ยว ๆ)

“ซาลาเปาไหมครับ?

“ซาลาเปาดีๆหอมๆ กินบำรุงเลือดแถมโนตม เป็นบักแตงโมเลยนะขอรับ.....

มันยังพยายามตะโกนและเข็นรถเข็นซาลาเปาและเดินไปพร้อมกับท่านยายซุนต่อไปเรื่อยๆ รอบหมู่บ้านหทรายขาวแห่งนี้ พร้อมกล่าวโฆษณาชวนเชื้อถึงสรรพคุณของซาลาเปาที่มันนั้นกำลังเดินขายอยู่

(เองคงจะขายได้มั้ง แม่งเล่นตะโกนแบบนั้น คนบนโลกแห่งนี้มันเล่นคำเป็นรึไง บักหื่น !!!)

=O= (อ้อเหรอ~ อ้าปากแล้วพูด)

“ไง...จ..เจ้าขอทานน้อย...อุ๊บ !!!

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า....

คนที่กำลังหัวเราะและลงไปนอนขำกลิ่งอยู่ที่พื้นนั้น เป็นคุณลุงร้านขายซาลาเปาและหมั่นโถวชื่อเฮียเปา ที่มันมักไปขโมยกินเป็นประจำ ซึ่งวันนี้แกออกมาซื้อวัตถุดิบไปทำซาลาเปาและหมั่นโถว เนื่องจากไอ้เจ้าขอทานน้อยนี้และที่มันมาขโมยซาลาเปาไปเมื่อ 2 วันก่อน ตั้ง 3 เข้ง ทำให้วัตถุดิบทำซาลาเปาของแกหมดเร็วกว่ากำหนด

“อืม...อุ๊บ....5555+++

5 นาทีผ่านไป

“อา...ขอโทษด้วย เออ ข้าแค่รู้สึกขำที่เห็นเจ้านั้นมิได้เหมือนในทุกๆวัน

เฮียเปา มองมาที่กันจิตั้งแต่หัวยันเท้าและเดินวนรอบตัวมันเหมือนแกเป็นโคนัน จะหาให้ได้ว่ามันต่างจากเดิมตรงไหน แต่ถึงแกจะคิดให้สมองระเบิดก็คงคิดไม่ออกหรอกว่าทำไมวันนี้มันถึงดูแตกต่างจากคนเก่า แต่แกดูออกอยู่อย่างนึงว่า เจ้าขอทานน้อยในวันนี้นั้นดูมีชีวิตชีวา และ ดูเป็นมิตรกว่าที่ผ่านมา และมันเหมือนจะเลิกเศร้าเลิกหดหู่ได้แล้วกระมั้ง เพราะอันที่จริง เฮียเปาก็เป็นผู้ฝึกยุทธเช่นเดียวกัน แต่ที่แกนั้นปล่อยให้กันจิมาขโมยซาลาเปาของแกทุกวัน เพราะนึก สงสารที่บักกันจิมันถูกขับไล่ด้วยตระกูลของมันในยามที่มันนั้นหมดผลประโยชน์แล้ว แถมข่าวของกันจิก็ดังไปทั่วโลกมหาปราณเบื้องล่าง ถึงการที่มันสูญเสียพลังยุทธด้วย ตลอดระยะเวลา 3 ปี ในหมู่บ้านทรายขาวแห่งนี้ ก็มีแต่เฮียแกนี้และที่คอยเอาซาลาเปาและช่วยเหลือมันบ้าง เพราะแกก็มิได้ร่ำรวย แต่ แค่เรื่องซาลาเปาก็ยังพอช่วยมันได้ แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าจริงๆแล้วที่มันช่วยเพราะหวังผลประโยชร์อะไรจากบักกันจินี้หรือเปล่า

“วันนิเจ้าไม่สบายหรือเปล่า ? เจ้าขอทานน้อย

“แล้วนิ...เป็นไงมาไง ถึงได้มาขายซาลาเปาได้ละเนี้ย!

“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรมาบอกเฮียได้นะ

“เห็นแบบนี้เฮียไม่ชินตาเลย....

เฮียเปาพูดขึ้นมาเหมือนจะสงสารแต่สายตาของแกนั้นมิได้เหมือนกับน้ำเสียงของมันเลย

=w= (ทำหน้าตาให้น่ารัก แต่กวนตีน)

“ข้ามิได้ป่วยหรอกเฮียเปา

“ข้าแค่มาช่วยท่านยายซุนขายซาลาเปาก็แค่นั้น

*หึหึ !!! ไอ้แก่อ้วนนิ น่าตาหื่นชิบหาย

กันจิมันดูออกตั้งแต่แรกเพราะพอเห็นมันลงไปขำกลิ้งที่พื้นนั้นแล้วมันก็รีบนึกในความทรงจำของมันทันทีว่าไอ้แก่อ้วนนิเป็นไง ถึงมากวนส้นเท้ามันถึงหน้ารถเข็นแถมยังพูดจาเหมือนจะเป็นคนดีแต่น้ำเสียงที่มันใช้นั้นมันไม่ใช่แล้ว มีหรือที่เด็กอัจฉริยะอย่างมัน จะฟังไม่ออก และจากท่าทางของเจ้าเฮียนี้มันน่าจะเป็นพวกหน้าหม้อ

“แต่เจ้าคิดจะขายซาลาเปารึ ?

“เจ้ามีปัญญา รึ ที่จะขายมัน ?

“เจ้าคงลืมไปแล้วกระมั้งว่าคนทั่วหมู่บ้านทรายขาวแห่งนี้นั้น ทำซาลาเปาหรือหมั่นโถว เพื่อขายกันทั้งนั้น....

“แต่ยังไงมันก็เรื่องของเจ้า....ยังไงก็ขอให้ขายได้สักลูกแล้วกันนะเจ้าขอทานน้อย ฮ่าฮ่าฮ่า....

“เออ แล้ว สาวรับใช้ของเจ้.....อ้าวว!!! มันหายไปไหนแล้ววะ !?

มันรีบหันซ้ายหันชวาเพื่อมองหา เจ้าขอทานน้อย แต่มันคงไม่ทันได้สังเกต ว่าเมื่อ 2 นาทีที่แล้ว ขณะที่มันกำลังกล่าวคำพูดเป็นต่อยหอยอยู่นั้น มันยังหันหลังทำวางท่าเป็นจอมยุทธ ซึ่งในจังหวะที่ไอ้แก่อ้วนนี้มันมิทันได้สังเกต เพราะหันหลังอยู่ ท่านยายซุนกับกันจิก็พากันลากรถเข็นซาลาเปาพร้อมเดินออกไปไกลแล้ว มันจดบัญชีไว้ในใจแล้วและมันมิอยากให้ท่านยายซุนนั้นต้องฟังคำพูดดูถูกของเจ้าแก่นี้

“หนุ่มน้อยมิต้องไปฟังคำพูดดูถูกของคนแบบนั้นหรอก

“อืมมมม....

กันจิพยักหน้าแบบเหม่อๆและเข็นรถออกจากบริเวณนั้น

“หนุ่มน้อยทำไมเจ้าถึงดูเหมือนคนอมทุกข์เลยละ?

“มิมีอะไรหรอกขอรับท่านยาย.....ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเพียงเท่านั้น

- -^ (เซ็งแบบไม่มีปาก)

“เฮ้ออออ !!!.....

*ไปดูนม...เอ้ยไปคุยกับเจ๊ซีโร่สะหน่อยดีกว่าเผื่อเจ๊แกจะใจอ่อนเปลี่ยนภารกิจให้...หุหุ

=.,= (หน้าหื่น)

กันจิพูดเสร็จก็หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่และหลับตาลง เพื่อเข้าสู่หน้าระบบแห่งความว่างเปล่า

*เจ๊ซีโร่คนสวยข้าน้อยอยากทราบว่า มันจะไปรอดเหรอขอรับ ?

*ไอ้ภารกิจคนขายซาลาเปาในตำนานอะไรเนี้ย ???

*…..เงียบบบ........

*Halo เจ๊ซีคนสวย ตื่นอยู่ป่าว ? เจ๊ให้ภารกิจอื่นกับข้าได้ไหม เฮ้อออ !!!

*O* ปิ๊ง ๆ (ส่งสายตาอ้อนวอน ปากอ้า)

*…..เงียบบบ........

และแล้วเวลา 5 นาทีก็ผ่านไป

*อีเจ๊...ตื่นได้แล้วมั้ง

*ตื่นเถิดชาวไทยอย่ามัวหลับใหลลุ่มหลง....

=w= (ทำหน้าตาให้น่ารัก แต่กวนตีน)

*...ติ๊ด....ติ๊ด.....เนื่องจากโฮสต์กวนตีนระบบและระบบกวนเวลาพักผ่อนของระบบ ทำการลงโทษ 2 ฝ่ามือ

=_=++ (วิ้ง ๆ ส่งสายตาอาฆาต)

*ป้าป.....ป้าป.....โอ้ยยยย

TxT (ทำหน้าหมดอาลัยและพูดไม่ได้)

*ตุ๊บ....โอ้ย....

“เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นอะไรหรือป่าว ?

“ยายเห็นว่าอยู่ดีๆเจ้าก็หยุดแล้วยืนนิ่ง พร้อมกับหลับตาได้ ชั่วมิทันหายใจได้อิ่มท้อง แล้วเจ้าก็ล้มลงไปร้องเจ็บปวดอยู่ที่พื้นนั้น....

o_O? (ทำหน้าฉงนแบบหันขวา)

“โอ้ย...เจ็บวุ้ย

#O# (มึนแล้วพูด)

“เออท่านยายมิต้องเป็นห่วงข้าหรอกขอรับ

“ข้าสบายดีแต่เมื่อท่านยายพูดว่าข้ายืนหลับตาไปแค่แปบเดียวหรือขอรับ ?...

O_o? (ทำหน้าสะเหร่อ เอ๊ย ตั้งคำถามแบบหันซ้าย)

“ก็ใช่นะสิเจ้างั่... เอ้ย ใช่แล้วพ่อหนุ่ม

“ยายเห็นเจ้าเข็นรถอยู่ดีๆก็หยุดยืนนิ่งและพึ่งหลับตาได้มินาน ซึ่งยายกำลังจะกล่าวถามเจ้า

“แต่มิทันได้เอ่ยปาก...เจ้าก็ล้มลงไปนอนจับหัวอยู่บนพื้นนั้นแล้ว....

“เจ้าหนุ่มเจ้ามิได้เป็นอะไรแน่นะ ???

=[]= (ตกใจ แบบ ขำ ๆ)

“ขอรับท่านยายซุนมิต้องเป็นห่วงข้านะขอรับ

*ว้าว ว้าว ว้าว !!!!

*อ...อะไรกันในโลกของความเป็นจริงนั้น พึ่งผ่านไปได้เพียง 5 วินาทีเพียงเท่านั้นรึเนี้ย

OxO ตกใจและพูดไม่ได้

*หึหึ แบบนี้หวานเจี๊ยบ !!!

(^O^)v (ชูสองนิ้วข้างเดียว)

เวลานั้นมิเคยรอใครจริงๆ แปบๆดวงอาทิตย์ก็เลยกระบาลของบักกันจิไปแล้ว ซึ่งมันลองคำนวณดูแล้วจากความรู้เรื่องนาฬิกาแสงอาทิตย์ว่าแสงตกประมาณนี้ ดวงอาทิตย์อยู่ตำแหน่งบริเวณนั้น ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาประมาณ 15.30 น.

“ท่านยายขอรับ ข้าน้อยจำได้ว่ามีสำนักที่เปิดเฉพาะเด็กๆที่ช่วย ฝึกพื้นฐานต่างๆ เช่น ท่าหมัด ท่าเท้า และ ฝึกลมปราณระดับพื้นฐาน รวมถึงสอนประวัติ กวี โคลง กลอน ต่างๆด้วยนะขอรับ....

“ซึ่งส่วนใหญ่จะจะฝึกให้กับเฉพาะกับพวกเด็กน้อย อายุ 3-8 ปี อยู่ที่บริเวณฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านนะขอรับ....

“ในเวลาประมาณ 15.45 น. เออ...ช่วงยามเย็นของทุกวันหน้าประตูสำนักปรับพื้นฐานแห่งนั้นจะมีกลุ่มพวกบิดามารดา มารอรับบุตรชาย บุตรสาวของพวกเขานะขอรับ...

“เฮ้อ....ถึงแม้จะมีคู่แข่งที่ขายของแข่งกับเราค่อนข้างเยอะ...

มีคนขายอาหารต่างๆในบริเวณนั้น รวมถึงพวกพ่อค้าขายผลไม้เชื่อม และแน่นอนว่าจะต้องมีคนที่ขายซาลาเปากับหมั่นโถวเช่นเดียวกันกับพวกเราด้วย ซึ่งสำหรับมือใหม่อย่างบักหื่นกันจินับว่าเป็นการแข่งขันในตลาดก็ที่ค่อนข้างสูงมากเลยทีเดียว

สำหรับคนฉลาดอย่างมันนั้น แม้จะรู้ว่าอาจจะขายได้ไม่เยอะ(1-2 ลูก) หรืออาจจะขายไม่ได้เลย แต่ก็คงต้องลองเสี่ยงดูสักหน่อย

(เพลงมา....รู้ว่าเสี่ยง แต่คงต้องขอลอง)

“เฮ้อออ....แต่ข้าคิดว่าเราก็น่าจะขายซาลาเปาได้บ้างสักหน่อยนะขอร.....

“อ้าว...ท่านยายซุนหายไปไหนแล้วนะ

มันรีบมองซ้ายมองขวาหาคุณยายซุน อยู่ซักพักก็เห็นแกยืนกวักมือเรียกมันจากหน้าสำนักที่มันเอ้ยปากถึงนั้นเอง แถมยังจองที่ให้มันเรียบร้อยแล้วด้วย

*เอ้า !!!...

*ไม่ติดว่าเป็นคนแก่นี้เตะตัดขาแล้วนะ....

*กวนทีนเหมือน..อีเจ..

*…ติ๊ดดด ...

*เหมือนข้าเลยขอรับเจ๊คนสวยยยยยยยยย !!!

= ='' (เหงื่อตกแบบไม่มีปาก)

*แหะ..แหะ...ลืมได้ไงวะตรู ว่าเจ๊แกอยู่กับเราตลอด....เฮ้อออ !!!