ภายในตึกบัญชาการสถานีตำรวจท้องถิ่น ‘ห้องลับพิเศษ’ที่จัดเตรียมไว้สำหรับผู้นำและผู้บริหารรัฐมาปรึกษาหารือกรณีเร่งด่วนของบ้านเมืองเมอยาฟและดาห์เรนนั่งร่วมโต๊ะประชุมอยู่ท่ามกลางบรรดาคนสำคัญของคาฮาล
“ข่าวะเิสถานีขุดเจาะน้ำมันเมื่อกลางดึกแพร่กระจายรวดเร็วยิ่งกว่าไวรัสระบาดเสียอีกตอนนี้ทั่วแดนทะเลทรายคงรู้เื่กันหมดแล้วเพราะมีข่าวรายงานออกแทบทุกสื่อ”รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศเปรยกับเมอยาฟทันทีที่ทุกคนหย่อนตัวนั่ง
“แต่ประเด็นมันไม่ใช่การวางะเิเมื่อเช้ามืดทีมตรวจสอบไปพิสูจน์หลักฐานแล้วพบว่ามีแก๊สรั่วจากอุปกรณ์บางตัวทำให้ะเิ”
นายพลฮะซาดพูดพลางกลอกตามองทุกคน แล้วสุดท้ายมาหยุดลงที่เมอยาฟ“อันนี้คงต้องไปแก้ข่าว”
“ครับ อาจทำให้รูปคดีเปลี่ยน” ดาห์เรนรีบเสริมนายพลฮะซาดจึงพูดต่อ
“ทางไคเมนมีการเคลื่อนไหวจริง เราได้รับแจ้งจาก CIA ว่าชีคซากีร์น่าจะเกี่ยวข้องกับคดีค้ายาเสพติดรายใหญ่ในแถบสหรัฐอาหรับเอมิเรตแต่ก็นั่นแหละ..ไม่มีหลักฐาน”
แน่ล่ะ..ใครจะรวบรวมมาได้!
“เรายังไม่ได้เบาะแสว่ายาเสพติดถูกขนถ่ายเข้าคาฮาลแต่เพื่อเป็การไม่ประมาท เราจะเข้มงวดเื่การผ่านเข้าออกระหว่างแดน”
“ครับ ผมเองก็ต้องระวังมากขึ้น..เขาอาจจะกำลัง้าเล่นงานผมอยู่กะว่าเสร็จจากนี่จะไปดูหน้างานเขตแดนสักหน่อย”
การสนทนาหยุดลงเมื่อมีคนมาร่วมสมทบ ดาห์เรนเห็นแล้วต้องร้องทัก
“คุณพี่” ท่านหญิงราเนียใช้สายตาทักทายทุกคน แล้วรีบนั่งลงใกล้เมอยาฟ
“ตอนนี้รินนาอยู่ที่ไหน!”
“ที่โรงแรมครับ”เมอยาฟตอบอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักกับการเปิดประเด็นของท่านหญิงราเนีย
ดาห์เรนรีบรายงานข้อมูลเพิ่ม
“เราเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย เช็กคนเข้าออกอย่างละเอียดนี่ผมก็เร่งติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มจนเสร็จไปแล้วั้แ่เมื่อคืน”ท่านหญิงราเนียถอนหายใจ
“ฉันเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าที่ทางไคเมนส่งคนเข้ามาในรัฐเราเป้าหมายคือโรงแรมเธอ” เมอยาฟเลิกคิ้ว
“มันไปเล่นงานที่เขตก่อสร้างสถานีขุดเจาะน้ำมันของผมเมื่อคืนครับ”
“ไม่ใช่! ที่นั่นไม่ใช่เป้าหมายของมันไม่ใช่เื่ความขัดแย้งทางธุรกิจแล้วก็ไม่ใช่เื่ยาเสพติดสิ่งที่ชีคซากีร์้าตอนนี้ก็คือตัวรินนา” ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันไปมาคล้ายว่านี่เป็ข่าวใหม่ล่าสุด
“หมายความว่ายังไงครับ”
“เขากำลังตามหาทายาทที่หลงเหลือของชีคอาเบรียล”
เมอยาฟฟังแล้วรู้สึกไม่เข้าใจเลยสักนิดเขาเคยได้รับฟังมาบ้างแล้วว่าการแย่งชิงอำนาจของผู้ปกครองรัฐดุเดือดแค่ไหนเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
“เกี่ยวอะไรกับรินนา เธอเป็ลูกสาวอัลฟาลนะครับ”
“ใครๆ ก็รู้เหมือนอย่างที่เธอรู้แต่คนที่รู้ดีที่สุดคืออัลฟาล” คนฟังส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อคำ
ไม่จริง!
“รินนาน่ะเหรอครับคุณพี่” ดาห์เรนงงจนต้องย้อนถามให้แน่ใจเมอยาฟเริ่มรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ข้างในอย่างประหลาด
“มันผ่านมาเป็สิบยี่สิบปีแล้วนะท่านหญิงชีคซากีร์จะตามหาทายาทของชีคคนก่อนทำไมครับ”
นายพลฮะซาดจึงได้เป็ผู้ตอบคำถามนี้ด้วยเสียงเนินนาบ
“ในเมื่อจะทำการใหญ่ มันก็ต้องตามล้างตามเช็ดให้หมดจะผ่านไปนานแค่ไหนก็คืองูพิษที่สามารถแว้งกลับมาได้”
“ซากีร์สงสัยว่ารินนาอาจจะเป็ลูกของชีคอาเบรียลกับภรรยาชื่อซารีนที่รอดไปได้จากเหตุการณ์ครั้งนั้น”เมอยาฟรู้สึกเหมือนถูกของหนักหล่นทับจนชาไปทั้งตัว
เขาส่ายหน้าอย่างคนที่ไม่อยากจะรับรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ฟัง
ดาห์เรนเอื้อมมือมาตบบ่าเพื่อนยากเบาๆ อย่างเข้าใจความรู้สึกขณะที่กำลังเปิดเช็คข้อมูลด่วนที่ลูกน้องส่งมา
“ให้ตายเถอะ! ผลการตรวจประวัติพนักงานที่โรงแรมชาบาร์ใช้เอกสารปลอมสมัครงาน!” เมอยาฟถลันลุกพรวด
“รินนา!”
เมอยาฟไม่หลงเหลืออะไรให้ต้องยั้งคิดอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนร่างกายและจิตใจของเขาตอนนี้ก็คือ‘รินนา’ ผู้หญิงที่เขาไม่มีความเคลือบแคลงในตัวหล่อนอย่างที่ผ่านมา
“ฉันรักคุณ”
“ฉันรักคุณนะเมอยาฟ คุณต้องกลับมาหาฉันนะคะ ฉันรอ”
เขากำลังกลับไป คราวนี้เขาต้องเป็ฝ่ายร้องขอให้เธอรอเขาไม่อยากขออะไรอีกแล้ว..นอกจากขอเพียงอย่าให้มีเื่ร้ายอะไรเกิดขึ้นกับเธอ!
คันเร่งถูกเหยียบจนมิดแต่มันก็ยังไม่ทันใจคนที่แทบเป็บ้าตายอยู่ตอนนี้เพราะั้แ่เขาหุนหันออกมาโดยไม่สนใจใครแม้กระทั่งคนขับรถ..คล้ายกับว่าปล้นรถตัวเองก็ว่าได้เขายังติดต่อคนทางโรงแรมไม่ได้เลย
“โธ่เว้ย!” มือหนาะเิอารมณ์ร้อนลงกับพวงมาลัย
ใช่! เขาเคยบอกกับตัวเองเสมอว่าหากเ้าหล่อนไม่ใช่ลูกสาวของอัลฟาลคงจะดีแต่ตอนนี้เขากลับอยากให้เธอเป็แค่ลูกสาวของอัลฟาล
นี่มันอะไรกัน! หากสิ่งที่ท่านหญิงราเนียพูดเป็ความจริง นั่นเท่ากับว่าเ้าหล่อนกำลังตกอยู่ในอันตรายชีคซากีร์กำลังหยิบยื่นหายนะให้เธอ
ขอเพียงแค่เธอรอเขาตามสัญญาขอให้ทุกอย่างไม่สายเกินไป..
ยิ่งใกล้จุดหมายปลายทางชายหนุ่มก็ยิ่งแทบควบคุมสติไม่อยู่เมื่อเห็นกลุ่มควันสีเทาดำพวยพุ่งมาจากตำแหน่งที่ตั้งของโรงแรมอีกทั้งรถฉุกเฉินที่ขับตีคู่กันไป
เกิดอะไรขึ้น!
คุณหนูไลลาได้รับการทำแผลจากหน่วยพยาบาลเพราะมีอาการาเ็เล็กน้อยใกล้กันนั้นมีการ์ดสองสามนายคอยดูแลไม่ห่าง
“พี่เมอยาฟ!”เด็กสาวยกมือปาดน้ำตาที่อาบสองข้างแก้มพร้อมกับโผเข้ากอดคนตัวโต
“ไลลากลัว”
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว ไลลาบอกพี่สิว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่”คนสะอึกสะอื้นได้แต่ส่ายหน้า
“ไม่รู้ค่ะ รู้แค่ว่าะเิมันน่ากลัว” พลางเขย่าแขนอีกฝ่ายรัวๆ
“พี่คะ..จะทำยังไงดี ผู้หญิงคนนั้นช่วยไลลา แต่ว่าเขาติดอยู่ในนั้นเขาจะตายไหมพี่..เขาจะตายไหม ช่วยเขาออกมาที”
คำว่า ‘ผู้หญิงคนนั้น’ทำคนฟังหัวใจกระตุกแรงอย่างที่ไม่ต้องถามย้ำว่าคือใครเมื่อไลลาชี้ไปทางทีมกู้ภัยที่กำลังเร่งรื้อซากโครงเหล็กที่ถูกแรงอัดจนพังเสียหาย
“รินนา!”
ชายหนุ่มรีบพุ่งตัวเข้าหากองเศษซากอย่างไม่คิดถึงชีวิตแม้การ์ดหลายนายพยายามรั้งเขาไว้ด้วยเหตุผลที่ว่ามันเป็เขตอันตรายที่ได้รับอนุญาตเฉพาะทีมกู้ภัยในการเก็บกู้ซากเท่านั้น..ก็ไม่สามารถหยุดเขาได้
“รินนา!”
เธอจะทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้!
..ไหนว่าจะรอฉันกลับมาไง
..ไหนว่าต่อไปเราจะกินข้าวด้วยกันทุกมื้อ
..ไหนว่าจะอยู่ชดใช้หนี้ให้หมดไงล่ะ
ฉันมาทวงสัญญานั่น..แล้วทำไมถึงเป็แบบนี้!
“รินนา! ตอบฉัน!”
เมอยาฟแทบไม่รับรู้ถึงน้ำหนักของท่อนเหล็กเศษไม้ที่เขาจับขึ้นเหวี่ยงออกราวกับคนเสียสติ
“รินนา! ตอบฉันสิ!”
..
“ตอบฉันสิ! เธออยู่ที่ไหน”
..
“เธอบอกฉันสิ!”
“เจอแล้ว! เราเจอผู้หญิงแล้ว ทางนี้ๆ มาช่วยกันเร็ว”เสียงหนึ่งในทีมกู้ภัยะโบอกและอีกสองสามนายเข้าไปรุมงัดร่างเปื้อนเืของระรินดาวออกมายังจุดปฐมพยาบาลก่อนกลับเข้าไปช่วยเหลือผู้เคราะห์ร้ายรายอื่นที่ยังติดค้างออกมาเสียงรถฉุกเฉินดังกลบไปทั่วบริเวณเตรียมพร้อมส่งคนเจ็บไปโรงพยาบาล
“รินนา!” เมอยาฟะโอย่างบ้าคลั่ง เขาเข้าไปช้อนร่างคนตัวเล็กไว้แนบอก
“ฉันกลับมาแล้ว! ฉันกลับมาแล้วรินนา!”เขาก้มมองใบหน้าขาวซีดที่แตะแต้มไปด้วยฝุ่นผงและคราบเือย่างคนแทบขาดใจ
“รินนา เธอลืมตา!” น้ำตาอุ่นๆหยดลงผิวแก้มของคนที่แน่นิ่งคล้ายไร้สัญญาณชีวิต
ชายหนุ่มกัดกรามข่มแรงสะอื้นที่ดูเหมือนมันล้นทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
ไม่จริง! เขาไม่ได้มาช้าไปใช่ไหม
“รินนา!”
ใครก็ได้ช่วยบอกเขาทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น!
“ไม่! เธอทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ”
ไลลายืนดูอากัปกิริยาปวดร้าวแสนสาหัสของเมอยาฟอย่างไม่ละสายตาถ้าคนที่ติดอยู่ในกองเหล็กนั่นเป็เธอ..เขาจะร้อนรนแทบเจียนบ้าอย่างนี้ไหมถ้ารู้ว่าแท้จริงแล้วคนที่ควรติดอยู่ในนั้นต้องเป็เธอ..เขาจะเกลียดเธอไหม
แต่สิ่งหนึ่งที่รู้ได้ชัดเจนตอนนี้ก็คือ..
พี่เมอยาฟรักเขา
น่าแปลก! ที่คราวนี้เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ไม่ร้อน ไม่หนาว ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ...
ไม่รู้สึกอะไรเลย...
ดาห์เรนทันเข้ามารับตัวหลานสาวที่กำลังทิ้งร่างลงกับพื้นพอดี
“ไลลา!” เป็จังหวะเดียวกับที่อาลีพาท่านหญิงราเนียตามเข้ามาสมทบ
“ไลลา! ไลลาเป็ลมไปแล้ว พาไปโรงพยาบาลเถอะ”ดาห์เรนส่งตัวหลานสาวต่อให้อาลีเพราะตอนนี้เขาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลัง้าตัวอยู่แค่เอื้อม
รถพยาบาลทยอยรับคนเจ็บขึ้นรถชาบาร์ที่เพิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามารีบวิ่งกระหืดกระหอบมาดูระรินดาวด้วยสีหน้าตกตื่น
“รินนา!”
เมอยาฟโดดขึ้นรถฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ก่อนปราดมองด้วยแววตากร้าว
“ออกไป! ออกไปให้ห่างเมียฉัน!”ชาบาร์ถึงกับชะงักกับท่าทีเดือดจัดของเมอยาฟจนเป็โอกาสให้ดาห์เรนรวบตัวหล่อนไว้ได้
“เรามีเื่ต้องชำระความกัน”
ระรินดาวลืมตาขึ้นมาในห้องที่มีเพดานสีขาว ไฟส่องสว่างเปิดไว้บาง่เนื้อตัวหนักอึ้งเหมือนผิวกายทำด้วยเหล็กกล้ารู้สึกแตกต่างจากคืนวันก่อนที่มีที่นอนนุ่มๆ รองกาย
“รินนา!” เมอยาฟส่งเสียงเรียกอยู่ข้างเตียง มืออุ่นกอบกุมมือของเธอไว้มั่นมองดูคนบนเตียงด้วยแววตาห่วงใย
“เราอยู่ที่ไหนคะ”
“โรงพยาบาล”
“...!...”
“แรงะเิทำให้ซุ้มเหล็กพัง โชคดีมีรถสองสามคันแถวนั้นค้ำไว้ไม่อย่างนั้น..” เขาหยุดเพราะรู้สึกจุกในคอ เมื่อนึกถึงว่าหากไม่โชคดีอย่างนั้นป่านนี้เขาอาจสูญเสียเธอไปแล้ว
เห็นทีกลับไปต้องสั่งรื้อทิ้ง
“ยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” คนป่วยไม่ตอบ ได้แต่เหลือบมองสายระโยงระยางรอบตัว
“เมอยาฟคะ..คุณไม่เป็อะไรใช่ไหม”ชายหนุ่มอยากจะดึงตัวเ้าหล่อนขึ้นมากอดมาหอมให้สมรัก
หากไม่ติดว่าอาการาเ็่หัวไหล่ของอีกฝ่ายค่อนข้างลึกเพราะแม้กระทั่งเวลานี้เธอยังไม่นึกห่วงตัวเองเลย
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พักผ่อนให้หายก่อนดีกว่า” หญิงสาวมองแววตาอบอุ่นของเขาแล้วพาให้น้ำตาซึม
ใน่เวลายากเย็นของชีวิตเช่นนี้..รู้สึกเป็สุขใจอย่างบอกไม่ถูกที่มีเขาอยู่ด้วย
“มาฟังฉันพูดบ้าง” คนเจ็บพยักหน้าเชื่องช้า
“แม่ของลูกฉันต้องหายเร็วๆ อย่ามัวนอนแซ่วบนเตียงอย่างนี้..เข้าใจไหม”
นี่เขาพูดว่าอะไรนะ
“เราจะมีลูกกันสักกี่คนดี..สองคนพอไหม ไม่ๆ สามดีกว่า ลูกชายสอง ลูกสาวหนึ่งหรือว่าไม่ต้องจำกัดดีนะ” เขาพูดพลางก้มลงบรรจงจูบแ่เบา
“อยากกินอาหารฝีมือเธอฉันยังไม่เคยกินอาหารไทยเลยสักครั้ง..ถ้าหายดีแล้วทำให้กินหน่อย”
“เมอยาฟ..” ริมฝีปากอุ่นจูบลงหลังมือของเธออย่างระมัดระวัง ไม่อยากให้ะเืถึงแผล
“ฉันรักเธอนะรินนา” เท่านั้นน้ำใสๆ ก็ไหลลงหางตาของคนที่นอนรับฟังด้วยใจอิ่มเอม
“รักั้แ่เจอกันครั้งแรกบนเครื่องบินและก็รักมาตลอดั้แ่เกิดเื่เมื่อวานขึ้นฉันก็ตั้งใจเอาไว้ว่าเมื่อไหร่ที่เธอฟื้นขึ้นมา..ฉันต้องบอกเธอ”
ระรินดาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเช่นเดียวกับความรู้สึกของเธอที่มีให้เขาในตอนนี้
รักที่สุด
9K
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
