สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่แปดสิบเก้า ครุ่นคิดถึงฮาล์ฟลิ่ง

หลังจากที่พวกเรากินเหล้าเมายาสูบกันพอสมควรแล้ว ผมส่งพวกเขาไปที่พักผ่อนอย่างสบายใจ

ผมพยายามชวนพวกบัณฑิตมาสุดสวิงริงโก้กันแล้วแต่ท่านผุ้อำนวยการนาเดีย ได้พยายามห้ามสาวๆนักวิชากรเอาไว้แปลกคนจริงๆ

แต่อย่างน้อยผมก็ทำให้พวกบัณฑิตที่มาร่วมงานเมาคว่ำได้ล่ะนะ

เราต้องล่อพวกเขาด้วยของกินและงานเลี้ยงก่อน

ถึงจะทำให้เขาตายใจและทำงานหนักเพื่อเราที่หลังได้

พวกอาลักษณ์ scribe ของผมก็มองพวกบัณฑิตที่มาใหม่และยิ้มเป็นนัยๆว่างานหนักจะรอพวกเขาอยู่ในอนาคตนั่นเอง

ผู้อำนวยการนาเดียก็ท่าทางจะหวาดกลัวผมอยู่นั่นล่ะนะ

สปายของผมบอกว่าเธอต้องการปกป้องพวกบัณฑิตสาวๆเลยเดินทางมาป้องกันพวกเธอด้วยจากากรที่เจ้าแรมเบิร์ตไปก่อเรื่องต่างๆเอาไว้

ทำให้ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยแต่ไม่มากเท่าให้เจ้าแรมเบิร์ตมาก่อเรื่องในพื้นที่ใกล้ๆผม

เดี๋ยวผมว่าจะจัดตารางการฝึกสอนให้บาบารัสเวเฮเมียร์และ สปินนิ่งเทล ผลัดกันฝึกพวกอัศวินสีรุ้งอย่างนักพวกนี้จะได้ไม่ไปก่อเรื่องที่ไหนอีก

ฝึกให้หนักไว้ที่ใดที่หนึ่งดีกว่าจะออกไปอาละวาดทำให้ชาวบ้านลำบากที่ไหนอีก

และไม่ต้องพูดถึงเอาพวกนี้ไปรบเลยเก็บพวกนี้ไว้อายุเยอะขึ้นและให้เป็นขุนนางครองดินแดนยังดีต่อการปกครองของผมในระยะยาวมากกว่าอีก

ผมเดินกลับไปห้องพักส่วนตัวของผมในแฟมิเลียนักผจญภัยที่ผมสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษนี้

กำลังคิดว่าจะลองหาทางติดต่อการค้ากับพวกคนแคระและฮาล์ฟลิ่งให้มากขึ้นดีไหมในเรื่องของยาสูบและอาหาร

แต่มันมีความกังวลในเรื่องของพื้นที่ของฮาล์ฟลิ่งที่พวกนี้ไม่ค่อยถือคติเรื่อง”กรรมสิทธิ์ในสิ่งของ” เสียเท่าไรที่ทำให้ประชาชนทั่วไปมองว่าพวกนี้มีนิสัยขี้ขโมยนั่นเอง

แน่นอนคนสร้างเกมส์อาจจะมองว่าพวกนี้นิสัยน่ารัก ขี้แกล้งเล็กๆน้อยๆแต่สำหรับนักเล่นเกมส์ที่รักไอเท็มยิ่งชีวิตแล้ว นับเป็นศัตรูที่น่ารำคาญมาก

ซึ่งตอนผมเป็นนักเล่นเกมส์ ก็เรียกว่าผมแทบจะไม่ญาติดีกับพวกฮาล์ฟลิ่งนี้เลยแต่เมื่อมาเจอของจริงแล้ว

ผมคิดว่าผมมีปัญหาใหญ่กว่าอย่างพวกปีศาจและเผ่าที่ชั่วร้ายเผ่าอื่นๆนี่ล่ะคือการเมืองตามความเป็นจริงล่ะ

ผมคงต้องเอาความไม่ชอบส่วนตัววางทิ้งไว้ก่อนและพยายามเจรจากับเผ่าฮาล์ฟลิ่ง ให้มากขึ้น พวกนี้เก่งทางด้านการซ่อนตัว stealth และอย่างที่บอกมาข้างต้น steal ขโมยนั่นเอง

นับเป็นเผ่าที่ดีมาก หากต้องการใช้งานเพื่อสืบข่าวศัตรูการเป็นมิตรกับพวกเขาไม่ใช่เรื่องเสียหายในภาพรวมนั่นเอง

เสียแต่อย่างที่บอกนั่นล่ะพวกเขาชอบขโมยสิ่งของ

แบบเดียวกับบิลโบ แบ็กกินเผลอแป๊บเดียว คนทั้งหมู่บ้านก็แทบจะยกเค้าข้าวของของบิลโบ้ไปทั้งบ้านแล้วนั่นเอง

ฮืมพอมาคิดอย่างนี้แล้วหรือว่าจริงๆแล้ว ดยุกหมูอ้วนมันมีค่าการทูต Diplomatic สูงมากๆกันแน่หว่า?

แต่ติดนิสัยขี้เกียจตัวเป็นขนเลยไม่ค่อยออกมาทำอะไรนอกจากฉุดผู้หญิงกับจัดงานเลี้ยงไปวันวัน

กองทัพของดยุกหมูอ้วนหากสังเกตดีดีจะมีเผ่าพันธุ์หลากหลายมากในกองทัพนั่นเอง

บางครั้งเราก็แค่อาจจะต้องเลือกศัตรูว่าเราสามารถคบมิตรกับใครและเป็นศัตรูกับใครได้บ้างนั่นเอง

ตราบใดที่พวกเขตแคว้นอื่นยังไม่บุกเข้ามาพร้อมกันทีเดียว

ผมก็คิดว่าสามารถรับมือได้ทั้งหมดนั่นล่ะ

เมื่อผมเข้าไปในห้องส่วนตัว

ได้พบว่ามาเรียกับมารีอากำลังเล้าโลมผู้หญิงสองคนอยู่บนเตียงของผม

ฮืม ท่าทางค่าเสน่ห์CHA ของนางเอกและแม่นางเอกจะสูงจริงๆแฮะสามารถเกลี้ยกล่อมคนมาในห้องนอนได้ด้วยความรวดเร็วเช่นนี้