The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          “เลเวล50งั้นหรอ!!”

          “บ้าน่า..ถ้าเลเวลเกิน40แสดงว่าเป็นสัตว์ปีศาจ..แต่สัตว์ปีศาจมันไม่น่าจะอยู่ในดันเจี้ยนนิ..ตามหลักมันควรจะอยู่ที่ป่าปีศาจไม่ใช่หรือไง!!”

          "มาถามฉัน คิดว่าฉันจะรู้รึไง!! เจ้าบ้าา"

          “เลเวลมันต่างกันเกินไป สู้ไม่ไหวหรอกครับหนีเถอะ !!!”

          รูอันพูดถูก ขนาดแค่มอนสเตอร์เลเวล35ในชั้นที่10ยังต้องร่วมกันสู้ถึง4คนแถมยังตึงมือแทบตาย แต่นี่เป็นสัตว์ปีศาจซึ่งเหนือกว่ามอนสเตอร์ไปอีกขั้นแถมยังมีเลเวลถึง50 สู้ยังไงก็ไม่ไหวแน่

          เกณฑ์การแบ่งระหว่างสัตว์ปีศาจกับมอนสเตอร์จะอยู่ที่เลเวล40ขึ้นไป ซึ่งเป็นเกณฑ์ที่สเตตัสจะเริ่มแตกต่างกันอย่างมหาศาลแถมยังมีความสามารถแปลกๆปรากฎขึ้นในหมู่พวกมันอีกด้วย บางทีที่นักสำรวจกับทีมกู้ภัยซึ่งมีเลเวลถึง40ตายอาจไม่ใช่เพราะขาดอาหารหรอก แต่เพราะถูกพวกมันฆ่านี่แหละ

          ‘แกร็กๆ…’ หัวกะโหลกสั่นเล็กน้อย

          พวกสัตว์ปีศาจรูปร่างคล้ายโครงกระดูกมนุษย์สั่นขากรรไกรราวกับกำลังคุยอะไรกันบางอย่าง หลังจากนั้นทั้งโล่ หอก ดาบล้วนงอกขึ้นมาจากพื้นเต็มไปหมด

          “แย่ละ!..หนีเร็วเถอะค่ะ!!!" 

          เซซิเลียที่เพิ่งตั้งสติได้กล่าวเตือน หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มวิ่งหนี

          “ชิ” เซเลน่ากระเดาะลิ้น

          แต่สัตว์ปีศาจไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแน่ [สปาทอยด์] ชูดาบขึ้นแล้วฟาดไปที่พื้น

          “หา?..โจมตีจากระยะนั้นเนี่ยนะ”       

          เรเวลหันไปมองด้านหลังซึ่งเป็นระยะที่ไกลเกือบ1กิโลเมตรท่ามกลางความมืด

          ดาบของ [สปาทอยด์] ฟาดลงมาแล้วเกิดคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง

          'ตู้มมมมมม..ครืนนนนนนนนนนนนนน..ตักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ'

          ช็อคเวฟเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงภายในไม่กี่วินาทีก็โดนพวกเรเวลที่กำลังวิ่งอยู่

          ทั้งหมดลอยกระเด็นไปไกลหลายกิโลเมตรจนไปกระแท็กกับผนังอย่างสุดแรงจนเกิดเสียงดัง..โครมมมมม!

          ความจุกมหาศาลเล่นอยู่ภายในอกจนร้องไม่ออก แถมยังเจ็บปวดไปทั่วร่างกายราวกับอวัยวะภายในฉีกขาดเนื่องจากแรงอัดกระแทกเมื่อกี้นี้

          เรเวลมองตัวเลขพลังชีวิตตัวเองที่หายไปเกินครึ่ง

          “อึก..กะ..ถะ..ถ้าโดนการโจมตีเมื่อกี้อีกทีละก็..”

          รูอันเองก็มองพลังชีวิตตัวเองเหมือนกัน จากนั้นรีบร่ายสกิลบัพที่ช่วยลดทอดความเสียหายให้ทุกคนทันที แล้วตามด้วยสกิลฮิลฉุกเฉินแบบเร่งด่วน

          [สปาทอยด์] เงื้อดาบอีกครั้ง 

          “อึก..แย่แล้ว!”

          “ชิ..ใครจะมายอมตายกันตรงนี้ละ..ฉันเป็นราชวงศ์นะยะ”

          เซซิเลียกับเซเลน่ารีบขึ้นไปแนวหน้า

          “ดะ..เดี๋ยวก่อนนนนนนนครับ” 

          ***  

          “แย่แล้ว..ต้องรีบไปช่วยเด็กพวกนั้นแล้ว!!!”

          เอเรนทำสีหน้าร้อนใจเป็นอย่างมาก..ตอนนั้นเองผู้ใช้เวทมิติได้เปิดประตูวาปแล้วปรากฎตัว ณ ชั้นที่10พอดี          

          “ผมมารับแล้วครับ”

          เอเรนรีบเล่าสถานการณ์ให้เจ้าหน้าที่คนนั้นฟังซึ่งเจ้าหน้าที่คนนั้นก็ตกใจอย่างมาก นอกจากนี้สมาชิกห้องSคนอื่นๆก็ตกใจเช่นกัน และคนที่ตกใจที่สุดก็ไม่มีใครอื่นนอกจากชีน่ากับลูน่านั่นเอง

          “บะ..บ้าน่า..ทะ..ทะ..ทำไมมันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้..ถ้าเป็นแบบนั้นจริง..พวกรูอันก็คง..” 

          เด็กสาวตัวน้อยเริ่มร้องไห้ออกมา

          “..ระ..ระ..”

          ลูน่าที่ยังมือค้างอยู่กลางอากาศเพราะจับเสื้อของเด็กหนุ่มผมขาวคนหนึ่งไว้ไม่ทันตอนที่เขาวาปไป

          “ระ..เรเวล”

          เธอเรียกชื่อเขาคนนั้นด้วยเสียงแผ่วเบา..และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อเขา..โดยไม่ได้เรียกว่ากระต่าย

          ลูน่านั่งแผละลงกับพื้นด้วยอาการคอตก

          ถ้าหากเธอตามพวกเขาไปได้ละก็ตัวเธอย่อมใช้สกิลเทเลพอร์ตพาพวกเขากลับมาได้แน่ๆ..แต่ถ้าเป็นแบบนี้..

          “ยังไงเรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับก่อน..” เอเรนกล่าวแบบนั้น

          เพราะหนึ่งในเด็กที่ถูกวาร์ปไปนั้นมีราชวงศ์ถึง2คน หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปละก็ต้องเกิดเรื่องวุ่นวายแน่ๆ

          “ถ้างั้นทีมช่วยเหลือล่ะครับ..?” 

          “ไม่มีประโยชน์หรอก..ถ้าส่งลงไปมีแต่ตายฟรีๆ..เพราะฉันจะลงไปช่วยพวกเขาเอง”

          เอเรนหยิบกระดาษขึ้นมา2แผ่น แล้วเขียนข้อความลงในกระดาษ จากนั้นพับไว้แล้วเอาใส่ซองจดหมาย2ซอง

          “ฝากส่งจดหมายนี้หน่อย…ให้ส่งไปที่…” 

          ลูน่านั่งเฉยๆแบบนั้นแล้วเอามือกดใบหน้าตัวเอง

          ทำไม

          ทำไม

          ทำไมกัน

          ทำไม..

          ทั้งที่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ..ทั้งที่อุตส่าห์ได้เป็นเพื่อนกันแล้วแท้ๆ….นายคือเพื่อนคนแรกของฉันเลยนะ… ฉันอยากคุยกับนายมากกว่านี้..อยากรู้จักนายมากกว่านี้..แต่ว่าต้องมาจบแค่นี้จริงๆน่ะหรอ..อึก!!

          'ไม่!!!…ฉันไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นหรอกกกกกก'

          ลูน่ารีบลุกขึ้นพรวด

          ***

          'ตู้มมมมมมม'

          “อั๊กกกก/อร็อกกก”

          เซซิเลียกับเซเลน่ากระเด็นติดกำแพง

          ชุดเกราะวัลคิเลียถูกปลดด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว 

          ส่วนเซเลน่าเองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน ตอนนี้บอลสีแดงยังโคจรรอบตัวเธออยู่6ลูก แต่สภาพเธอนั้นขยับไม่ไหวแล้ว

          เด็กสาวทั้ง2ค่อยๆร่วงลงมานอนแน่นิ่งบนพื้น

          “รูอัน!!..รีบรักษาเร็วเข้า!!!!!”

          เรเวลหันไปตะโกนบอกรูอัน

          “ครับ!!”

          เด็กหนุ่มผมน้ำตาลรีบวิ่งไปทันที

          เรเวลมองศัตรูที่ยังอยู่ไกลหลักกิโลเมตร 

          โจมตีจากระยะไกลขนาดนั้น แถมความรุนแรงไม่ลดลงไปเลย พวกมันยังไม่ได้แม้แต่จะเอาจริงด้วยซ้ำ นี่คือพลังของเลเวล50งั้นหรอ! 

          สัตว์ปีศาจ [สปาทอยด์] เงื้อดาบอีกครั้ง

          การโจมตีครั้งนี้ราวกับจะบอกว่าพวกแกไม่รอดแน่

          เรเวลมองเซซิเลียกับเซเลน่าที่รูอันกำลังรีบรักษาอยู่

          นี่เราอ่อนเองถึงขนาดต้องมาให้ผู้หญิงเป็นโล่ให้เลยงั้นหรอ!!

          “กึก..” เขากัดฟันแน่น

          “ต่อให้เลเวล50แล้วมันยังไงกันเล่าาาาาาาาาาาา….ฉันจะเป่าให้หายไปให้หมดเลย..คอยดูเถอะะะะะะะะะ!!!!” 

          อนุภาคแสงศักดิ์รวบรวมที่ตัวหอกพร้อมกับเสียงระฆัง

          “เรเวลรับพลังของผมไปด้วยครับ”

          รูอันร่ายสกิลบัพบางอย่างให้เรเวลซ้อนทับอีกชั้นนึง

          ‘เวทลม-ชาร์จจิ้งแอ็คเซเลอเรชั่น’

          สายลมสีลมสีเขียวได้ห่อหุ้มรอบตัวเรเวลแล้วดูดเข้าไปในตัวหอก

          สกิล<ชาร์จจิ้งเเอ็คเซเลอเรชั่น>นี้เป็นสกิลสนับสนุนที่จะช่วยให้การชาร์จสกิลต่างๆของพันธมิตร1คน เร็วขึ้นถึง5เท่า

          ‘ชาร์จ 3 วินาที..ตอนนี้แหละ!!’

          ระยะเวลาชาร์จ3วินาทีของเรเวลตอนนี้จะเทียบเท่ากับชาร์จ 15 วินาทีด้วยผลจากสกิลบัพ<ชาร์จจิ้งแอ็คเซเลอะเรชั่น>ของรูอัน

          [สปาทอยด์] ที่กำลังจะเงื้อดาบลงมา ตกใจเล็กน้อยต่อภาพอันแปลกประหลาดนั้นทำให้มันหยุดโจมตีลงชั่วคราว

          “หายไปซะเถอะเจ้าพวกสัตว์ปีศาจ…”

          ‘เวทไฟ-สเปียร์เจวาลิน’

          เรเวลชี้หอกไปด้านหน้า..เกิดอักขระเวทสีแดงซึ่งเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวพร้อมกับอนุภาคแสงที่ถูกดูดกลืน

          ลำแสงเลเซอร์สีขาวยักษ์ร้อนระอุพุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรงพร้อมกับส่องสว่างทั่วดันเจี้ยนอันมืดมิด

          ผลการชาร์จที่เทียบเท่า15วินาที ให้ผลอัพเกรดที่60เท่า 

          ฝูง [สปาทอยด์] มองลำเลเซอร์ขนาดใหญ่พุ่งมาแล้วเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย

          นักรบโครงกระดูกที่ถือโล่ 4 ตนมายืนบังด้านหน้านักรบโครงกระดูกที่ถือดาบ แล้วยกโล่ขึ้น

          “แกร็กๆๆ”

          [สปาทอยด์] ที่เป็นหัวหน้าสั่นขากรรไกรบอกกับลูกน้องที่ถือโล่ให้ถอยไปด้านหลัง ราวกับจะบอกว่ามันจะรับมือลำแสงนั่นเอง

          นักรบโครงกระดูกถือดาบแล้วก้าวขึ้นมาด้านหน้าพร้อมกับชูดับขึ้นแล้วฟาดไปที่ลำแสงมรณะนั่น

          “กึกกกกกกก…ครืดดดดดดด…”

          มันจับดาบสองมือแล้วพยายามดันลำแสงนั้นให้สะท้อนกลับไป

          ดาบสีม่วงเปล่งแสงขึ้น

          “!”

          เรเวลที่รู้สึกได้ถึงแรงที่ดันกลับมา

          ‘อะไรกัน!!..ไม่ได้ผลงั้นหรอ..หรือว่าเวลาชาร์จน้อยเกินไป!?’

          ไม่สิ..อย่าบอกนะว่าความสามารถของสัตว์ปีศาจพวกนี้คือสะท้อนเวทมนตร์ได้น่ะ..

          ตัวเขาเริ่มถอยไปด้านหลังแต่พยายามเอาขายันเอาไว้..แม้จะยันไว้ไม่อยู่แล้วก็ตาม

          อึก..ขืนเป็นแบบนี้คงได้ตายกันหมดแน่..

          “ชิ..ใครมันจะยอมกันเล่าาา..ฉันจะต้องเป็นจักรพรรดิเวทมนตร์ให้ได้..ฉะนั้น..”

          เส้นเลือดที่หน้าผากและแขนเริ่มปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย เรเวลพยายามฮึดสู้ดันกลับไป แต่ไม่นานนักก็ถูกดันกลับมาเหมือนเดิมจนเขาเริ่มเสียหลักแล้วล้มไปด้านหลัง 

          [สปาทอยด์] ดันดาบผลักไปด้านหน้าแรงกว่าเดิม

          “โฮกกก…”

          เสียงคำรามดีใจราวกับจะคว้าชัยชนะ

          “ชิ..โถ่วโว้ยยยยยยย”

          หากโดนสะท้อนกลับตอนนี้รับรอง..เรเวลได้ระเหยกลายเป็นไอเพราะสกิลตัวเองแน่ๆ

          ท่ามกลางความรู้สึกแห่งความตายนั้น..อยู่ๆเรเวลก็รู้สึกถึงแรงผลักจากด้านหลัง

          “เรเวลพยายามเข้าครับ”

          รูอันเอาหลังตัวเองพิงบนหลังเรเวลเพื่อช่วยยันเอาไว้

          “พยายามเข้านะนายน่ะ.../พยายามเข้าค่ะ..”

          เซเลน่ามาช่วยจับแขนข้างซ้าย ส่วนเซซิเลียจับแขนข้างขวา พวกเธอทั้งคู่เพิ่งได้รูอันช่วยรักษาเมื่อกี้นี้ทำให้รอดตายแบบฉิวเฉียด

          “อึก..”

          แต่ว่าสเตตัสระดับเลเวล50กับ30นั้นมันแตกต่างกันเกินไปจนถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม

          สุดท้ายฝั่งเรเวลก็ถูกดันกลับไปอยู่ดี

          “โฮกกก..”

          [สปาทอย] หัวหน้าฉีกยิ้มกว้างดีใจ ส่วนลูกน้องที่อยู่แนวหลังก็สั่นกระโหลกดัง แกร็กๆๆ ตอบสนอง

          เซเลน่า รูอัน เซซิเลีย พยายามออกแรงช่วยสุดชีวิต

          “ต้องรอดให้ได้” เซเลน่าหลับตาลงแล้วกัดฟันแน่นพร้อมกับจับแขนเรเวลแล้วดันไปข้างหน้าให้แรงกว่าเดิม

          “ไม่ยอมตายตรงนี้หรอก..ฉันต้องรอดไปกับคุณแล้วก็ทุกๆคนให้ได้เลยค่ะ..” เซซิเลียเองก็ออกแรงมากขึ้น

          “พยายามเข้าเรเวล” รูอันดันขาสุดชีวิตแล้วใช้หลังพยุงเรเวล

          ทุกคนรีดเค้นกำลังถึงขีดสุดเพื่อดันแรงที่สะท้อนกลับมา

          เรเวลที่หันไปมองข้างๆและสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากทั้ง3ทิศทางนั้น..

          “ฉัน…”

          ตัวเขานึกถึงเด็กสาวผมทองตาทองคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่แห่งนี้ และตอนนี้เธอคนนั้นก็ได้เป็นถึงอัศวินศักดิ์สิทธิแล้ว

          ฉันน่ะ..เพราะว่าเอลิเซ่มอบความฝันให้ฉัน

          ไม่สิ…

          เรเวลส่ายหน้าตัวเองราวกับพยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัว

          “เพราะว่าทุกๆคนต่างหากล่ะ..เพราะทุกคนที่อยู่เคียงข้างฉันในตอนนี้…”

          เพราะพวกพ้องที่แสนสำคัญ

          เพราะความหวังและความใฝ่ฝันที่แสนจะหลงไหล

          'ฉันจะต้องรอดไปให้ได้พร้อมกับทุกคน!!..

          หอกศักดิ์สิทธิ์เริ่มเปล่งแสงออกมา..ราวกับขานรับความปรารถนานั้น

          แสงเลเซอร์สีขาวถูกขับออกไปด้วยพลังที่รุนแรงกว่าเดิม

          “?”

          [สปาทอยด์] เริ่มผงะถอยหลังเป็นครั้งแรก 

          แต่ว่ามันไม่ยอมแพ้

          ดาบสีม่วงอาวุธที่ดันเจี้ยนชั้นปริศนาแห่งนี้มอบให้เริ่มเรืองแสง

          “โฮกกกกกกกกก…”

          มันออกแรงดันดาบกลับไป

          ทางด้านเรเวลเองก็เช่นกัน 

          “ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

          “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

          ‘บึ้มมมมมมมมมมมมมมมมม..’

          เกิดแรงระเบิดอย่างรุนแรงผลักทั้งเรเวลและฝูงสปาทอยด์จนลอยกระเด็น

          เซเลน่า รูอัน และเซซิเลียก็กระเด็นตามเรเวลมาด้วยเช่นกัน

          พวกเขากลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ

          “สะ…สำเร็จมั้ย?” เซเลน่ากล่าวแล้วค่อยๆพยุงตัวขึ้น

          “อึก..” เรเวลกดหัวไหล่ตัวเองแล้วค่อยๆพยุงตัวขึ้นเหมือนกัน

          ตอนนั้นเอง

          “แกร็กๆๆ..”

          พวก [สปาทอยด์] ค่อยๆยืนขึ้นมา

          ไม่มีรอยขีดข่วนใดๆหรือรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย