ข้าทะลุมิติมากับซูเปอร์มาร์เก็ตเคลื่อนที่

        เพราะบุรุษไปเข้าร่วมกับกองทัพกันหมด จึงไม่มีใครเข้าป่าไปล่าสัตว์ ทำให้ยามนี้ในหมู่บ้านที่มีหญิงสาวอยู่กันเป็๲ส่วนใหญ่ ไม่ค่อยได้ลิ้มรสอาหารจากเนื้อสัตว์นัก ทั้งยังมีราคาแพง เวลาซื้อมาประกอบอาหารแต่ละครั้งก็จึงต้องกระเบียดกระเสียรแบ่งกันกิน

        “อันที่จริงไม่จำเป็๞ต้องใช้เนื้อสัตว์เท่านั้นก็บำรุงร่างกายได้เช่นกัน”

        “ยังมีของดีกว่าเนื้อสัตว์อีกหรือ” จางซื่อมีสีหน้างุนงง

        ถานเวยเวยผู้มาจากอนาคตย่อมรู้ดีว่าโปรตีนที่ใช้บำรุงร่างกายนั้นไม่จำเป็๞ต้องมาจากสัตว์เพียงอย่างเดียว

        เ๱ื่๵๹แบบนี้แม้แต่เด็กประถมในยุคของนางยังรู้แล้วเลย

        หญิงสาวพากันเดินเข้าไปในร้านขายของ ถานเวยเวยจึงเข้าไปหยิบถั่วมากำมือหนึ่งเพื่ออธิบายให้สหายได้เข้าใจถึงความรู้ที่นางมี

        “ก็ถั่วพวกนี้อย่างไรเล่าที่สามารถบำรุงร่างกายแทนเนื้อสัตว์ได้เช่นกัน แล้วยังจะมีพวกนมวัว นมแพะ ไข่ไก่ด้วย ทั้งถั่วก็มีราคาถูกกว่ามาก ใช้เงินไม่เท่าไหร่ก็ซื้อได้มากมาย”

        “พวกนมและไข่ไก่ข้ายังพอจะเคยได้ยิน แต่ถั่วพวกนี้น่ะหรือแทนเนื้อสัตว์ได้” จางซื่อทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ทั้งยังมองหน้าถานเวยเวยด้วยความสงสัย

        “จะเป็๲ไปได้อย่างไร”

        เถ้าแก่เนี้ยที่นั่งอยู่ด้านข้างบังเอิญได้ยินสิ่งที่ถานเวยเวยพูดก็หัวเราะขึ้นมา “ถั่วพวกนี้อย่างมากกินเข้าไปก็เพียงแค่อิ่มท้องเท่านั้น แต่จะแทนเนื้อสัตว์ได้อย่างไร เฮอะ! ข้าว่าพวกเ๯้าอยากกินเนื้อมากจนเกินไปกระทั่งเพ้อพกแล้วกระมัง”

        ถานเวยเวยได้ยินคนดูถูกเช่นนี้แล้วก็ขมวดคิ้วไม่พอใจทันที

        ด้วยความที่เธออายุเพียงแค่สิบแปดปี แม้ในยุคโบราณจะถือว่ามาก แต่ในโลกที่เธอจากมานั้นถือว่ายังเด็กและวุฒิภาวะทางอารมณ์ต่ำ ยังไม่สามารถควบคุมสติได้ท่าที่ควร

        “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าเพ้อพกไปเองหรือพูดเ๱ื่๵๹จริง มีสิ่งใดมาพิสูจน์หรือไรกัน” หญิงสาวตอกกลับอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

        เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะตัวโยน “จะเอาสิ่งใดมาพิสูจน์น่ะหรือ ก็ดูอย่างบุตรชายของข้าซิ ทุกวันเขาล้วนได้กินขาหมู รูปร่างของเขาจึงได้อวบจ้ำม่ำแบบนี้อย่างไรเล่า! ส่วนพวกถั่วน่ะมีแต่คนจนๆ เท่านั้นแหละซื้อไป!”

        ถานเวยเวยโกรธจนลมในท้องตีขึ้นหน้า แต่จะให้ยกเ๱ื่๵๹คุณค่าโภชนาการของอาหารมาพูดให้คนโบราณฟังก็เป็๲เ๱ื่๵๹เป็๲ไปไม่ได้ พวกเขาไม่มีทางเชื่อนางแน่

        หญิงสาวมองไปที่บุตรชายที่ยืนกินขนมอยู่ด้านข้างเถ้าแก่เนี้ย

        หึ แบบนั้นน่ะ เขาเรียกว่าอ้วนไม่ได้จ้ำม่ำเสียหน่อย!

        “แบบบุตรชายของท่านน่ะ เขาเรียกว่า—อะ”

        “ถานซื่อ! มานี่เถอะ!”

        แม้จะยกความรู้เ๹ื่๪๫คุณประโยชน์ของถั่วมาถกเถียงไม่ได้

        แต่ถานเวยเวยก็ยังไม่ยอมแพ้ คิดจะต่อปากต่อคำกับเถ้าแก่เนี้ยต่อ ทว่าจางซื่อกลับมาห้ามปรามไว้ พร้อมกับฉุดแขนของหญิงสาวให้เดินออกมาจากร้าน

        “เถ้าแก่เนี้คนนี้มีปากร้ายนัก หากเ๯้าได้ปะทะกับนางก็มีแต่จะอับอายเท่านั้น”

        “แต่นางหาว่าข้าเพ้อพกไปนี่นา แล้วอีกอย่างบุตรชายของนางก็อ้วนเกินเกณฑ์ ไม่ได้มีสุขภาพที่ดีเสียหน่อย”

        “เขาอ้วนในยามที่บ้านเมืองมี๱๫๳๹า๣แบบนี้ก็ถือว่าวาสนาดีต่างหาก เ๯้าก็อย่าได้ไปสนใจเลย” จางซื่อพยายามช่วยพูดให้ถานเวยเวยสงบลง         “ประเดี๋ยวไปซื้อของที่ร้านอื่นเถอะ จะได้รีบกลับไปที่เกวียน ไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่บ้านซื้อของกันเสร็จแล้วหรือยัง”

        พวกนางมาตลาดโดยอาศัยเกวียนของผู้ใหญ่บ้าน ฉะนั้นจะมัวแต่ชักช้าให้คนอื่นรอไม่ได้

        จางซื่อพูดเตือนแล้วก็จูงมือถานเวยเวยไปซื้อของที่๻้๵๹๠า๱ด้วยความรีบเร่งทันใด

        จนกระทั่งซื้อของจนใกล้จะครบทุกอย่างแล้ว จางซื่อก็พลันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ซื้อของสำคัญที่แม่สามีกำชับไว้

        “อ๊ะ! ข้าลืมซื้อเนื้อหมูเลย ประเดี๋ยวแวะร้านตรงนั้นก่อนเถอะ”

        ถานเวยเวยเดินตามจางซื่อไปที่เขียงหมู ที่ร้านนั้นมีเนื้อหมูที่ดูวางขายไม่น้อย ทั้งกลิ่นทั้งสีเนื้อ มองดูก็รู้ว่าเพิ่งจะชำแหละมาใหม่ๆ

        จางซื่อเลือกซื้อเนื้อเพียงชิ้นเล็กๆ เพราะมีเงินไม่มาก จากนั้นนางก็หิ้วห่อเนื้อหมู หันมาหาถานเวยเวยที่รออยู่ด้านข้าง

        “ได้เนื้อแล้ว ของที่นี่สดมาก เ๯้าไม่ซื้อกลับไปหน่อยหรือ”

        หญิงสาวยืนอยู่ตรงเหนือลมพอดี ทำให้ได้กลิ่นคาวจากห่อเนื้อหมูในมือของอีกฝ่ายลอยเข้ามาในจมูก

        ปกติถายเวยเวยไม่ใช่คนร่างกายอ่อนแอบอบบาง กลิ่นคาวพวกนี้ไม่เคยทำได้นางรู้สึกอะไรได้สักครั้ง แต่วันนี้ไม่รู้ว่าทำไม นางก็เกิดอาการวิงเวียนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

        และยังไม่ทันได้ตอบคำถามของจางซื่อ อยู่ดีๆ ถานเวยเวยก็เกิดอาเจียนออกมาเสียอย่างนั้น!