ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งท้องบุตรของท่าน

บทที่ 46-ช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน

วันต่อมาที่เหมยกุ้ยตื่นขึ้น อีกฝั่งของเตียงก็ไม่มีร่างของท่านอ๋องหานโจวแล้ว

เมื่อคืนหลังสิ้นสุดบทสนทนาที่ให้ความรู้สึกกระทบจิตใจ พวกเขาสามคนก็นั่งร่วมโต๊ะอาหารเดียวกันเช่นเคย และท่านอ๋องก็เอ่ยปากขอนอนที่บ้านพัก ซึ่งนางก็อนุญาตเนื่องจากเขาต้องกลับจวนในวันรุ่งแล้ว

เช้านี้ที่ตื่นมาให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมเท่าไรนัก

แม้ก่อนหน้านี้นางจะให้ท่านอ๋องไปพักที่อื่น ทว่าเหมยกุ้ยก็ยังรับรู้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่ภายในเมือง หากเขาคิดอยากพบหน้าก็คงมาพบได้ง่าย 

แต่นี่ท่านอ๋องกลับไปยังจวน เมืองที่ห่างจากที่นี่ไกลโข ต้องใช้ระยะเวลาร่วมเดือนกว่าจะเดินทางมาถึง

นางไม่รู้ว่าท่านอ๋องจะกลับมาเมื่อไร

และนางก็ไม่แน่ใจว่าท่านอ๋องจะกลับมาหรือไม่...

คำพูดให้สัญญาของบุรุษหนุ่มยังดังก้องในหู แต่เหมยกุ้ยก็ยังคงหลงเหลือความกังวลตามประสาหญิงสาวที่เพิ่งได้รับรู้ถึงตัวตนของสามี หลังผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมานับไม่ถ้วน

นางก้มมองลูก เห็นใบหน้าที่ยิ่งเติบใหญ่ก็ยิ่งคล้ายคลึงบิดาแล้วช่างสะท้อนใจ

เหมยกุ้ยก้มลงจุมพิตบนหน้าผากของซือซือ กระชับไออุ่นจากเลือดเนื้อครึ่งหนึ่งของตน

เอาเถิด นางจะกังวลไปไย หากเขากลับมาก็ถือว่าเขาทำตามสัญญา เช่นนั้นนางก็คงวางใจลงอีกเล็กน้อย มองท่านอ๋องในทางที่ดีมากขึ้น

แต่ถ้าหากเขาไม่กลับมา...ก็ไม่เป็นอะไร ก่อนหน้านี้หนึ่งปีที่ยากลำบากนางก็ทนมาได้ ทนจนคลอดซือซือออกมาเป็นเด็กชายที่แข็งแรง

"ไม่ว่าอย่างไร แม่ก็จะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด"

สามเดือนต่อมา

เหมยกุ้ยอุ้มลูกเดินเลียบลำธารชมธรรมชาติในยามสาย วันนี้เป็นวันที่โรงงานทอผ้าหยุด นางจึงได้อยู่บ้านใช้ชีวิตกับลูกสองคน ในระหว่างที่กำลังจะเลี้ยวเดินกลับ นางก็ได้ยินเสียงที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยดังมาไม่ไกล 

หญิงสาวเงยหน้ามองตามเสียง ก่อนเบิกตาโตเมื่อเห็นบุรุษที่จากไปเมื่อสามเดือนก่อนกำลังควบม้าเข้ามาใกล้

เขาเข้ามาใกล้นางกับลูกขึ้นเรื่อยๆ พลันหยุดลงห่างออกไปไม่กี่สิบก้าว

"ท่านอ๋อง..." เหมยกุ้ยรำพึงรำพัน

หานโจวพยักหน้ารับก่อนพูดประโยคที่รอคอยต้องการจะพูดมากที่สุด  "ข้ากลับมาแล้ว"

เหมยกุ้ยนิ่งงันไปชั่วขณะ หากกระนั้นสติก็กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว นางพยายามกลบความรู้สึกในใจที่เหมือนจะแสดงออกทางสีหน้าเด่นชัดเกินควร บังคับรอยยิ้มไม่ให้โค้งจนออกนอกหน้า ทว่าสิ่งที่มิอาจซ่อนได้คือแววตาแสนสุข ความงามที่ทอประกายภายในดวงตากลมโตยากนักที่จะคิดปิด

หญิงสาวอุ้มซือซือซึ่งหนักขึ้นทุกวันก้าวเข้าไปหาบุรุษที่กระโดดลงมาจากหลังม้า เห็นใบหน้าของหานโจวมีเหงื่อเต็มก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคงเร่งเดินทางมา ไม่ได้พบกันสามเดือน ดูเหมือนท่านอ๋องจะผอมลงจริงๆ

นางยิ้มก่อนยื่นผ้าเช็ดหน้าส่งให้ เอ่ยปากถามเสียงนุ่ม

"กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ"

หานโจวกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองทางเหนือโดยไม่ไปไหนอีก หากมีงานใดเขาก็จะให้คนส่งม้าเร็วกลับไป หรือบางคราก็จะออกลาดตระเวนไปสถานที่ที่เหมยกุ้ยไม่รู้ และนางก็ไม่ถามเนื่องจากรู้ความว่าเป็นกิจของบุรุษ

เตียงที่เคยนอนกันสองคนวันนี้ถูกเติมเต็มเป็นสาม บุตรชายนอนกลาง ขนาบข้างด้วยบิดามารดาเหมือนเช่นเคย

.

.

หกเดือนต่อมา ภายในบ้านหลังเล็กก็ยังมีรวมกันสามคน

.

.

กระทั่งแปดเดือนต่อมา ท่านอ๋องหานโจวก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ที่เมืองทางเหนือ ไม่คิดกลับจวน ทำราวกับว่าบ้านของเขาอยู่ที่นี่ไปเสียแล้ว

.

.

วันเวลาเวียนผ่านพ้น ไม่ทันไรหานโจวก็มาอาศัยปักหลักอยู่ที่นี่ครบหนึ่งปีเต็ม