เมืองตงไห่
ตระกูลหยางเป็ตระกูลขุนนางเก่าแก่ของราชวงศ์ทำให้ฐานะของตระกูลมั่งคั่งร่ำรวย
นายหญิงใหญ่ของตระกูลเสียไปแล้วทำได้ขวบปี เสนาบดีหลิวหยางก็รับภรรยาใหม่เข้าตระกูล
นางเคยเป็หญิงในนางโลมแต่ได้ตั้งครรภ์กับเสนาบดีหลิวหยางั้แ่สมัยที่ฮูหยินใหญ่ซูเชียวหรือองค์หญิงซูเชียวยังมีชีวิตอยู่แต่ก็เริ่มปวดออดๆ แอดๆ ทำให้ไม่มีทางเลือกต้องรับนางเข้าจวนแม้ภรรยาผู้ล่วงลับจะยังกระดูกไม่เย็นก็ตาม
ตลอดระยะเวลาที่นางมาอยู่ที่นี่ ต่อหน้านางทำดีกับซูหนี่คุณหนูใหญ่บุตรสาวของหลิวหยางกับอดีตภรรยาผู้ล่วงลับทำให้ลี่อินนางเกลียดชังลูกเลี้ยงคนมากถึงขนาดหาทางขับไล่ออกจากจวน
นางคอยใส่ร้ายกลั่นแกล้งซูหนี่ทุกอย่าง แต่ซูหนี่เองก็ไม่คิดจะนำเื่ไปฟ้องผู้เป็บิดา แต่นางค่อยหาทางเอาคืนลี่อินกับบุตรสาวของนางอย่างสนุกสนานทุกครั้งที่มีโอกาส
"ตายแล้ว! ลี่ถังลูกแม่ เ้าไปโดนอะไรมาเหตุใดสภาพถึงเป็เช่นนี้"
ลี่อินมองดูบุตรสาวที่สภาพเหมือนไปฟัดกันกับสุนัขที่ไหนมาก็รีบวิ่งเข้าไปดู ไม่ไกลกันนั้นซูหนี่ก็หัวเราะสองแม่ลูกอยู่ด้วยความชอบใจพร้อมกับสาวใช้คนสนิท
"เปาเปาเ้าว่าครั้งนี้นางจะเข็ดไหม"
"ข้าว่าต้องหาทางเอาคืนคุณหนูแน่เ้าคะ แต่คงอีกนานกว่าแผลเก่าจะหาย"
ทั้งสองหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจมองดูเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยาแของลี่ถังอย่างสะใจ นางอยากหาเื่ข้าเองช่วยไม่ได้ซูหนี่คิด
"ฮือๆ ท่านแม่ช่วยข้าด้วย ซูหนี่กับสาวใช้ของนางแกล้งข้า นางผลักข้าลงบ่อโคลนที่เต็มไปด้วยหนามพวกนี้ แบบนี้ผิวข้าก็เป็รอยแล้วบุรุษที่ไหนจะกล้าแต่งกับข้า ฮือๆ ท่านต้องช่วยข้านะท่านแม่"
ลี่ถังร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเสียใจและโกรธแค้นพี่สาวต่างมารดาที่ไม่ว่าจะใส่ร้ายหรือแกล้งนางสารพัดก็ถูกนางเอาคืนตลอด
"โอ้ๆ ไม่ร้องนะลูกเดี๋ยวแม่จะให้ท่านพ่อจัดการให้นะ เราไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนนะลูก"
"ฮือๆ ข้าเกลียดนาง ข้าจะฟ้องท่านพ่อ"
"จ้าๆ ไปเถอะกลิ่นแรงมาก"
ลี่อินค่อยๆ ประคองลูกสาวที่เนื้อตัวดูไม่ได้เข้าจวนไป แม้จะเหม็นมากแต่ก็เป็บุตรสาวของนางทำให้ปฏิเสธไม่ได้
"เอายังไงดีเ้าคะคุณหนู นางจะไปฟ้องท่านเสนาบดีคราวนี้คุณหนูต้องโดนทำโทษแน่ๆ เลยเ้าค่ะ"
"ก็เอาสิ ข้าจะได้รู้ว่าท่านพ่อไม่เคยรักข้าแถมเข้าข้างลูกที่เกิดจากนางหอคณิกาผู้นั้นอีก"
ซูหนี่พูดด้วยน้ำเสียงและแววตาเ็ปทั้งที่รู้ดีว่าคำตอบของผู้เป็บิดานั้นต้องเข้าข้างใครแต่นางก็ไม่มีทางยอมญาติดีกับคนที่ทำให้ท่านแม่ของนางต้องตรอมใจตามเด็ดขาด
เปาเปาเองก็คิดเช่นเดียวกันกับคุณหนูของเธอแม้จะไม่มีคำพูดออกจากปากของคนทั้งสองแต่คุณหนูของเธอก็พอรู้ชะตากรรมของตัวเองดี
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาั้แ่ลี่ถังเกิดมาท่านพ่อของนางก็เอนเอียงไปทางนั้นตลอด ไม่ว่าซูหนี่จะทำอะไรแม่เลี้ยงของนางก็จะคอยเป่าหูบิดาของนางว่ามันเป็เื่ไม่ดีไม่งามตลอดและบิดาของนางก็เชื่อเช่นนั้น
แต่หากเป็บุตรสาวคนใหม่ท่านพ่อจะเข้าข้างอะไรดีก็มีแต่เรียกหาแต่ลี่ถังและมารดาของนาง ไม่สนใจใยดีลูกที่เกิดจากสตรีที่ตนเคยรักหมดหัวใจเลยสักนิด
"พวกเ้าขัดออกดีๆ ตรงนั้นด้วยแรงๆ เอาให้กลิ่นเหม็นๆ พวกนี้ออกให้หมด"
"โอ๊ย! ข้าเจ็บนะ! ถ้าทำผิวข้าเสียข้าจะให้ท่านพ่อลงโทษพวกเ้า! ฮือๆ ท่านแม่ข้าไม่ไหวแล้ว"
ลี่ถังตวาดใส่บ่าวรับใช้ด้วยความไม่พอใจก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร
"ทนอีกหน่อยนะลูกออกจะหมดแล้ว"
ลี่อินสงสารบุตรสาวของนางจับใจคิดหาวิธีจัดการลูกเลี้ยงให้พ้นจวน นางต้องหาทางให้ได้คราวนี้นางจะไม่ยอมให้หอกข้างแคร่อยู่ใกล้นางอีกต่อไป
ซูหนี่เดินเข้าจวนมาหลังจากที่ออกไปดูละครงิ้วที่ตลาดก็ต้องเจอกับผู้เป็บิดาที่นั่งรอหน้าจวนด้วยใบหน้าทะมึนอยู่ทำให้นางรู้ได้ทันทีว่าเกิดเื่อะไรขึ้น
"กลับมาได้สักทีนะ"
ซูหนี่มองดูน้องต่างมารดาและสตรีที่นางเกลียดที่สุดอย่างลี่อินแม่ของนางที่ทำหน้าตาเหมือนสะใจอะไรบางอย่างอยู่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ
"ท่านพ่อมีเื่อะไรกับข้าเ้าคะ"
"ข้ากลับจวนมาแทนที่จะได้พักผ่อนสบายใจกลับต้องมาฟังเื่ราวที่เ้าก่อเอาไว้ตอนที่ข้าไม่อยู่ ซูหนี่ทำไมเ้าถึงได้จิตใจโหดร้ายเพียงนี้ ลี่ถังนางก็เป็น้องของเ้าสายเืเดียวกันกับเ้า ไยเ้าถึงได้ทำกับน้องจนถึงขั้นเืตกยางออกเช่นนี้! "
"นางไม่ใช่สายเืเดียวกันกับข้า นางเป็แต่บุตรสาวของหญิงที่มาจากหอคณิกาท่านเองก็หลงนางจนทิ้งท่านแม่ที่นอนป่วยใกล้ตายไปหานาง เพราะฉะนั้นท่านอย่าได้เอาข้าไปเปรียบกับนาง! "
ซูหนี่มองผู้เป็บิดาด้วยความเสียใจ ท่านพ่อไม่แม้จะถามความเป็ไปกับนางแต่กลับตัดสินนางไปแล้วตามคำพูดของแม่ลูกคู่นี้
"เ้านี่มัน! ...ได้! ในเมื่อข้ามันไม่ดีอบรมสั่งสอนเ้าไม่ได้ ข้าก็จะให้สามีเ้าทำแทนแล้วกัน"
"ท่านหมายความว่าอย่างไร? "
"ข้าจะจัดงานหาคู่ครองให้เ้าออกเรือน ในเมื่ออยู่ร่วมชายคาเดียวกันไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่มัน"
"ท่านพ่อ! ข้าไม่แต่งเด็ดขาดนะ ท่านพ่อ! "
ไม่ทันที่ซูหนี่จะได้พูดอะไรต่อเสนาบดีหลิวหยางเดินหนีไปไม่อาจทนมองน้ำตาของบุตรสาวคนโตได้กลัวตนจะใจอ่อน
สองแม่ลูกต่างยิ้มเยาะพอใจกับผลงานชิ้นโบแดงนี้มาก ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้นางจะโดนลงโทษจริงๆ
"ไม่คิดเลยว่าการเจ็บตัวครั้งนี้ของข้ามันจะคุ้มเพียงนี้ รู้เช่นนี้ข้าทำไปนานแล้ว"
"ไปเถอะลูกรีบไปเอาใจท่านพ่อเ้าเถิด ตอนนี้ไม่มีเสี้ยนหนามค่อยขัดขวางเราแล้ว ฮ่าๆ "
ทั้งลี่อินและลี่ถังสองแม่ลูกหัวเราะเสียงดังด้วยความชอบในผิดกับซูหนี่ที่นั่งร้องไห้ตาแดงทรุดตัวนั่งอยู่ที่พื้นโดยมีเปาเปาค่อยให้กำลังใจเ้านายสาวอยู่
"คุณหนูอย่างร้องเลยนะเ้าคะ ท่านเสนาบดีอาจพูดเพราะอารมณ์ก็ไม่นะเ้าคะ"
"ข้าดูออกเปาเปา ข้ารู้ว่ารอบนี้ท่านพ่อจะไล่ข้าออกไปจริงๆ "
"โถ่คุณหนูของข้า ยังไงข้าก็จะตามคุณหนูไปทุกที่นะเ้าคะ "
ซูหนี่ฝืนยิ้มด้วยความขืนข่ม หากบิดาไม่้านาง นางก็จะไปจากที่นี่ ที่ที่ไม่ทำให้มีความสุขเลยั้แ่มารดาได้ล่วงลับไป
1K
