ร่างกายและจิตใจแบบนี้
ริมฝีปากอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากันอย่าง้าสะกดอารมณ์ทุกอย่างเอาไว้เมื่อตัวก่อเหตุนั้นได้เดินจากไปอยู่ในเล้าหมูพร้อมเสียงผิวปากเป็เสียงเพลงสำเนียงแปลกๆจะว่าลูกทุ่งก็ไม่ใช่ ลูกกรุงก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่ และถ้าจะคิดว่าเป็เพลงสากลก็ยิ่งเป็ไปไม่ได้เพราะกำนันบ้านนอกเด๋อด๋าคงเรียนจบเพียงแค่ม.3 หรือ ม.6เท่านั้นเอง
เกร็ดแก้ววักน้ำล้างหน้าล้างตาและตามลำตัวอย่างละเอียดถี่ถ้วนเธอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย พยายามคิดถึงเื่ราวที่เป็ไปได้ในทุกทางเพื่อ้าหาสาเหตุที่นายกำนันเทพนำตัวเธอมาที่บ้านนอกแห่งนี้แต่คิดเท่าไหร่ก็หาคำตอบไม่ได้สักทีเพราะเธอและครอบครัวไม่ได้ทำมาหากินบนความเดือนร้อนของชาวบ้านไม่เคยที่จะทำร้ายใครทั้งต่อหน้าและหลับหลังแม้จะใช้เล่ห์เหลี่ยมกลโกงให้คนอื่นได้รับความเดือดร้อนเพราะความ้าส่วนตัวก็ไม่มีถ้าเป็โจรเรียกค่าไถ่ ก็ไม่น่าจะพาเธอมาพบกับคนในครอบครัวแบบนี้
แล้วนายนั่นจับตัวเธอมาด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่...?
ยิ่งคิดเกร็ดแก้วก็เริ่มรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาริ้วๆจนต้องรีบคลายความคิดเื่นั้นเอาไว้ก่อน แล้วค่อยหาทางตะล่อมถามจากคนที่อยู่รายรอบนายกำนันเทพเอาทีหลังเมื่อสลัดความคิดนั้นออกจากสมองไปได้หญิงสาวรีบพยายามพาตัวเองออกจากโอ่งแต่เพราะพื้นลื่นทำให้หญิงสาวห้อยโหนตัวเองออกมาจากโอ่งที่มีความสูงเลยขอบสะเอวไปไม่ได้
‘โว้ย...อยากจะบ้าตาย แค่นี้ก็ทำไม่ได้ แล้วจะไปทำอะไรกิน แล้วจะหนีไปจากที่นี่ได้ไงกันละนี่’
เกร็ดแก้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเริ่มรู้สึกว่าการพยายามพาตัวเองออกจากโอ่งนั้นนอกจากจะไม่ได้ผลแล้วยังทำให้เหนื่อยอีกด้วย หญิงสาวเลยหยุดพักและคิดเื่การหนีกลับบ้านแทนเธอกวาดมองไปทั่วบริเวณที่กำลังยืนอยู่อย่างละเอียดและถี่ถ้วน
22
