ฉันมีเทเลพอร์ตสุดเจ๋ง(ทั้งเรื่องติดหัวใจแค่4ตอน)

ตอนที่35 ผจญภัยในโลกโบราณ 1

หลิวเย่เรียกให้หลี่ชางเจ๋อและผู้อาวุโสนำทางไปยังคลังอาวุธ

ในห้องเก็บอาวุธของโถงมังกรชางมันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน มีเพียงกระบี่ไม่กี่สิบเล่ม ดาบหักหกเล่มไม่มีหอกหรือธนูแต่อย่างใด

หลิวเย่ส่ายหัวให้กับความขาดแคลนอาวุธของพวกเขา

หลี่ชางเจ๋อก้มหน้าลงอย่างเขินอายที่มีจำนวนอาวุธน้อยเกินไป

หลิวเย่โบกมือเรียกอาวุธออกมาจากมิติพื้นที่โดยตรงมีกระบี่ ดาบ หอก และธนูอย่างละ 20,000 ชิ้น ทำให้คลังอาวุธเต็มทันทีทันใด

หลี่ชางเจ๋อผู้อาวุโสและหลี่อันอันต่างพากันอึ้งตะลึงและตื่นเต้นไปพร้อมกัน

หลี่อันอันตั้งสติได้ก่อนคนอื่นนางรีบวิ่งกรูเข้าไปหากระบี่เล่มหนึ่งอย่างยินดีพลางยกกวัดแกว่งไปมา

“ทำไมมันหนักกว่าเดิม?” หลี่อันอันบ่นพึมพำ

“ลองไปทดสอบกับอันเดิมสิ”หลิวเย่ยกคางไปทางกระบี่เดิมที่กองอยู่

หลี่อันอันมีท่าทางตื่นเต้นนางหยิบกระบี่อันเดิมมาโยนใส่ผู้อาวุโสจากนั้นนางจับกระบี่ใหม่ในมือฟาดใส่กระบี่ในมือผู้อาวุโสอย่างแรง

ปรากฏว่าเมื่อกระบี่กระทบกันกระบี่เดิมหักครึ่งทันที

หลี่อันอันเห็นดังนั้นนางส่งเสียงร้องอย่างดีใจ “อ๊า!นี่ข้าออกแรงครึ่งเดียวเองนะ นี่มัน!เยี่ยมมาก! กระบี่คู่กายข้า มันต้องเป็นแบบนี้สิ! เยี่ยม!”นางกระโดดตัวลอยอย่างดีใจ

หลิวเย่อมยิ้มกับท่าทางเหมือนเด็กน้อยของหลี่อันอัน

หลี่ชางเจ๋อหยิบธนูขึ้นมาหาหลิวเย่และถามเขา“ท่านเทพ นี่คืออะไร?”

“อ้อมันเรียกว่าธนู ใช้ฆ่าศัตรูในระยะไกล” หลิวเย่ตอบคำถามแล้วหยิบลูกธนูใส่คันธนูจากนั้นดึงแขนวาดไปทางหลังแล้วปล่อยลูกธนูยิงพุ่งออกไปด้านนอกลูกธนูปักบนเสาไม้นอกห้อง

“ฟุ๊บบบบ...”พวกเขาทุกคนอ้าปากค้างและตัวแข็งทื่อด้วยความกลัวและตื่นเต้น

“อ๊า! ข้าจะใช้ธนูด้วย!” หลี่อันอันเมื่อเห็นพลังทำลายของธนูนางตื่นเต้นยินดียิ่งกว่าเดิม

หลิวเย่อธิบายวิธีการใช้งานและการฝึกให้กับพวกเขา

ทุกคนต่างตื่นเต้นและพอใจกับอาวุธรูปแบบใหม่ที่จะใช้ต่อสู้

สายตาพวกเขาที่มองหลิวเย่มีความเคารพและศรัทธามากยิ่งขึ้น

เมื่อเสร็จธุระที่โถงมังกรชางแล้วหลิวเย่กลับไปที่คฤหาสน์

เขาโบกมือนำบะหมี่จำนวนมากถึงหนึ่งแสนห่อออกจากมิติพื้นที่

หลิวเย่เรียกทุกคนมาพบและสั่งการ

“แบ่งจ่ายภาษีแก่เจ้าเมืองเหมือนเดิมเดือนละหนึ่งพันห่อที่เหลือขายให้กับคนที่มีเงินซื้อ”

ในตอนนี้หลิวเย่สำรวจระดับการฝึกฝนของพวกเขาเขาตกใจที่พบว่าระดับการฝึกฝนของพวกเขาถึงขั้นที่ 6 ของการปรับแต่งร่างกายแล้วมันรวดเร็วเสียจริง

หลิวเย่ยินดีที่ลูกน้องของเขาสามารถเป็นกำลังหลักในอนาคตได้

“พวกเจ้าทุกคนให้ตั้งใจฝึกฝนต่อไปข้าจะออกเดินทางไปดูอาณาจักรเทียนและอาณาจักรอื่นๆ หากพวกเจ้าพบปัญหาใดๆให้ขอความช่วยเหลือโถงมังกรชางได้หากประสบเหตุการณ์ปะทะใดๆก็ให้อยู่แต่ภายในคฤหาสน์นี้”หลิวเย่สั่งการกับลูก

น้องของเขาก่อนจะออกเดินทาง

“ขอรับนายท่านพวกข้าจะตั้งใจฝึกฝนและทำงานเป็นอย่างดี” หลินซ่งและครอบครัวกวนรับคำอย่างแข็งขัน

หลิวเย่พยักหน้าพอใจจากนั้นเขาเก็บของใช้บางส่วนเข้าในมิติพื้นที่

………

หลิวเย่ออกเดินทางโดยการเหินตัวบินลอยบนฟ้าชมทิวทัศน์รอบตัวอย่างเพลิดเพลิน

ในโลกโบราณมีพลังฉีเข้มข้นดังนั้นหลิวเย่จึงใช้พลังปราณอย่างไม่ตระหนี่

เขาคิดในใจว่าหากมีสัตว์พาหนะบินได้หรือสมบัติวิเศษแบบนิยายเซียนคงจะดีไม่น้อย

ขณะที่กำลังบินเข้าเขตเมืองหลวงของอาณาจักรเทียนหลิวเย่เห็นทะเลสาบผืนใหญ่ตรงหน้า มีพลังฉีเข้มข้นและผันผวนอย่างรุนแรง

ด้วยความสนใจใคร่รู้หลิวเย่จึงร่อนกายลงจอดบนพื้นในป่าใกล้ทะเลสาบ

เขามองเห็นกลุ่มคนชายหญิงสิบคนที่ริมฝั่งทะเลสาบมีทั้งคนหนุ่มและชรากำลังชักคะเย่อกับอะไรบางอย่างในทะเลสาบนั้น

หลิวเย่เดินหาทำเลที่เหมาะสมเป็นหินก้อนใหญ่แล้วนั่งลงสังเกตพวกเขาอย่างสนใจ

เขาใช้สัมผัสสวรรค์ดูสิ่งที่อยู่ในทะเลสาบพบว่าเป็นจระเข้ตัวใหญ่ยักษ์ยาวสิบจั้ง(ห้าเมตร)มันกำลังต่อสู้กับแรงดึงเชือกจากคนทั้งสิบคน

ปรากฏว่ามันสะบัดซ้ายขวาอย่างแรงหลายครั้งจนในที่สุดมีคนคนหนึ่งที่เสียหลักล้มลงพาลทำให้ทั้งขบวนเสียหลักจนเชือกหลุดลอยไปจระเข้หนีลงน้ำไปทันที

“อาหู่เจ้าพลาดได้อย่างไร?!”เสียงบ่นด่าของชายชราคนหนึ่งที่ยืนดึงเชือกตรงกลางดังขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ท่านอาข้าไม่ได้ตั้งใจ” อาหู่ชายหนุ่มร่างกำยำกล่าวขอโทษอย่างจนใจ

หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งกล่าวตัดบทอย่างไม่เต็มใจ“ช่างเถอะ ไว้พวกเราค่อยหาใหม่”

“ถ้าอย่างนั้นกลับกันเถอะวันนี้คงไม่ได้แล้ว” ชายหนุ่มอีกคนส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

พวกเขาเป็นกลุ่มชาวบ้านชานเมืองหลวงเมืองเทียน ในภาวะที่อดอยากจากสงคราม อาหารหาซื้อได้ยากยิ่งนักมีเพียงอาหารจากธรรมชาติที่สามารถหาได้บ้าง แต่ต้องแย่งชิงกัน

และจระเข้ตัวนี้พวกเขาเฝ้ามันมาหลายวันแล้วเมื่อพบว่ามันขึ้นมาผึ่งแดดบนบก ชายชราผู้นำกลุ่มซึ่งเรียนรู้เวทมนตร์จากบรรพบุรุษได้ร่ายมนต์ทำให้มันนิ่งเฉยระยะหนึ่ง

ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถผูกเชือกเพื่อลากมันกลับไปแต่ในขณะที่ออกแรงลากมันนั้น มันกลับรู้สึกตัวขึ้นมาทันทีและรีบวิ่งลงทะเลสาบทำให้พวกเขาทุกคนต้องช่วยกันดึงรั้งไว้เต็มแรงแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้กับเรี่ยวแรงมหาศาลของมัน

หลิวเย่นั่งมองพวกเขาเงียบๆเขาไม่ได้แสดงตัวแต่อย่างใด

ความเดือดร้อนจากภัยสงครามมีกระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

กลุ่มคนเหล่านั้นกำลังจะเดินจากไปหลิวเย่สนใจกับพลังฉีเข้มข้นและผันผวนอย่างรุนแรงนั้น

เขาตัดสินใจกระโดดลงน้ำและปลดปล่อยพลังปราณเพื่อช่วยทำให้เขาหายใจในน้ำได้อย่างอิสระ

บริเวณใต้ทะเลสาบมืดมิดแต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับหลิวเย่

เขาเปิดใช้สัมผัสสวรรค์ทันทีพลันโลกใต้ทะเลสาบกลับสว่างสดใสในสายตาของเขา

มุมทางซ้ายมือหลิวเย่มองเห็นจระเข้จ้องมองเขาอยู่ เขาจะเล่นกับมันสักหน่อย

หลิวเย่พุ่งเข้าหาจระเข้และกำหมัดพุ่งกระแทกลำตัวของมันอย่างรวดเร็ว

จระเข้ยักษ์ไม่สามารถต่อสู้กับหลิวเย่ได้เลยมันตัวใหญ่และมีพละกำลังมหาศาล

แต่ทว่ามันไม่ใช่สัตว์อสูรหรือผู้ฝึกฝนที่มีพลังปราณแก่กล้า

ดังนั้นมันจึงพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วร่างของมันถูกแรงกระแทกจากหมัดของหลิวเย่ซัดลอยขึ้นเหนือน้ำไปตกบนฝั่งใกล้กับจุดที่มีการต่อสู้กับกลุ่มคนก่อนหน้านี้

เสียงของหนักดังกระทบพื้น“ตุ๊บบ...” ทำให้กลุ่มคนที่เดินจากไปได้ไม่ไกลนักได้ยินเสียง

พวกเขาหันหลังกลับมามองและต่างพากันตื่นตะลึงตัวแข็งทื่อเมื่อมองเห็นจระเข้นอนสิ้นฤทธิ์แผ่หลาบนพื้น

ชายชราได้สติก่อนใครเขารีบเร่งบอกทุกคนทันที “อ๊า!.....เทพเจ้าทรงช่วยพวกเราแล้วเร็วเข้าพวกเรารีบไปลากมัน” พวกเขาทุกคนกรูกันเข้ามาจับและลากจระเข้ออกไป

หลิวเย่ไม่ได้สนใจกับเหตุการณ์บนฝั่งเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนี้หลิวเย่ให้ความสนใจกับส่วนลึกของทะเลสาบที่เขาเข้าใกล้พลังฉีผันผวนมากขึ้นเขาดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ

ในที่สุดหลิวเย่มองเห็นดอกบัวตูมสีขาวสว่าง“บัวธาราสวรรค์” มันส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของน้ำ

หลิวเย่ตื่นเต้นดีใจเป็นเพราะว่าบัวธาราสวรรค์เป็นส่วนประกอบสำคัญในการปรุงยาเพื่อเลื่อนขอบเขตจากแกนเสมือนไปยังแกนทองคำในตอนนี้เขามีผลอัคคีวิญญาณแล้ว ยังขาดบัวธาราสวรรค์และผลหิมะไฟ

เวลานี้บัวธาราสวรรค์ปรากฏต่อหน้าหลิวเย่แล้วย่อมทำให้เขามีความสุข

หลิวเย่สำรวจบริเวณโดยรอบพบผู้พิทักษ์สมุนไพรสวรรค์นี้นั่นคือ เต่าทองคำ

ตัวมันเป็นทองคำทั้งตัวขนาดใหญ่ยาวห้าจั้ง(สองเมตรครึ่ง)

หลิวเย่คิดในใจว่าถ้ามันเป็นทองคำทั้งภายในและภายนอกเขาเอาไปประมูลขายคงได้เงินมากมาย

หลิวเย่คิดได้ดังนี้เขาก็หัวเราะคิกคักกับความคิดแปลกๆของตนเอง

เต่าทองคำที่ลอยตัวออกมาเผชิญหน้ากับหลิวเย่ในตอนนี้

มันประหลาดใจกับท่าทางเอนไปมาของหลิวเย่

มันโมโหและเริ่มการโจมตีหลิวเย่ทันทีมันพุ่งเข้าใส่หลิวเย่ในขณะที่แขนขาทั้งสี่ของมันยืดยาวขึ้นคล้ายหนวดปลาหมึกแต่มีปลายแหลมคมคล้ายหอก

หลิวเย่เอี้ยวตัวหลบพลางสนใจกับวิธีการต่อสู้ของเต่าทองคำ

มันสามารถประเมินสถานการณ์ได้ดีมีการรุกรับโจมตีหรือหลบหลีกหลิวเย่ได้

หลิวเย่รู้ว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่มีสติปัญญาแล้วเขาจึงแค่เล่นสนุกกับมัน ยังไม่ได้เริ่มการโจมตีแต่อย่างใด

เต่าทองคำหงุดหงิดที่พบว่ามันไม่สามารถพุ่งแทงหรือจับตัวหลิวเย่ได้เลย

มันส่งเสียงถามหลิวเย่ด้วยความแปลกใจ“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

หลิวเย่ตอบกลับอย่างสบายใจ“อ้อ...ใครๆ ก็เรียกข้าว่าท่านเทพน่ะ”

“บังอาจนัก!” เต่าทองคำโมโหหนักกว่าเดิมมันปล่อยมีดน้ำที่รวบรวมจากพลังปราณสร้างขึ้นมาแล้วปล่อยออกจากปากของมันจำนวนมากผนวกกับแขนขาทั้งสี่ที่พุ่งหอกแหลมคมเข้าใส่หลิวเย่

หลิวเย่เบื่อที่จะเล่นสนุกกับมันแล้วเขาจึงรวบรวมพลังปราณสร้างเกราะป้องกันมีดน้ำนั้นและส่งให้มันสะท้อนกลับคืนไปยังเต่าทองคำ

เวลานี้เต่าทองคำมีรอยขีดข่วนบนกระดองและท้องของมันขณะที่มันกำลังจะโจมตีหลิวเย่อีกครั้ง

พลันตัวมันเองถูกหมัดของหลิวเย่กระแทกลอยไปไกล

หลิวเย่ไปดึงเอาบัวธาราสวรรค์แล้วเก็บเข้าในมิติพื้นที่

เมื่อเต่าทองคำฝืนร่างกายที่บาดเจ็บมาเพื่อปกป้องบัวธาราสวรรค์

หลิวเย่ทำการสะกดจิตวิญญาณของมันทันทีแล้วปล่อยให้มันรักษาตัวเองอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ต่อไป

เขาอาจจะได้ใช้งานมันในอนาคต

หลิวเย่ยืนยิ้มอย่างพอใจบนฝั่ง

ความอยากรู้อยากเห็นของเขาช่วยให้เขาได้สมุนไพรที่วิเศษ

จากนั้นหลิวเย่เหินตัวบินลอยขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้งและเปิดใช้สัมผัสสวรรค์เพื่อสำรวจภายในเมืองหลวง

หลิวเย่บินผ่านเมืองเทียนอย่างช้าๆเขาวนรอบเมืองเพื่อสังเกตการณ์

มีพระราชวังใหญ่โตสวยงามตั้งอยู่หน้าเขาและมีทะเลสาบเล็กๆอยู่หน้าพระราชวังมีรั้วสูงราวยี่สิบจั้ง(สิบเมตร)รอบอาณาเขตของพระราชวัง

ภายในตัวเมืองแทบจะทุกตรอกถนนมีคนอพยพและขอทานนั่งอยู่ข้างทาง

หลิวเย่มองดูอย่างหดหู่ใจ

แต่ความวุ่นวายมีไม่มากนักเพราะมีทหารเดินตรวจการณ์ทุกหนึ่งก้านธูป

หลิวเย่ยังไม่พุ่งเป้าไปที่เมืองหลวงเทียนในตอนนี้

ยกเว้นว่าพวกเขาจะปฏิบัติต่อหลิวเย่อย่างเป็นศัตรูเมื่อนั้นเขาจะจัดการกวาดล้างให้สิ้นซากแน่นอน

หลิวเย่บินลอยข้ามไปเขามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเขาสนใจอาณาจักรหยางที่ใหญ่เป็นอับดับสองรองจากอาณาจักรเล่ย

หลิวเย่บินผ่านป่าทึบแห่งนี้หลังจากข้ามแม่น้ำที่เป็นเขตแดนคั่นระหว่างอาณาจักรเทียนกับอาณาจักรหยาง

แม่น้ำแห่งนี้ชื่อแม่น้ำเทียนหยางเป็นชัยภูมิที่เหมาะสมในการเป็นเขตชายแดนอย่างยิ่ง

นั่นคือความกว้างที่มากถึงหนึ่งลี้(ห้าร้อยเมตร)และไหลเชี่ยวกรากซึ่งคนไม่สามารถว่ายน้ำข้ามผ่านได้โดยตรง

การเดินทางข้ามระหว่างสองอาณาจักรต้องใช้เรือข้ามฟากชนิดพิเศษ

นั่นคือปลาเทียนหยางที่ตัวใหญ่ยาวและลำตัวเป็นเกล็ดแข็งดั่งเหล็กพละกำลังของมันสามารถต้านทานแรงเชี่ยวกรากของแม่น้ำได้แต่ต้องควบคุมโดยนักสื่อสารสัตว์หรือนักเวทมนตร์เก่งๆ

เขามองเห็นภูเขาเป็นเทือกเขาแนวยาวและพบถ้ำแห่งหนึ่งที่เหมาะสำหรับพักค้างคืนวันนี้

หลิวเย่ร่อนตัวลงพื้นบริเวณใกล้แม่น้ำสายเล็กๆ

ในระยะไกลเขามองเห็นไก่ฟ้ากำลังบินและเดินอยู่บนพื้นรวมสามตัวเขาส่งมีดพลังปราณพุ่งเข้าใส่และดึงไก่เหล่านั้นกลับคืนมาทันที

นี่คืออาหารเย็นสำหรับเขา!

อันที่จริงเขาเป็นผู้ฝึกฝนแล้วเขาสามารถอดอาหารได้นานถึงหนึ่งเดือนแต่การลิ้มรสชาดอาหารเหมือนทานนอกบ้านแบบนี้ก็ให้ความรู้สึกฟินไปอีกแบบหนึ่ง

เขาใช้พลังปราณถอนขนและย่างไก่ให้สุกทีละตัวในลมหายใจเดียว

หลิวเย่สนุกกับการใช้พลังปราณแบบไม่อั้นเช่นนี้

อยู่ที่โลกถ้าเขาทำได้แบบนี้ก็คงดีหลิวเย่ส่ายหน้าถอนหายใจ

จากนั้นนำเครื่องปรุงรสที่เตรียมไว้ออกมาจากมิติพื้นที่

ขณะที่หลิวเย่กำลังฉีกไก่กินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าม้ากลุ่มหนึ่งดังใกล้เข้ามา

เขาสงสัยว่าเป็นใครมาขัดจังหวะการทานอาหารนอกบ้านจึงส่งสัมผัสสวรรค์ออกไปดู

มีหญิงสาวหน้าตาสวยสดงดงามคนหนึ่งดูเหมือนกำลังบังคับม้าให้วิ่งหนีกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำจำนวนสิบคนที่ไล่ล่าตามมาติดๆ

หลิวเย่รีบกินให้หมดแล้วนำไก่อีกสองตัวที่เหลือเก็บในมิติพื้นที่

เขาเสียดายของ!

มันยังไม่ได้ถูกย่างเลย!

อารมณ์ฟินถูกขัดจังหวะ!

ต้องดูสถานการณ์ตรงหน้าเสียก่อน

เกิดเป็นคนดีต้องช่วยสาวงาม

อย่ารีรอ!

และแล้วมันก็เป็นไปตามนิยายน้ำเน่าที่พระเอกจะเข้าไปช่วยนางเอก

“อ๊า!...” ม้าของหญิงสาวสะดุดก้อนหินล้มลงทำให้ตัวนางเหินลอยไปตกในพุ่มไม้ในตอนนี้กลุ่มคนชุดดำก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้วถือกระบี่พุ่งเข้าหาหญิงสาว

หญิงสาวรีบถีบตัวลุกขึ้นยืนแล้วชักกระบี่ต่อสู้กับพวกเขา

หลิวเย่ยืนพิงต้นไม้มองดูด้วยความสนใจความร้ายกาจของวรยุทธ์หญิงสาวคนนี้ใกล้เคียงกับหลี่อันอันแต่ก็ไม่สามารถสู้

กับชายทั้งสิบคนได้

เมื่อเห็นหญิงสาวจนมุมพ่ายแพ้มีรอยขาดของเสื้อผ้าที่ถูกกระบี่ฟาดฟันใส่นับไม่ถ้วน

หลิวเย่ทนดูไม่ได๊!!!

เขากระโดดเหินตัวออกไปขวางชายทั้งสิบคน

ในเวลานี้ชายทั้งสิบคนตกใจที่พบชายแปลกหน้าเข้ามาขวางโดยไม่มีสุ่มเสียงมาก่อน

หลิวเย่ไม่เสียเวลาเจรจาเขาใช้เฉพาะกำลังกล้ามเนื้ออย่างเดียว ไม่ได้ใช้พลังปราณแต่อย่างใด

ชายชุดดำทั้งสิบคนถูกทั้งหมัดและฝ่าเท้าของหลิวเย่ฟาดเข้าใส่ไม่ยั้ง

มีสองคนที่ยกกระบี่เข้าใส่หลิวเย่แต่ถูกหมัดกระแทกใส่แทนทำให้กระบี่หักครึ่งทันที

ชั่วพริบตาเดียวชายทั้งสิบคนเสียชีวิตทันทีหกคน บาดเจ็บสาหัสสี่คน

พวกเขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด!

หญิงสาวสวยยืนตะลึงงันที่พบชายหนุ่มหล่อเหลาสูงเพรียวองอาจ วรยุทธ์สูงส่งที่สามารถสังหารชายชุดดำในพริบตา

หลิวเย่หันหน้ามาถามหญิงสาวอย่างเฉยเมย“เจ้าอยากจะถามพวกเขาไหมว่าเป็นใคร?”

อันที่จริงหลิวเย่ตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้พบกับหญิงงามในป่า

“มะ ไม่ไม่เป็นไร” หยางเป่าเจี๋ย องค์หญิงเล็กแห่งอาณาจักรหยางตอบเสียงตะกุกตะกักด้วยความตกใจ

หลิวเย่พยักหน้ารับทราบจากนั้นเขาโบกมือสังหารคนที่เหลือทันที

“.....”หยางเป่าเจี๋ย อ้าปากค้างตกใจกับความเก่งกาจของหลิวเย่

นี่มัน!

วรยุทธ์อะไรกัน!

ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!

หล่อ!.....หล่อจริง!

หลิวเย่เห็นเสื้อผ้าของนางขาดวิ่นมองแล้วไม่สบายตาจึงนำเสื้อคลุมมายื่นให้กับนาง

หยางเป่าเจี๋ยหน้าแดงก่ำด้วยความอายและพบชายหนุ่มรูปงามในสภาพน่าสังเวชของตนเอง

“ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณข้าขอทราบนามของท่านได้หรือไม่?”หยางเป่าเจี๋ย ระงับอาการอับอายแล้วเงยหน้าขึ้นถามชื่อหลิวเย่

“ข้าแซ่หลิวชื่อเย่” หลิวเย่บอกชื่ออย่างเป็นทางการ

“แล้วแม่นางเล่าเป็นใคร? ทำไมปล่อยให้พวกเขาไล่ล่าเจ้ามาเช่นนี้?” หลิวเย่ถามกลับด้วยความสงสัย

หยางเป่าเจี๋ยครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจบอกความจริงนางพิจารณาดูแล้วเห็นว่าหลิวเย่เป็นชายหนุ่มที่มีวรยุทธ์สูงส่ง ซึ่งนางอาจแนะนำเขาให้กับพระบิดาของนางได้

“ข้ามีนามว่าหยางเป่าเจี๋ย เป็นธิดาคนเล็กขององค์จักรพรรดิหยางเป่า แห่งอาณาจักรหยาง”นางแนะนำตัวพลางเชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่งและคิดไปว่าหลิวเย่จะต้องตกใจกับฐานะของนาง

“อ้อ.....เหรอ.....อืม”หลิวเย่เพียงแค่พยักหน้ารับทราบ

“......” หยางเป่าเจี๋ยแปลกใจกับท่าทีเฉยเมยและไม่เกรงกลัวของหลิวเย่

หยางเป่าเจี๋ยตัดสินใจเชิญหลิวเย่กลับไปยังพระราชวังด้วยกัน“ท่านหลิวเย่ ได้โปรดให้ข้าได้ตอบแทนท่านด้วยเถิด”

“เอ่อ.....แล้วเจ้าจะตอบแทนอย่างไร?” หลิวเย่ถามอย่างตรงไปตรงมาเขากำลังคิดว่าจะเสียเวลาฝึกฝนของเขาหรือไม่?

“เอ่อ.....ข้าจะบอกเล่าเรื่องราวแก่เสด็จพ่อท่านย่อมต้องปูนบำเหน็จรางวัลให้แก่ท่านแน่นอน”หยางเป่าเจี๋ยตกใจอีกครั้งกับคำถามที่โพล่งออกมาเหมือนไม่มีมารยาทเช่นนี้

“อ้อ.....ได้ก็ได้” หลิวเย่พยักหน้าตกลงพลางคิดในใจว่าของรางวัลที่ได้น่าจะมากทีเดียว

เขาอุตส่าห์ช่วยชีวิตองค์หญิงของอาณาจักรหยาง!

อย่างน้อยของรางวัลน่าจะต้องเป็นเหรียญทองและอัญมณี!

ซึ่งเขาไม่ต้องเสียเงินซื้อกลับไปยังโลก!

นี่มันดีเสียจริง!