“มัน!”
“มันออกมาฆ่าคนอีกแล้ว!”
เสียงร้องอย่างหวาดกลัวท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี ไม่อาจเห็นแม้แต่แสงจันทร์เพราะถูกบดบังจากเมฆอันดำครึ้มมืดมิด ราวกับโลกนี้จะไม่มีแสงสว่างอีกแล้ว
แต่ในความมืดยังมีนักพรตชุดเทาหน้าตื่นสองคนวิ่งอย่างรวดเร็วประดุจม้าป่า ระหว่างที่วิ่งเท้าของเขาแทบไม่สัมผัสพื้นดินเลยแม้แต่น้อย
สีหน้านักพรตทั้งสองขาวซีดไม่มีสีเลือด ใบหน้าแตกตื่น หยาดเหงื่อไหลซึมราวน้ำตก ขณะที่ทั้งสองกำลังวิ่งตะบึง ก็พบบุรุษชุดขาวสะอาดราวกับมีแสงส่องสว่างตัดกับความมืดมิดยามค่ำคืน
นักพรตทั้งสองรีบหยุดกายลงกะทันหัน วิชาตัวเบาของพวกเขาไม่เลว ทำให้สามารถยั้งกายได้ทันจนไม่ชนกับบุรุษชุดขาว
นักพรตผอมซูบกล่าวขึ้น“เจ้า..เจ้าจะฆ่าคนไปถึงเมื่อใด?”
“จนกว่าจะได้ตัวเด็กคนนั้น” บุรุษชุดขาวกล่าวเสียงเรียบ
“ไม่..ไม่มีทาง” นักพรตผอมซูบตวาดเพื่อข่มความกลัว แต่น้ำเสียงเขายังสั่นสะท้านอย่างชัดเจน
นักพรตอีกผู้หนึ่งซึ่งไว้หนวดกล่าวว่า
“ศิษย์น้อง เจรจาไปก็ไม่รู้เรื่องรีบจัดการมันเถอะ!”
นักพรตผอมซูบรีบกรีดกระบี่เป็นวงกลมหลายสิบวงซ้อนทับกัน บุรุษชุดขาวพลันถามว่า
“นี่คือเพลงกระบี่ไท้เก๊ก?”
ประกายวงกลมจากกระบี่ยังเพิ่มขึ้นไม่หยุดจากหลายสิบวงเป็นร้อยวง วงกลมสีเงินซึ่งมาจากปลายกระบี่คล้ายกับแสงสีเงินของจันทราน้อยนับร้อยดวงซ้อนทับกัน
นักพรตผอมซูบค่อยๆ เดินพร้อมกรีดกระบี่เป็นวงกลมคุกคามคนชุดชาว ใช้ท่าตั้งรับเป็นท่ารุก ส่วนนักพรตไว้หนวดก็เดินตามพร้อมกับรวบรวมสมาธิและลมปราณไว้ที่กระบี่ จนกระบี่สั่นไหวราวกับมีชีวิต!
ขอเพียงบุรุษชุดขาวขยับกายเพียงเล็กน้อยจู่โจมใส่วงกลมของนักพรตผอมซูบ นักพรตไว้หนวดจะแทงกระบี่แทรกเข้าไปในวงต่อสู้จู่โจมบุรุษชุดชาวทันที
ขณะที่กระบี่ของนักพรตผอมซูบกำลังคุกคามบุรุษชุดขาว คนชุดขาวพลันขยับตัวอย่างรวดเร็ว
นักพรตไว้หนวดเห็นคนชุดขาวบุกเข้ามาก็แทงกระบี่ใส่ด้วยพลังทั้งหมด ขณะเดียวกันกระบี่ไท้เก๊กของนักพรตผอมซูบก็กรีดเป็นวงกลมนับร้อยวงอย่างแน่นหนาคอยเป็นเกราะป้องกันให้นักพรตไว้หนวด
กระบี่ของนักพรตไว้หนวดรวดเร็วอย่างยิ่ง พลังกระบี่กรีดอากาศจนแทบปริแตก รุนแรงราวขุนเขาถล่ม คลื่นทะเลซัดกระหน่ำ ในโลกยากมีผู้ต้านรับกระบี่นี้ได้ตรงๆ
แต่นักพรตไว้หนวดอดใจหายวาบไม่ได้ กระบี่ที่รวดเร็วระดับเสียงของมันแทงไม่ถูกอะไรเลย!!
บุรุษชุดขาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม!
นี่เป็นวิชาตัวเบาระดับใดกันแน่?
ขณะที่นักพรตไว้หนวดตื่นตระหนกยิ่งเพราะมันได้ทุ่มพลังลมปราณผ่านท่ากระบี่เมื่อสักครู่ไปแล้ว ในเวลาอันสั้นลมปราณขาดห้วงต้องรีบรวบรวมลมปราณขึ้นใหม่
บุรุษชุดขาวพลันจี้นิ้วชี้หามัน นักพรตทั้งสองไม่ทราบว่าคนผู้นี้จะทำอะไร?
ไม่มีเวลาให้ขบคิด แสงสีขาวพุ่งออกจากปลายนนิ้วบุรุษชุดขาว ยิงใส่หน้าผากทะลุผ่านหลังศีรษะของนักพรตไว้หนวดอย่างแม่นยำ !
บุรุษชุดขาวมีรอยยิ้มที่มุมปาก “นี่ถึงจะเรียกว่าเพลงกระบี่”
นักพรตไว้หนวดตายอย่างรวดเร็วเกินไป ทำให้นักพรตผอมซูบตื่นตระหนกยิ่ง
ชั่วพริบตาที่ตื่นตระหนก วงกลมเพลงกระบี่ไท้เก๊กของนักพรตผอมซูบก็ชะงักเล็กน้อย
แต่เล็กน้อยก็เพียงพอแล้วสำหรับบุรุษชุดขาว
บุรุษชุดขาวพุ่งร่างอย่างรวดเร็วประดุจแสงอัสนีบาตเข้าหานักพรตผอมซูบ มันประกบนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าด้วยกันจนเกิดแสงสีขาวที่ปลายนิ้วทั้งสอง จากนั้นกรีดนิ้วออกคราหนึ่งประดุจสายรุ้งขาวลากยาวผ่านฟ้า
ชั่วพริบตานั้นศีรษะของนักพรตผอมซูบก็ขาดกระเด็นไป!
บุรุษขาวเอ่ยขึ้น “นี่เป็นท่าดาบ”
ที่แท้วิชาดัชนีที่บุรุษชุดขาวใช้ท่าแรกที่ยิงแสงออกจากปลายนิ้วคือท่ากระบี่ ส่วนท่าที่สองที่ประกบนิ้วชี้กับกลางเข้าด้วยกันคือท่าดาบ
คนผู้นี้ไม่เพียงมีลมปราณสูงส่ง ยังชำนาญเพลงดาบและกระบี่
“ปราชญ์มารบริสุทธิ์ ท่านจะฆ่าคนถึงเมื่อใด?”
ซุ่มเสียงชราภาพดังขึ้น บุรุษชุดขาวหรือปราชญ์มารบริสุทธิ์หันไปมองตามเสียงก็เห็นคนผู้หนึ่งยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ศีรษะโล้นเลี่ยน สวมใส่จีวรแดง
“หลวงจีนสุริยัน เจ้าก็มาด้วย?” ปราชญ์มารบริสุทธิ์ถาม
“เสียดายอาตมา มาไม่ทัน ไม่อาจห้ามประสกฆ่าคนได้”
“ถึงเจ้ามาทันก็เกรงว่าจะเพิ่มอีกศพหนึ่ง”
หลวงจีนสุริยันสวมใส่จีวรแดง ใบหน้าซูบผอม ไว้หนวดสีขาว ใบหน้าการุณย์ ท่านกล่าวว่า
“หากอาตมาบอกที่อยู่ของเด็กคนนั้น ประสกจะเลิกฆ่าคนหรือไม่?”
ปราชญ์มารบริสุทธิ์พยักหน้า
หลวงจีนสุริยันกล่าวว่า
“ถ้าเช่นนั้นชนะอาตมาให้ได้ก่อน”
ปราชญ์มารบริสุทธิ์ยิ้ม จากนั้นพุ่งกายเข้าหาหลวงจีนสุริยันที่ยืนอยู่บนต้นไม้สูงทันที
หลวงจีนสุริยันพลันตวาดทันใดนั้นเกิดคลื่นเสียงออกจากปากท่าน เสียงดังไม่ต่างจากเสียงม้านับหมื่นย่ำเข้าสมรภูมิ อัสนีบาตกระแทกกรอกข้างหู
ปราชญ์มารบริสุทธิ์รู้สึกว่าร่างกายตนเองถูกรบกวนด้วยคลื่นเสียงที่แฝงด้วยลมปราณมหาศาล มันรีบเร่งพลังลมปราณขึ้นมาคุ้มครองตน แต่พริบตาที่ชักช้าหลวงจีนสุริยันก็กระโดดลงจากต้นไม้ ฟาดฝ่ามือใส่เขาทันที
ฝ่ามือหลวงจีนสุริยันเกิดรัศมีวงกลมสีแดงขนาดปานกลางขึ้น พลังสีแดงร้อนราวกับดวงตะวันแผดเผา ปราชญ์มารบริสุทธิ์ตื่นตระหนกยิ่งรีบยกฝ่ามือเข้าปะทะ
โครม!!
เสียงฝ่ามือทั้งสองปะทะกันจนเกิดเป็นแสงสีแดงผสมขาวส่องสว่างเจิดจ้าสีดำทำให้ต้นไม้ใหญ่ไฟลุกไหม้เกรียมทันที
“ฝ่ามือพิชิตตะวันอันยอดเยี่ยม” ปราชญ์มารบริสุทธิ์เอ่ยชมพร้อมพุ่งตัวเข้าหาหลวงจีนสุริยัน
หลวงจีนสุริยันผลักฝ่ามือทั้งสองออก ทันใดนั้นลูกไฟกลมราวดวงตะวันน้อยสองลูกก็พุ่งใส่คนชุดเขาอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ไอความร้อนก็มากพอจะแผดเผาคนธรรมดาให้ไหม้เป็นเถ้าถ่าน
ปราชญ์มารบริสุทธิ์พลันจี้นิ้วชี้ทั้งสองมือออก ปลายนิ้วแทงลูกเพลิงสองลูกที่พุ่งเข้ามาไม่ต่างกับใช้ไม้เสียบลูกชิ้น
ปราชญ์มารบริสุทธิ์ค่อยๆ ลากนิ้วทั้งสองของเขาอย่างยากลำบากเข้าหากัน เขาตวาดคราหนึ่งลูกเพลิงสองลูกก็รวมเป็นหนึ่งเดียวอยู่ในความควบคุมของเขา!
หลวงจีนสุริยันตื่นตระหนกยิ่ง ปราชญ์มารบริสุทธิ์สามารถรวบรวมลมปราณของท่านเป็นหนึ่งเดียวได้ แม้แต่ท่านก็ไม่แน่จะทำได้ หากแต่ไม่มีเวลาให้ชักช้า หลวงจีนสุริยันรีบสะบัดฝ่ามือขวาออกเกิดเป็นลูกเพลิงใหญ่พุ่งเข้าหาปราชญ์มารบริสุทธิ์ทันที
ปราชญ์มารบริสุทธิ์รีบผลักสองมือออกไป ลูกเพลิงยักษ์ซึ่งรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้วก็พุ่งเข้าหาลูกเพลิงหลวงจีนสุริยัน
ตูม!!!
เสียงระเบิดกลางอากาศ ท้องฟ้าสว่างวาบเต็มไปด้วยสีแดง พลังของลูกเพลิงยักษ์ที่ปราชญ์มารบริสุทธิ์ผลักมาแม้จะระเบิดไปแล้วแต่ยังคงหลงเหลือพลังกระแทกใส่หลวงจีนสุริยันจนบาดเจ็บ!
หลวงจีนสุริยันหน้าถอดสี ท่านบำเพ็ญตบะมาหลายสิบปี ในโลกไม่มีสิ่งใดทำให้ท่านตื่นตระหนกมาก่อน
นี่เป็นครั้งแรก..และครั้งสุดท้าย!
ปราชญ์มารบริสุทธิ์พุ่งเข้าหาหลวงจีนสุริยัน มันกางกงเล็บออก หลวงจีนสุริยันรีบสะบัดฝ่ามือตอบโต้
แต่กงเล็บของปราชญ์มารบริสุทธิ์มีพลังครอบคลุมทั้งร่างหลวงจีนสุริยัน กงเล็บนี้คล้ายกงเล็บที่สามารถครอบงำได้ทั้งแผ่นดิน ครอบคลุมได้ทั้งโลก!
กงเล็บปราชญ์มารบริสุทธิ์พุ่งเข้าหาหลวงจีนสุริยันอย่างรวดเร็วกว่าแสงอัสนีบาต ด้านหลวงจีนสุริยันพลันรั้งฝ่ามือกลับกะทันหัน ท่านพุ่งร่างเข้าหากงเล็บปราชญ์มารบริสุทธิ์ที่กำลังจู่โจมมา
ฉัวะ!!
กงเล็บปราชญ์มารบริสุทธิ์แทงทะลุใส่ทรวงอกหลวงจีนสุริยัน
ปราชญ์มารบริสุทธิ์ตื่นตระหนกยิ่งรีบถอนกงเล็บออก ร้องถาม
“ทำไม!!?”
หลวงจีนสุริยันยิ้มอย่างอ่อนแรง เอ่ยว่า
“สกุล..สกุลเจียง..ซีหู”
ปราชญ์มารบริสุทธิ์พยักหน้า มันทราบแล้วว่าเด็กที่มันตามหาจนแทบพลิกคว่ำแผ่นดินอยู่ที่ใด!