บทที่ 12 ตระกูลจ้าวผู้ยิ่งใหญ่หรือ?
โหดร้ายเกินไป! นี่คือ ตระกูลจ้าวที่ทุกคนรู้จักในฐานะตระกูลที่ตกต่ำงั้นหรือ?
นี่มันหมาป่าที่หิวโซชัด ๆ !
หลินชี่หยางทำเป็ไม่เห็นสายตาของพวกเขา เดินกลับมาหาภรรยาของตนแล้วเชยคางของนางขึ้น "ไปพักผ่อนเถอะ ที่นี่ฉันจัดการเอง"
พวกเขาเ่าั้ได้ยินมานานแล้วว่า แม้ทั้งสองแต่งงานกันร่วมปีแต่ดูเหมือนจะไม่เคยนอนด้วยกันเลย ราวกับว่าจ้าวหนิงซีจะเกลียดหลินชี่หยางมากด้วยซ้ำ
ข่าวลือเกี่ยวกับครอบครัวของพวกเขาก็มีไม่น้อย แต่ตอนนี้...
เหล่าผู้ถือหุ้นมองหน้ากัน ผู้ชายคนนี้คงไม่ใช่พวกแกล้งทำเป็หมูกินเสือกระมัง? ก่อนหน้านี้แกล้งทำทั้งนั้นเหรอ? แค่เพื่อจะหลอกพวกเขางั้นหรือ?
ใจของจ้าวหนิงซีเองก็กำลังยุ่งเหยิงไม่แพ้กัน
เห็นเธอมองมาที่ตนด้วยสายตางุนงงหลินชี่หยาง จึงโบกมือเรียกหลี่จง
หลี่จงไม่รอช้ารีบเข้าเดินมา "ครับคุณท่าน"
"พาเธอไปพักผ่อนที"
"ครับ!" หลี่จงตอบรับแล้วพาจ้าวหนิงซีออกจากห้องไป
พอทั้งสองคนออกไป หลินชี่หยางก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ พาดขาแล้วกัดลูกท้อต่อ "ว่าไง คิดได้หรือยัง?"
"เอ่อ...คุณหลิน คุณก็รู้ว่าพวกเราเป็เพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันทั้งนั้น ฉันว่าเราไม่ต้องทำให้เื่มันยุ่งยากขึ้นจะดีกว่า"
"ใช่ ๆ คุณหลิน พวกเรากับพ่อตาของคุณก็เป็เพื่อนกัน เื่นี้คุณว่าพวกเรา..."
พวกผู้ถือหุ้นพากันเห็นด้วย แท้จริงแล้วสาเหตุที่พวกเขามาที่นี่นั้น ไม่ใช่เพื่อยอมถอนหุ้นจริง ๆ แต่อย่างใด เพียงแค่คิดจะบีบให้ตระกูลจ้าวจ่ายเงินเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าเื่มันจะไปไกลถึงขนาดนี้...
"หืม?" หลินชี่หยางหรี่ตามองพวกเขาพร้อมกับยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นทำให้คนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก "อย่างนั้นก็หมายความว่า พวกนายยังอยากร่วมหุ้นกับพวกเรา ตระกูลจ้าวอยู่งั้นสินะ?"
"ใช่แล้ว ยังไงก็ตาม พวกเราก็ทำงานร่วมกับพ่อตาของคุณ นี่มัน..." ชายอ้วนท้วนคนหนึ่งพูดอย่างร้อนรน
"ดี!" หลินชี่หยางวางลูกท้อลงบนโต๊ะ ปรบมือ "งั้นเราก็มาตกลงกันสามข้อ ใครฝ่าฝืนก็ไสหัวไปเลย!"
...
"ตาย! ฉัน้าให้ไอ้เ้านั่นตายไปซะ!"
ที่ตระกูลหวัง หวังเฉิงนอนอยู่บนเตียง โอดครวญด้วยความเ็ป
แพทย์ส่วนตัวได้ตรวจร่างกายเขาแล้วและพบว่าหัวเข่าทั้งสองข้างของเขาแตกละเอียด ต่อให้เป็โรงพยาบาลใหญ่ที่มีเทคโนโลยีทางการแพทย์ดีแค่ไหนก็ไม่สามารถรักษาได้
คาดว่าชาตินี้คงต้องนั่งรถเข็นตลอดชีวิต
ตรงหน้าเขา คนราว ๆ สิบกว่าคนก้มหน้ายืนอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหน้าคนรับใช้ที่เหงื่อไหลพรากเย็น ยังมีอีกเื่หนึ่งที่เขายังไม่ได้พูด
"ไอ้ขยะ พวกขยะ!"
เห็นไม่มีใครพูดอะไร หวังเฉิงยิ่งโมโห คลุ้มคลั่งะโด่า
"นายท่าน อย่าโกรธเลยครับ! ไอ้หนุ่มนั่น ผมจะจัดการให้คนไปเอาชีวิตมันแน่"
"นั่นไม่ใช่เื่ที่ฉันถาม! ฉันถามนายว่า วันนี้ตระกูลจ้าวไม่มีใครสักคนมาขอโทษฉันเลยเหรอ?" หวังเฉิงะโด้วยความโกรธ
"ข-เขาตัดห่วงโซ่การผลิตที่ร่วมมือกันระหว่างทางเราและพวกเขาทั้งหมด เงิน ไม่ให้สักบาท ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขอโทษ..." หัวหน้าคนใช้พูดด้วยเสียงสั่นเครือ
"ปุ๊ด!" หวังเฉิงพ่นเืดำออกมาคำหนึ่ง ตาทั้งสองข้างกลอกขึ้น สลบไปในทันที...
หลังจากงานเลี้ยงมื้อหนึ่งผ่านไป หลินชี่หยางอิ่มหนำสำราญ ลูบท้อง เรอเบา ๆ เขากลับข้าไปในห้องโรงแรมของตน เอนตัวลงบนโซฟา เปิดทีวีดูการ์ตูนหมีพูห์
จ้าวหนิงซีลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองเขาด้วยความกังวล เธอขยับเข้ามานั่งข้าง ๆ เขา "หลินชี่หยาง หนังตาซ้ายของฉันกระตุกแรงมาก นายว่าจะเกิดเื่ร้ายอะไรขึ้นไหม?"
"อย่าเรียกชื่อสิ เรียกว่าที่รัก!"
หลินชี่หยางยิ้มมองเธอ "จะว่าไปแล้ว ยาหยี ทำไมตัวเธอถึงหอมจังเลยน้า~"
จ้าวหนิงซี หน้าแดงเรื่อเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น หัวใจเต้นแรง เธอจ้องเขาอย่างดุดัน "ฉันกำลังพูดจริงจังกับนายอยู่นะ ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"
พรึ่บ!
หลินชี่หยางดึงตัวเธอเข้ามากอด เชยคางเธอขึ้นเพื่อให้สบตากัน
มองย้อนกลับไปในแววตาของเขา ใจของจ้าวหนิงซียิ่งปั่นป่วนมากขึ้น เธอรีบหลบตา "อย่าเล่นนะ...หลิน..."
"กลัวอะไรล่ะ ยาหยี เรียกฉันว่าที่รักสิ!"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
ขณะที่หลินชี่หยางกำลังใช้มือซุกซนของเขาค่อย ๆ ลูบไปตามชายเสื้อชุดของหญิงสาวผู้เป็ที่รัก เสียงเคาะประตูของแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
เฮ้อ!
หลินชี่หยาง รู้สึกหงุดหงิด ใครกันนะ ดันมาขัดจังหวะเขา
"ใครน่ะ"
"คุณท่าน ผมเองครับ หลี่จง!"
หลี่จง พึมพำอยู่ด้านนอก เขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากในห้องเล็กน้อย การปรากฏตัวของเขาที่นี่ช่างน่าอึดอัดจริง ๆ แต่เพราะเป็เื่เร่งด่วน เขาจำเป็ต้องรีบรายงาน
จ้าวหนิงซีกลอกตามองตามเสียงช้า ๆ ก่อนจะรีบลุกออกจากอ้อมแขนของผู้เป็สามีแล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและไปเปิดประตู
หลินชี่หยางเดินตามหลังเธอมาจ้องมองเขา "ว่ามา มีอะไร?"
"คุณท่านครับ! บริษัทที่ร่วมงานกับพวกเรา หลังจากได้ยินเื่ของหวังเฉิง ก็กลับมาเปิดหน้าต่อต้านพวกเราอย่างกะทันหัน มีคนที่ชื่อ หลงเสี่ยวหู ผู้เป็พี่เขยของ หวังเฉิง คนนี้เป็หัวโจกในวงสังคม ทั้งวงการมืดและวงการในกฎหมายอีก มีคนจากบริษัทยาหนานฉีของพวกเราโดนพวกมันบุกเข้ามาทำลายไม่น้อยเลยครับ"
หลงเสี่ยวหู?
เมื่อจ้าวหนิงซีได้ยินชื่อนี้ก็รู้สึกอึดอัด
ผู้ชายคนนี้เป็พวกวิปริต การกระทำโเี้ทารุณ เมื่อเทียบกับหวังเฉิงแล้วเขาน่ากลัวกว่ามาก
การที่หวังเฉิงสามารถทำให้พ่อค้าที่ร่วมงานกับตระกูลจ้าวหวาดกลัวได้ ไม่ใช่แค่เพราะตระกูลหวังของพวกเขาที่หยั่งรากลึก แต่ยังเกี่ยวพันกับหลงเสี่ยวหูคนนี้ด้วย
ตอนนี้หลงเสี่ยวหูมาวางแผนกับพวกเขา กลัวว่าคงไม่มีวันดีแน่ ๆ
กลับกันหลินชี่หยางกลับหรี่ตา หัวเราะเ็า "น่าสนใจดีนี่ พวกมันลงมือเร็วจริง ๆ "
"คุณท่านครับพวกเราจะทำยังไงดี?" อันที่จริงหลี่จงก็พอจะมีมีความคิดในใจอยู่แล้ว แต่หลินชี่หยางยังไม่ได้สั่ง เขาจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง
"หลินชี่หยาง หลงเสี่ยวหู ไม่ใช่คนที่พวกเราจะไปหาเื่ได้ นาย..."
หลินชี่หยาง ยิ้มมองเธอ "ยาหยี เธอยังไม่เชื่อใจในความสามารถของฉันอีกเหรอ?"
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของจ้าวหนิงซีก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย ไอ้บ้านี่!
หลินชี่หยางยิ้มและบีบคางของจ้าวหนิงซี "บอกแล้วให้ไปพักผ่อนก่อน ที่เหลือฉันจะไปจัดการเอง!"
เขากลับไปสวมเสื้อผ้า เมื่อพร้อมแล้วหลินชี่หยางก็โบกมือลาภรรยาสาว และให้หลี่จงเดินตามเขาออกไป
หลังจากขึ้นรถ หลี่จงพูดต่อ "คุณท่าน หรือจะให้ผมจัดการคนไปจัดการเขา..."
"อย่างนั้นไม่สนุกหรอก ฉันกำลังรู้สึกสนใจหลงเสี่ยวหูคนนี้ขึ้นมา ไปเถอะ พวกเราไปพบเขากัน ไปบ้านเขาเลย"
รถแล่นไปบนถนนอย่างรวดเร็วราวกับลมกรรโชกและสายฟ้าแลบ ในครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงที่พักของหลงเสี่ยวหูแล้ว
เพียงแค่ก้าวลงจากรถ หลินชี่หยางก็อดจะจุ๊ปากไม่ได้
สิ่งที่สายตาของเขามองเห็นคือคฤหาสน์หรูหรา ไม่น่าแปลกใจเลยสำหรับคนที่ทำทั้งสีขาวและสีดำ
ถึงกับหรูหราขนาดนี้
เขาก้าวออกไปอีกไม่กี่ก้าว
ไม่คาดคิดเลยว่าแค่เดินมาถึงประตู ก็ถูกเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูขวางไว้ "หยุดนะ!"
หลินชี่หยาง มองดูเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตู ทุกคนอ้วนพีและมีหูใหญ่ เหมือนกับปีศาจหมูตือโป้ยไก่ในไซอิ๋วก็มิปาน
"ไสหัวไป!"
เขาพูดเ็าสองคำจากปาก เตะขึ้นไปทีหนึ่ง ทั้งสองคนก็ลอยออกไปไกลสี่ห้าเมตร
เมื่อเปิดประตูนี้ หลินชี่หยางก็ตะลึงในทันที
ในสวน มีสาวน้อยสิบกว่าคนอยู่ในสระว่ายน้ำโดยที่พวกนางไม่สวมอะไรเลย นอกจากนั้นภายในน้ำ ยังมีผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาอัปลักษณ์มาก ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็ ตาคู่นั้นเหมือนกับจิ้งจอก
หลงเสี่ยวหู...
เขาคือ หลงเสี่ยวหู!
"อ๊ะ!"
หลังจากลังเลชั่วครู่ สาวน้อยเ่าั้ก็กรีดร้องขึ้นมาทันที พาเธอกันปีนขึ้นจากสระว่ายน้ำ หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาห่มตัว
"แก-แกเป็ใครกันวะ!? กล้าบุกเข้ามาในที่ของฉัน เบื่อชีวิตแล้วหรือไง?"
หลังจากที่หลงเสี่ยวหูะโออกมาแบบนั้น หลินชี่หยางก็มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้ม "นายคือ หลงเสี่ยวหู สินะ?"
21K
