อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                อวยชัยถามอลินตาด้วยความสงสัย “ทำไมโลงศพเธอต้องชาร์ตแบตเหรอ? ถ้าแบตหมดจะกลับไปบ้านไม่ได้เหรอ?ที่นี่ไม่มีปลั๊กไฟด้วยสิ” อลินตาส่ายหน้าหัวเราะทันทีจะบ้าตายโลงศพชาร์ตแบตนี่ถ้าเป็นอย่างที่อวยชัยพูดจริงๆ เวลามีศพเข้าไปนอนในโลงไม่ต้องโหลดโปรแกรมเผาอัตโนมัติกันเลยเหรอเนี่ย

                “ไม่ใช่ฉันหมายถึงว่าฉันหมดเวลาและหมดแรงกับที่นี่แล้ว” พูดจบอลินตาก็หันไปเรียกกุมารทั้งสอง

                “สินเธาว์ สมุทรฉันจะไปแล้วถ้ายังไม่มาก็อยู่เฝ้าถ้ำกับปู่โสมนะ” พูดยังไม่ทันจะขาดคำกุมารน้อยทั้งสองพวงแก้มบานเอิบก็โผล่ปิ๊งมาอย่างรวดเร็ว

                “มาแล้วครับแม่...”

                “งานเรียบร้อยดีไหม?”อลินตายังห่วงงานของตน สองกุมารพยักหน้าแข็งขัน

                “เรียบร้อยดีครับพวกนั้นวิ่งป่าราบไปสลบอยู่ทางเข้าป่าส่วนทองคำของผีกองกอยพวกเราคืนเจ้าของเค้าหมดแล้ว พวกผีกองกอยหัวเสียหน่อยๆ เพราะไม่ได้ดื่มกินเลือดของมนุษย์แต่ก็ยอมล่าถอยคาดว่าคืนนี้น่าจะหาเหยื่อเป็นสัตว์ในป่าต่อไปครับแม่...” อลินตารับฟังพร้อมกับถือผ้าปริศนาผืนเล็กขึ้นมาดูอีกครั้งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าในอนาคตจะมีงานเข้าเบอร์ใหญ่แน่นอนแต่คนอย่างเธอมีหรือจะยอมถอยอลินตาคิดพลางหันไปมองตรงบริเวณที่ผ้าผืนเล็กนี้ซุกซ่อนอยู่ใต้กองทองคำ

               มันจะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอที่ผ้าปริศนาผืนนี้จะมาซ่อนอยู่ใต้กองทองคำที่เป็นค่าจ้างของเธอ แล้วที่สำคัญใครกันที่เอามันมาไว้ในถ้ำแห่งนี้ ปู่โสมก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องเพราะเจ้าตัวชิงชังพระนางอาภาเทวียิ่งกว่าอุนจิใต้ฐานส้วมส่วนพระนางอาภาเทวีเจ้าของทรัพย์สมบัติพวกนี้ก็คงไม่มานั่งห่วงปักอักษรเป็นคำๆเพื่อทิ้งปริศนาเอาไว้แน่ขนาดตัวเองก็ยังทรมานจากโทษกรรมชนิดที่ไม่มีเวลาว่างมานั่งคิดอักษรแล้วปักผ้าอยู่หรอก

               อลินตาเดินวนไปมาหน้าโลงศพของตัวเองที่ตอนนี้ปิดฝาโลงเรียบร้อยหลังจากที่ขนทองคำใส่ไปในโลงเรียบร้อยหญิงสาวพิศดูผ้าในมือ ผ้าผืนนี้บ่งบอกว่าไม่ได้ทำออกมาลวกๆ หรือเร่งรีบทำแต่ดูความประณีตแล้วคนทำตั้งใจทำมากกว่าและที่สำคัญผ้ามาอยู่ในถ้ำนี้ได้ยังไง และคนที่ทิ้งปริศนาไว้จะรู้ดีถึงขนาดว่าต้องส่งปริศนาชิ้นนี้ให้ใครด้วยอย่างนั้นเหรอ?ที่สำคัญกลุ่มของเจ้าภูแสนก็กำลังหาสิ่งที่สำคัญเพื่อทำการณ์อะไรบางอย่างซึ่งเรื่องนี้อลินตาจำต้องหาคำตอบด้วยเช่นกัน แต่เธอจะบุ่มบ่ามไม่ได้ต้องนิ่งไว้ก่อนเพราะอย่างน้อยเรื่องของแพงอรก็ยังค้างคาอยู่แล้วเรื่องแพงอรจะเกี่ยวของกับปริศนาที่จะตามหาหรือไม่นะ? นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

                “เอาล่ะฉันขอผ้าผืนนี้กลับไปกับฉันก็แล้วกันนะ..” อลินตาพูดพร้อมมองสบตาเจ้าภูแสนเจ้าภูแสนมองอลินตานิ่ง ก่อนจะพูดขึ้นน้ำเสียงชัดเจน

                “เอากลับไปเถอะกลับถึงบ้านแล้วก็ไปพักผ่อนให้เต็มที่ ดูตาเธอสิลึกโหลจนจะเป็นผีตาโบ๋อยู่แล้ว”เจ้าภูแสนพูดจบอลินตาก็ถึงกับจับหน้าจับตาตัวเองอย่างรวดเร็ว จริงสิยังไม่ได้นอนเลยอ่ะถ้านอนไม่ถึงหกชั่วโมงต่อวัน โกรสฮอร์โมนในร่างกายก็จะไม่หลั่งสารแห่งความหนุ่มสาวอย่างที่หมอญี่ปุ่นท่านหนึ่งเคยบอกเอาไว้ก็จะหายไปกลายเป็นว่าร่างกายจะเสื่อมโทรมก่อนวัยอันควรอลินตาส่ายหน้าด้วยความสะพรึงไม่ได้การ... ฉันจะแก่และตายก่อนจะได้ใช้เงินให้สาแก่ใจไม่ได้...!!เมื่อคิดได้ดังนั้นอลินตาก็รีบเดินไปประชิดโลงศพคู่ใจทันที ส่วนทางด้านเจ้าภูแสนเมื่อบอกกับอลินตาแล้วก็หันกลับมาสั่งความกับคนของตน

                “พวกเราจะออกจากถ้ำตอนรุ่งสางอวยชัยเมื่อถึงคุ้มแล้วก็ไปแจ้งเจ้าหน้าที่ในคุ้มให้มานำตัวกลุ่มชาวต่างชาติและคนของพ่อครูจายเปิงกลับไปสอบสวนทั้งหมด ส่วนข้า..” เจ้าภูแสนแววตาจริงจัง

                “จะเข้าคุ้มแจ้งต่อเจ้าหลวงแสนยาศักดิ์และพระญาติทุกคนที่เกี่ยวข้องให้รับทราบว่าแพงอรยังไม่ตาย และจะนำแพงอรกลับเข้าคุ้มก่อนพิธีพญาวันในอีกสามเดือนข้างหน้าตามที่ได้รับปากกับเจ้าพ่อเอาไว้และเธอ..” เจ้าภูแสนหันกลับมาทางอลินตาที่ตอนนี้เดินตัวแข็งเหมือนผีดิบไปที่โลงศพอลินตาตอนนี้เหมือนปิดสวิทช์การทำงานทั้งหมดทั้งมวลของตัวเองไปเรียบร้อยแล้วก็ยังอุตส่าห์ขานรับเจ้าภูแสนแบบสมองเบลอ

                “อืมมม..” ชัยยันต์มองแล้วแอบคิด คนอะไรบทจะเบลอก็เบลอสุดกู่ตาลอยยังกับคนไม่ได้นอนมาสิบชาติ แต่เจ้าภูแสนไม่ได้สนใจ

                “กลับไปรอฉันที่บ้านเธออีกไม่กี่วันจะตามไปคุยธุระสำคัญด้วย” จากนั้นก็หันมาทางด้านโหรหลวงหนานเมืองอินทร์

                “โหรหลวงพวกเราไม่ต้องมีผ้าก็ได้ข้าจำอักษรบนผ้าได้ทุกตัวแต่.. ข้าคิดว่าอลินตาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญของเราในการตามหาผ้าพันธุ์ภพ!” เมื่อเจ้าภูแสนพูดมาถึงตรงนี้ หนานเมืองอินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ก็มองเจ้าภูแสนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์

                เจ้าภูแสนในขณะนี้ออกคำสั่งและลำดับเหตุการณ์ได้เป็นอย่างดีทั้งยังอยู่ในเหตุผลมากกว่าการใช้อารมณ์ นั่นเพราะอะไรกัน!? ผิดกับเจ้าภูแสนคนเก่าก่อนที่พระชายาทิพย์ประดับผู้เป็นมารดาจะเสียชีวิตอย่างลิบลับ ทั้งสรรพนามจากที่เคยเรียกว่าท่านอาจารย์ก็เปลี่ยนไปซึ่งโหรหลวงหนานเมืองอินทร์สัมผัสวิบเดียวก็รู้ว่าเจ้าภูแสนตอนนี้พยายามสะกดพลังวิญญาณอันมหาศาลไว้ไม่ให้ใครสังเกตเห็นและนั่นก็เป็นคำถามว่าเจ้าภูแสนไปมีพลังอันมหาศาลตอนไหน? และที่สำคัญดูเจ้าภูแสนจะให้ความสนใจอลินตามากกว่าอาลัยอาวรณ์แพงอรซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของพระองค์อีกด้วย!

                ทางด้านอลินตาพยักหน้าหงึกหงักรับทราบคำสั่งของเจ้าภูแสนก่อนจะเปิดโลงศพและเมื่อหญิงสาวเปิดโลงศพออก ภายในโลงกลับพบเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งสมบัติมีค่าแต่ประการใดทุกคนอ้าปากค้างตกใจที่อยู่ๆ ทองคำค่าจ้างของอลินตาก็หายไป แต่ก่อนที่จะมีใครเอ่ยถามอลินตาก็โบกไม้โบกมือรำคาญใจสุดๆที่จะต้องดึงสติกลับมาอธิบายอีกครั้ง

                “ไม่ต้องตกใจแทนฉันหรอกค่าจ้างฉันรวมทั้งทองคำที่ปู่โสมฝากทำบุญไปกองอยู่ในห้องพระที่คอนโดฉันเรียบร้อยแล้วฉันส่งทองคำไปก่อนน่ะเผื่อมีอะไรฉุกเฉินเกิดขึ้นทองคำจะได้ปลอดภัยตอนนี้ฉันก็กำลังจะตามไป ไปถึงก็คงจะนอนบนกองทองคำที่เพิ่งส่งไปนั่นแหละมันช่างเป็นเบาะนอนที่เพอร์เฟคที่สุดในสามโลกจริงๆ ฮ๊าว....” แม๊.. ห่วงทองมากกว่าตัวเองซะอีก นี่มันเกลือตกผลึกของแท้เทียวพูดแล้วก็อ้าปากหาวหวอดๆ ซึ่งเป็นอากัปกิริยาที่สุดแสนจะขัดใจเจ้าภูแสนเป็นที่สุดผู้หญิงอาไร๊อ้าปากหาวกว้างขวางจนจะเห็นไปถึงนิ่วในถุงน้ำดีอยู่แล้ว

                แต่ขณะนั้นเองอลินตาก็ต้องหุบปากระงับหาวอย่างฉับพลันก่อนจะหันไปหาโหรหลวงหนานเมืองอินทร์แล้วพูดอย่างเป็นทางการ

                “โหรหลวงคะอลินเกือบลืมเลยค่ะ”อลินตาพูดพลางควักอะไรบางอย่างออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าของหนานเมืองอินทร์ที่อลินตาสนิทใจว่าคือต้นตระกูลหมอผีของเธอสิ่งที่ยื่นไปนั้ มันคือทองคำแท่งก้อนหนึ่ง

                “ฝากค่าดิวส์งานให้กับสัปเหร่ออุ่นพรหมด้วยนะคะ”หนานเมืองอินทร์ยิ้มอ่อนโยนก่อนจะรับทองคำก้อนนั้นมาเก็บไว้ในย่ามของตนจากนั้นอลินตาก็หันไปทางอวยชัยผู้ซึ่งถูกถีบลงจากต้นไม้สูงชะลูดก่อนมาถ้ำแห่งนี้แล้วยื่นสิ่งหนึ่งให้กับชายผู้ไม่เต็มใจจะกล้าหาญเท่าไหร่

                “อะไรน่ะ..?”อวยชัยมองสิ่งของในมือของอลินตา ก็พบว่าเป็นตะกรุดพันด้วยด้ายสีแดงและสีน้ำเงินโดยตัวตะกรุดมีรูปเสือแยกเขี้ยวสลักเอาไว้...