คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

รัตติกาลอันเงียบสงัดปกคลุมหอเก็บกากโอสถ ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้แสงตะเกียง มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบกองสมุนไพรแห้งกรัง

เย่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนขื่อคานสูงใต้หลังคา ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศ ดวงตาสีดำสนิทปิดสนิท แต่ประสาทสัมผัสทางจิตวิญญาณที่เพิ่งยกระดับมา กลับแผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งหอราวกับใยแมงมุมที่มองไม่เห็น

ทันใดนั้น... ใยแมงมุมของเขาก็สั่นไหวเบาๆ

กึก... กึก...

เสียงงัดแงะแผ่วเบาดังขึ้นที่หน้าต่างด้านทิศตะวันตก ตามมาด้วยร่างอ้วนท้วนของใครบางคนที่พยายามจะเบียดตัวลอดช่องหน้าต่างเข้ามาอย่างทุลักทุเล

"ฮึบ... ฮึบ... ทำไมหน้าต่างมันแคบจังวะ"

ผู้บุกรุกบ่นพึมพำกับตัวเอง มันเป็นชายหนุ่มร่างอ้วนในชุดศิษย์สายนอกที่เก่าซอมซ่อ ใบหน้ากลมแป้นเต็มไปด้วยเหงื่อไคลและคราบฝุ่น ท่าทางดูลุกลี้ลุกลนราวกับหนูที่กำลังแอบขโมยข้าวสาร

"จางเว่ย"

ศิษย์สายนอกผู้มีชื่อเสียงในทางลบ ว่าเป็นจอมกะล่อนที่ชอบลักเล็กขโมยน้อยและรับซื้อของโจร เขาไม่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ แต่มีความจมูกไวในเรื่องเงินทองเป็นเลิศ มักจะแอบเข้ามาขโมยกากยาในหอเก็บขยะแห่งนี้ไปขายต่อในตลาดมืดราคาถูกๆ เพื่อประทังชีวิต

จางเว่ยหล่นตุ๊บลงมาบนกองสมุนไพร มันรีบกวาดตามองซ้ายขวาด้วยความระแวง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ มันก็ถอนหายใจโล่งอก

"ไอ้เจ้าเย่เฉินอะไรนั่น... คงหลับเป็นตายไปแล้วมั้ง" จางเว่ยแสยะยิ้มพลางหยิบถุงผ้าเน่าๆ ออกมา "ดีล่ะ... วันนี้ข้าจะกวาดกากยาดีๆ ไปให้เกลี้ยงเลย คืนนี้ข้าจะรวยเละ!"

มันรีบตรงดิ่งไปที่กองสมุนไพรที่เย่เฉินคัดแยกไว้ มืออวบอูมเอื้อมไปคว้ากากยากำมือใหญ่

หมับ!

ทว่า... สิ่งที่มันคว้าได้กลับไม่ใช่กากยา แต่เป็น "ข้อมือที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็ก"!

"เอ๊ะ?"

จางเว่ยสะดุ้งโหยง ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นพร้อมกัน มันค่อยๆ เงยหน้ามองขึ้นไปตามลำแขนนั้น...

ในความมืดสลัว... นัยน์ตาสีดำสนิทคู่หนึ่งกำลังจ้องมองลงมาที่มัน สายตานั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยรังสี อำมหิต ที่ทำให้เลือดในกายของจางเว่ยเย็นเฉียบ

"ยะ... เย่เฉิน!"

จางเว่ยร้องเสียงหลง พยายามจะสะบัดมือหนี แต่ข้อมือของมันกลับถูกบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนกระดูกส่งเสียงลั่น กร๊อบ

"อ๊ากกกก! ปล่อยข้า! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าแค่หลงทางเข้ามา!" จางเว่ยกรีดร้องโหยหวน น้ำหูน้ำตาไหลพราก "อย่าฆ่าข้าเลย! ข้ายังมีแม่แก่ชราต้องเลี้ยงดู!"

เย่เฉินมองดู "หนูสกปรก" ตรงหน้าด้วยแววตาพิจารณา

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงหักแขนมันแล้วโยนออกไป... แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เขาต้องการคนแบบนี้พอดี คนที่มีความโลภ... คนที่รู้จักช่องทางตลาดมืด... และคนที่กลัวตายจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด

"หุบปาก"

เย่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แล้วสะบัดมือเหวี่ยงร่างอ้วนของจางเว่ยให้ลอยละลิ่วไปกระแทกกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ อย่างแรง

โครม!

จางเว่ยจุกจนตัวงอ รีบคลานเข้ามากอดขาเย่เฉิน "ขอบคุณที่ไม่ฆ่า! ขอบคุณท่านพี่เย่! ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

"ใครบอกให้เจ้าไป?"

เย่เฉินก้มลงมองจางเว่ย ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวสีเขียวมรกตออกมาวางกระแทกลงตรงหน้ามัน

ตึง!

"ดมดูสิ" เย่เฉินสั่ง

จางเว่ยทำจมูกฟุดฟิดด้วยความสงสัย กลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่ลอยออกมาจากขวดทำให้ดวงตาเล็กหยีของมันเบิกกว้างขึ้นทันที

"นี่มัน... กลิ่นสมุนไพรบริสุทธิ์?" จางเว่ยอุทาน "ไม่สิ... มันเข้มข้นกว่ายาสมานแผลของหอโอสถเสียอีก! ท่านพี่เย่... นี่คือ?"

"น้ำทิพย์หวนคืน" เย่เฉินตอบ "ยาสมานแผลสูตรพิเศษที่ข้าปรุงขึ้นเอง"

สมองของจางเว่ยคำนวณมูลค่าอย่างรวดเร็ว ในฐานะพ่อค้าตลาดมืด มันรู้ดีว่ายาที่มีคุณภาพระดับนี้ขายได้ราคาดีแค่ไหน

"ท่าน... ท่านจะให้ข้าทำอะไร?" จางเว่ยถามเสียงสั่นเครือ แต่แววตาเริ่มฉายประกายความโลภ

"ข้าต้องการคนขาย... ข้าต้องการ 'ความมืด' ที่จะทำงานแทนข้าในที่ลับตา" เย่เฉินย่อตัวลงมา "เจ้าจะเป็นคนนั้นได้ไหม? จางเว่ย?"

"ละ... แล้วข้าจะได้อะไร?"

"ส่วนแบ่งหนึ่งส่วน (10%) จากยอดขายทั้งหมด" เย่เฉินยื่นข้อเสนอ "และข้าจะคุ้มครองหัวของเจ้าจากใครก็ตามที่คิดจะรังแกเจ้า"

"หนึ่งส่วน!" จางเว่ยตาโต เท่ากับว่าถ้าขายได้ 100 ก้อน มันจะได้ 10 ก้อนฟรีๆ! มากกว่าที่มันขโมยขยะมาขายทั้งเดือนเสียอีก!

"ตกลง! ข้าทำ! ข้ายอมถวายหัวให้ท่านพี่เย่เลย!" จางเว่ยรีบโขกศีรษะรับคำทันที

เย่เฉินยิ้มมุมปาก... รอยยิ้มที่ทำให้จางเว่ยรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่าเดิม

"ดี... แต่จงจำไว้" เย่เฉินแตะนิ้วลงที่กลางหน้าผากของจางเว่ย ส่งกระแสจิตสังหารเข้าไปกระตุ้นความกลัวในก้นบึ้งหัวใจ "อย่าได้คิดคดทรยศ... และอย่าได้เปิดเผยว่าข้าเป็นคนปรุงยานี้"

"อ้อ... และข้าต้องเตือนไว้อีกอย่าง" เย่เฉินกล่าวเสริม "ยานี้มีข้อเสียนิดหน่อย... มันรักษาเร็วก็จริง แต่มันจะแสบเหมือนถูกไฟคลอก และทิ้งแผลเป็นที่น่าเกลียดไว้... จงบอกลูกค้าให้ชัดเจนว่านี่คือ 'ยาราคาประหยัด' สำหรับคนที่ไม่ห่วงสวยห่วงหล่อ"

"ขอรับ! ข้าจะจำไว้!"

เย่เฉินโยนถุงผ้าที่บรรจุขวดน้ำยานับร้อยขวดให้จางเว่ย

"ไปได้... ทำให้ตลาดลุกเป็นไฟซะ"

ณ มุมอับทางทิศตะวันตกของเขตที่พักศิษย์สายนอก เป็นที่ตั้งของลานดินกว้างที่ถูกขนานนามว่า "ตลาดร้อยเล่ห์"

ที่นี่คือแหล่งรวมตัวของเหล่าศิษย์ผู้ยากไร้ที่ไม่มีปัญญาจะจับจ่ายซื้อของในหอการค้าเมฆา บรรยากาศภายในตลาดเต็มไปด้วยความจอแจและกลิ่นเหงื่อไคล

จางเว่ยแบกห่อผ้าใบใหญ่เดินเบียดเสียดฝูงชนเข้ามา มันรีบตรงเข้าไปยึดพื้นที่ว่างเล็กๆ ใต้ต้นไม้แห้งตาย ปูผ้าสกปรกๆ ลงบนพื้น แล้วหยิบขวดแก้วสีเขียวมรกตออกมาเรียงราย

"ของดีมาแล้ว! ของดีมาแล้วพี่น้อง!"

"'น้ำทิพย์หวนคืน'! ยาสมานแผลสูตรพิเศษ! รักษาบาดแผลภายนอกหายสนิทในชั่วพริบตา! สรรพคุณดียิ่งกว่ายาผงของหอโอสถสามเท่า!"

เสียงตะโกนของมันเรียกความสนใจจากศิษย์รอบข้าง

"ดีกว่าหอโอสถสามเท่า? โม้รึเปล่าเจ้าอ้วน?" ชายหน้าบากคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม "แล้วขายยังไง?"

จางเว่ยฉีกยิ้มกว้าง ชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"เพียงขวดละ หนึ่งศิลาปราณ เท่านั้น!"

สิ้นเสียงประกาศ... ความเงียบเข้าปกคลุมวงล้อมชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงระเบิดหัวเราะดังลั่น

"ฮ่าๆๆๆ! หนึ่งศิลาปราณ? เจ้าบ้าไปแล้วรึไง!"

"ของดีราคาถูกไม่มีในโลกหรอก! นี่มันน้ำผสมสีชัดๆ!"

สายตาดูแคลนและคำด่าทอพุ่งเป้ามาที่จางเว่ยรอบทิศทาง ไม่มีใครเชื่อว่าของดีราคาถูกจะมีอยู่จริง จางเว่ยหน้าซีดเผือด ความกลัวที่จะทำงานล้มเหลวเริ่มเกาะกินจิตใจ

ทว่า... ในจังหวะที่มันกำลังจะสิ้นหวัง

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากทางเข้าตลาด

"หลีกทาง! หลีกทางหน่อย! คนเจ็บมา!"

กลุ่มศิษย์สายนอกสี่คนกำลังแบกร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา บนแคร่นั้น... ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนหายใจรวยริน หน้าท้องมีบาดแผลฉกรรจ์ยาวเหยียดที่เกิดจากกรงเล็บสัตว์อสูร เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุดยั้ง

"ใครมียาสมานแผลบ้าง! เพื่อนข้าถูก 'หมาป่าวายุ' ขวิดท้อง! ช่วยด้วย!"

หัวหน้ากลุ่มศิษย์ตะโกนก้อง "พวกเราไม่มีเงินพอซื้อยาหอโอสถ! ใครก็ได้... ช่วยเพื่อนข้าด้วย!"

ความเงียบเข้าปกคลุมตลาด... ไม่มีพ่อค้าคนใดยื่นมือเข้าช่วย

จางเว่ยเห็นโอกาสทอง มันกัดฟันกรอด คว้าขวดน้ำทิพย์หวนคืนขวดหนึ่ง วิ่งถลันเข้าไปกลางวงล้อม

"หลีกไป! ข้าจะรักษาเขาเอง!"

"เจ้าอ้วน? เจ้ามียางั้นรึ?" หัวหน้ากลุ่มเงยหน้ามอง

"มี! แต่ข้าต้องเตือนก่อนนะ!" จางเว่ยตะโกนแข่งกับเสียงรอบข้าง "ยานี้มันแสบมาก! และแผลจะไม่สวย! รับได้ไหม!"

"เวลานี้ใครจะไปสนความสวยงาม! เอามาเร็ว!"

จางเว่ยไม่รอช้า ดึงจุกขวดออก แล้วราดของเหลวสีเขียวมรกตลงไปบนบาดแผลเหวอะหวะจนหมดขวด

ซู่...

เสียงดังคล้ายน้ำราดลงบนเหล็กร้อนดังขึ้นเบาๆ ฟองสีขาวฟูฟ่องขึ้นมาจากปากแผล

"อ๊ากกกกก!"

คนเจ็บกรีดร้องลั่น ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟคลอก!

"เจ้าทำบ้าอะไรลงไป! เจ้าฆ่าเพื่อนข้า!" หัวหน้ากลุ่มกระชากคอเสื้อจางเว่ยเตรียมจะชก

"รอดูก่อน! ดูที่แผล!" จางเว่ยหลับตาปี๋ ชี้มือไปที่หน้าท้อง

ทุกคนหันไปมอง... และต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ฟองสีขาวค่อยๆ จางหายไป... เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงสดที่กำลัง "งอกขยาย" ออกมาเชื่อมต่อกันด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น! เลือดที่เคยไหลทะลักหยุดสนิททันที ปากแผลที่เปิดกว้างค่อยๆ หดเล็กลงจนปิดสนิท

เหลือทิ้งไว้เพียง รอยแผลเป็นนูนหนา สีแดงคล้ำที่ดูน่าเกลียดราวกับตะขาบเกาะอยู่หน้าท้อง... แต่ชีวิตของเขาถูกดึงกลับมาจากประตูนรกแล้ว!

"สะ... สมานแล้ว?"

คนเจ็บหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อท่วมตัวจากความเจ็บปวด แต่เขาก็ลุกขึ้นนั่งได้ "ข้า... ข้ารอดแล้ว?"

"พระเจ้าช่วย... ยานี่มันวิเศษจริงๆ!"

สายตานับร้อยคู่ตวัดกลับมามองที่จางเว่ย... ความเคลือบแคลงสงสัยมลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความโลภและความต้องการที่ลุกโชน

"เจ้าอ้วน... ข้าเอาสามขวด!"

"หลีกไป! ข้ามาก่อน! เอามาให้ข้าห้าขวด!"

"หนึ่งศิลาปราณใช่ไหม! นี่เงิน!"

ฝูงชนถาโถมเข้ามาใส่แผงขายยาของจางเว่ยราวกับคลื่นยักษ์! สำหรับศิษย์สายนอกที่ต้องเสี่ยงชีวิตทุกวัน รอยแผลเป็นน่าเกลียดไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ยาที่ราคาถูกและรักษาชีวิตได้ทันทีต่างหากคือพระเจ้า!

"ใจเย็นๆ! เข้าแถว!" จางเว่ยตะโกนเสียงหลง มือไม้ปั่นป่วนวุ่นวาย

เวลาผ่านไปเพียงชั่วก้านธูป... ยานับร้อยขวดขายเกลี้ยง!

"หมดแล้ว! ยาหมดแล้ว!" จางเว่ยตะโกน พลางคว่ำถุงผ้าเปล่าให้ดู

"โห่!!!"

เสียงโห่ร้องด้วยความผิดหวังดังระงม ฝูงชนที่ยังไม่ได้ยายังคงเบียดเสียดเข้ามา หวังว่าจะมีหลงเหลืออยู่สักขวด บางคนเริ่มมีท่าทีคุกคามจะเข้ามาค้นตัวจางเว่ย

"ซวยแล้ว..." จางเว่ยหน้าซีด หากโดนรุมทึ้งตอนนี้ มันคงโดนปล้นเงินจนหมดตัวแน่

มันกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองอันกะล่อนทำงานทันที

"เฮ้ย! ดูนั่น! ผู้อาวุโสคุมกฎมา!"

จางเว่ยชี้มือไปที่ทางเข้าตลาด แล้วตะโกนสุดเสียงด้วยท่าทีตกใจสุดขีด

ฝูงชนหันขวับไปมองตามนิ้วด้วยความตกใจ

ฟุ่บ!

ในเสี้ยววินาทีนั้น จางเว่ยอาศัยจังหวะเผลอ ล้วงมือลงไปในถุงย่ามแล้วปา "ลูกปัดควัน" (ของเล่นราคาถูก) ลงพื้น!

ปุ้ง!

ควันสีขาวโขมงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ!

"แค่ก! แค่ก! มันหนีไปแล้ว!"

เมื่อควันจางลง... ร่างอ้วนท้วนของจางเว่ยก็อันตรธานหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า มันมุดหนีลงไปในท่อระบายน้ำเก่าที่อยู่ใต้แผงขายของอย่างชำนาญ ทิ้งไว้เพียงตำนานของ "ยาน้ำวิเศษ" ที่จะถูกกล่าวขานไปทั่วสำนักในคืนนี้

ในขณะที่ตลาดมืดเบื้องล่างกำลังเดือดพล่าน...

บรรยากาศบน "หอจำหน่ายโอสถ" บนยอดเขา กลับเงียบสงัดวังเวง

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุด... เฉินมู่ นั่งหน้าดำคร่ำเครียด

"ยาน้ำราคาหนึ่งศิลาปราณ?" เฉินมู่ทวนคำเสียงเย็น "แถมยังรักษาแผลได้เร็วกว่ายาของข้าสามเท่า?"

"ขะ... ขอรับ" ลูกสมุนรายงานเสียงสั่น "แต่ว่ามันมีข้อเสียคือแสบมากและทิ้งแผลเป็นน่าเกลียด... แต่พวกศิษย์สายนอกไม่สนเรื่องนั้นเลย พวกมันแห่กันไปซื้อจนเกลี้ยงตลาด!"

เฉินมู่กระชากขวดตัวอย่างยาที่ลูกน้องหามาได้ แล้วเปิดจุกดม

ฟุ่บ...

กลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่มีกลิ่นไหม้จางๆ... กลิ่นของกากยา!

"ไอ้สวะเย่เฉิน..." เฉินมู่กัดฟันกรอด "มันเอากากยามาทำลายตลาดของข้า!"

ความเจ็บใจแล่นพล่าน มันถูกเย่เฉินตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เรื่องหนูไหมทอง มาจนถึงเรื่องนี้

"มันคิดว่าข้าจะยอมแพ้ง่ายๆ งั้นรึ?"

เฉินมู่ลุกขึ้นยืน นัยน์ตาฉายแววอำมหิต

"ไปตาม 'ศิษย์พี่จางหลง' แห่งหอคุมกฎมาพบข้า... บอกเขาว่า ข้ามีงานด่วนให้ทำ"

ลูกสมุนชะงัก "ศิษย์พี่จางหลง... ญาติผู้พี่ของจางเฟิงและจางเหลี่ย?"

"ใช่..." เฉินมู่แสยะยิ้มชั่วร้าย

"ตระกูลจางมีความแค้นฝังลึกกับเย่เฉินอยู่แล้ว... หากพวกเขารู้ว่าเย่เฉินกำลังรุ่งโรจน์ พวกเขาคงนั่งไม่ติดแน่"

"ในเมื่อมันชอบเล่นสงครามราคา... ข้าก็จะใช้ 'กฎ' และ 'ความแค้น' บดขยี้มันให้แหลกคามือ!"

สงครามระหว่าง "ขยะ" กับ "ทองคำ" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และครั้งนี้ มันจะลุกลามใหญ่โตจนเผาผลาญไปทั่วทั้งสำนัก!

[จบตอนที่ 47]