พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        ข่าวเหตุการณ์ระเบิดที่ปราสาทถูกปิด    ทางปราสาทวินบริคบอกกับแขกว่าวันนั้นมีการทดลองปืนใหญ่   แต่มีการขนย้ายเกิดผิดพลาดจึงเกิดเหตุระเบิด

        ทางฝั่งอลันทำทีท่าสงบ เวนนี่ที่มาหาแอนก็ถามว่าไม่สืบหาคนร้ายที่เป็นนักฆ่าหัตถ์อสูรเหรอ   แต่ทางแอนและอลันบอกว่ารอเหยื่อออกมาเองดีกว่า   ทางเวนนี่จึงไม่ได้ถามต่อ

        เวนนี่พยามชวนแอนออกไปเที่ยว  แต่แอนมักไปโดยเอาอลันไปด้วย  และส่วนมากจะปฏิเสธไปมากกว่า

        “เมืองเรากำลังมีเทศกาล   เจ้าสนใจจะไปดูมั้ย  อีก 4 วันจะมีงานประลองขึ้น เมืองจะคึกคักมากเลยทีเดียวเพราะคณะนักผจญภัยพากันมาส่งตัวแทนลงแข่ง   ไว้มีการแข่งขันเราไปดูกันนะครับ”...เวนนี่ตามตื้อถี่มาก

        “ค่ะ...ก็...ได้ค่ะ  ถ้าเป็นช่วงที่ว่างตรงรอบการแข่งขันก็จะลองไปดู  ข้าเองก็ไม่เคยดูการแข่งขันอะไรใหญ่ๆ มาก่อนเลย”....แอนรับคำแบบเผื่อทางเลือก

        โลกที่มีดาบ และพลังพิเศษ  ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าและรายการTV ผู้คนได้แต่พึ่งพาการแสดงและเกมการแข่งขันเพื่อเสพรับความบันเทิงเท่านั้น

        นักน่องเที่ยว  พ่อค้าหาบเร่  พ่อค้านักเดินทาง   พ่อค้ารายใหญ่ต่างพากันทยอยเข้าเมืองมา  การค้าขายตามเทศกาลหาใช่นึกจะทำก็ทำ พวกเขาต้องติดต่อขุนนางในพื้นที่ที่ประกาศเปิดรับการลงทะเบียนวางแผงสินค้าหรือตั้งร้านค้าชั่วคราวขายของตามเทศกาล

        บรรดานักผจญภัยมากกมายต่างมารวมตัว   พวกเขาต่อสู้กันมาจากที่อื่นก่อนแล้วเพื่อคัดตัวแทนแต่ละเขตและภูมิภาคในแต่ละอาณาจักร  เหล่าทหารและบรรดาองค์รักษ์เองก็คัดตัวกันมาก่อนหน้าแล้วเช่นกัน

        โลกของการประลองไม่มีเรื่องของอาณาจักรและการเมืองมาเกี่ยว   ต่อให้เป็นอาณาจักรที่มีข้อพิพาทกันอยู่ก่อนแล้วถ้านักสู้ลงทะเบียนเข้าร่วมการประลองจะได้รับสิทธิ์คุ้มครองให้อยู่ในอาณาจักรที่เป็นเจ้าภาพจัดงานได้แต่มีข้อแม้เรื่องการจำกัดอาณาเขตในการพักอาศัยจนกว่าจะจบงาน  ทั้งนี้ต้องคอยรายงานตัวแสดงตัวตนว่ายังอยู่ในที่ที่ควรอยู่เป็นระยะๆด้วย

        “ข้าลงสมัครแล้ว   อลันก็ลงมั่งสิ”...อิเรเน่ชูใบสมัครที่เป็นสำเนามาให้พวกอลันดู

        “ไม่เอาอ่ะ งานก็เยอะแล้ว  จะเพิ่มงานทำไม  เรามามีจุดประสงค์นะมัวเอาแต่สมัครลงแข่งเดี๋ยวงานก็เสียกันพอดี”....อลันบ่น

        “บู่.....เจ้าคนไร้ความหรรษา   งานประลองเนี่ย   ถ้าเราลงมันดูเป็นการไม่แสดงพิษภัยให้พวกมันเห็นด้วยนะ”....อิเรเน่ทำปากจู๋ขมวดคิ้วใส่อลัน

        “ยังไงเพคะ?”...บีนถาม

        “ก็....ถ้าทุกคนมีงานประลอง  ล้วนแห่กันมาชมดู  มีแค่พวกเราที่ไม่คิดจะสนใจ   พวกมันก็ต้องระแวงเราแน่นอน”....อิเรเน่เชิดหน้าพูด

        “แต่เรามาในฐานะชุดตรวจหาและไล่ล่านักฆ่าของหัตถ์อสูรนะเพคะ  เป้าหมายชัดเจนพวกนั้นไม่น่าจะ..........”....แอนท้วง

        “อืม...นี่อาจจะดีแล้วก็ได้....  ตั้งแต่มีเหตุระเบิดปุ๊บ  พวกมันเลือกที่จะส่งคนมาดูท่านอลันปั๊บ   แสดงแน่ชัด มันแม้จะคิดว่าเราล่านักฆ่าที่เหลือ   แต่พวกมันเองก็ตั้งข้องสงสัยเราในเรื่องการมาตรวจสอบพวกมันไว้มากกว่าครึ่งหนึ่งของความเชื่อพวกมันแน่นอน”....ราเชนเห็นพ้องกับอิเรเน่

        “ใช่มั้ยล่ะ!! ....ดังนั้นเราต้องทำกิจกรรมให้มันเหมือนคนอื่นๆ เขาด้วย”....อิเรเน่ท้าวเอวยืดอกตอบ

        “แต่ก็มีแค่คนไปดูก็พอแล้วมั้ง  ไม่เห็นต้องลงแข่งเลย”....อลันนั่งปอกผลไม้ปกินไป  และปอกป้อนแอนไปด้วย  ค่อยส่งให้บีนกิน

        “เอ...แต่ถ้ามีคนดู  หากมีคนของเราแข่งก็เท่ากับว่าพวกเราสามารถพากันไปดูได้เป็นธรรมชาติว่าการแกล้งทำทีไปดูนะคะนายท่าน”....บีนเดินมานวดไหล่และคออลันแล้วบอก

        “แล้วรางวัลล่ะ?   อย่าบอกนะว่าแค่เงินราลวัลจำนวนมากน่ะ”.....อลันถาม

        อิเรเน่อ่านในสำเนาใบสมัคร

        “รางวัลชนะเลิศ

        1.เงินรางวัล 2 ล้านเกล

        2.ดาบคู่คมเดียว  โปรยพิรุณเดือนห้า  หยาดน้ำค้างเดือนเจ็ด

        3.ที่ดิน 25 ไร่

        รางวัลรองชนะเลิศ

        1.เงินรางวัล 8 แสนเกล

        2.ทวนเวหาทมิฬ

        3.โล่สะกดมาร

        4.ตั๋วที่พักโรงแรมฟรี 1 ปี

        สำหรับรางวัลผู้เข้าถึงรองชนะเลิศ 4 คนสุดท้าย (หักคนชนะเลิศกับรองชนะเลิศก็จะเหลือแค่2 คน)

        1.เงินรางวัล 2 แสนเกล

        2.ตั๋วที่พักโรงแรมฟรี 1 ปี

        ....ก็ประมาณนี้ ..”

        อิเรน่อ่านแล้วก็โผล่งขึ้นมา

        “โหย!!...เดี๋ยวนะ  หอกเวหาทมิฬพอเข้าใน  แต่รางวัลชนะเลิศปีนี้เอาดาบพิรุณเดือนห้ากับน้ำค้างเดือนเจ็ดมาได้ยังไง?! ...”....อิเรเน่ตื่นเต้นในฐานะผู้ใช้ดาบ

        อลันนั่งเงียบหลับตาให้บีนนวด  ส่วนตัวเขาเองก็นวดคอกับบ่าให้แอนอีกที

        “อ๊าห์ อ๋าห์...”...แอนครางออกมา

        การกดจุดเส้นที่กำลังล้าที่คอ บ่า ไหล่  หากกดโดยจุดแล้วรีดให้เข้าทางมันจะจี๊ดจั๊กกระเดียมจนขนลุกทีเดียว

        แล้วค่อยลืมตาหันไปชะเง้อหน้าข้ามไหล่หาแอน

        “ถ้านายหญิงอนุญาต   ข้าก็จะลงแข่งด้วย”

        “อนุญาตจ้ะ อลันประเมินเองเลยว่าจะลงแข่งดีมั้ย  บีนช่วยดูแลข้าแทนอลันได้มั้ยจ้ะถ้าอลันลงแข่ง”

        “ยินดีอย่างยิ่งค่ะนายหญิงใหญ่”...บีนยิ้ม

        “ถ้าลงตัวแล้ว ข้าลงแข่งก็ได้”....อลันรับคำ

        “เย้!!  มันต้องแบบนี้ซี่  เป็นผู้ชายของเราทั้ง 3 คน  มันต้องลงไปประกาศศักดาให้โลกรู้  ว่าวีรบุรุษแห่งซเปลไม่ได้เก่งแต่ในซเปล”....อิเรเน่กำหมัดชูขึ้นด้วยทีท่าลิงโลด

        แอนหน้าแดงก้มหน้า  แล้วคว้าหมอนมาปิดหน้า

        “อายทำไมอ่ะ แอน   คนเขารู้กันทั้งปราสาทแล้วว่าพวกเรา3 คนคบกับอลัน”....อิเรเน่เดินมาหยิกแก้มแอนด้วยความหมั่นเขี้ยว

        “แบบนี้เราจะไม่เอาเปรียบเขาเหรอคะ?”...บีนถาม

        “เอาเปรียบยังไง?”....อลันถามกลับ

        “ก็นายท่านลงแข่ง   หาการแข่งขันราบรื่นจนจบ    คนชนะเลิศก็คือนายท่าน  พวกเรามีแต่ได้รางวัลนอนรอมาแต่แรกแล้วนี่คะ”....บีนอธิบาย

        “พูดแบบนั้นไม่ได้!!  การต่อสู้ไม่มีคำว่าแน่นอน  ชัยชนะ 100% น่ะไม่มีหรอก  อีกอย่างโลกกว้างใหญ่  เราอาจจะเจอคนที่ไม่เคยแสดงฝีมือปรากฏตัวออกมาในงานนี้ก็ได้  ห้ามประมาทเด็ดขาดนะ”....อลันไม่เคยคิดดูแคลนคู่ต่อสู้ที่ยังไม่เคยเจอตัว

        แต่บีนแค่ประเมินตามประสบการของนางเท่านั้น

        “ว่าแต่ บีน  เจ้ามีฝีมือขนาดนี้  ข้าบอกตามตรงนะ  ตอนเจอเจ้าน่ะ ตึงมือหน่อยๆ ผิดกับไอ้พวกผู้กล้าอะไรนั่น ข้าเหยียบหน้ามันง่ายๆ เลยแต่กับเจ้าข้าทำแบบนั้นไม่ได้    ว่ากันตามตรงเก่งกว่าพวกผู้กล้าอีก  ทำไมไม่ไปปราบจอมปีศาจล่ะ?”

        ...อลันถาม

        “คือ...ไม่มีคนจ้างน่ะค่ะ”....คำตอบของนักฆ่าช่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

        “นี่ๆ เราไปส่งใบสมัครของอลันกันเถอะ”...อิเรน่ตื่นเต้นร่าเริง

        “ไต้เท้าไปด้วยกันมั้ยคะ?”...แอนถามเราเชน

        “พวกเจ้าไปกันเถอะ   ไว้วันแข่งข้าค่อยไปดู  ขุนนางมีที่นั่งพิเศษอยู่แล้วน่ะ”...ราเชนยิ้มตอบ

        พวกอลันเข้าไปในเมือง

        มันครึกครื้นผิดกับเมื่อวันก่อนๆ มากมายนัก  ยิ่งตัวเมืองชั้นในยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ

        สนามประลองจัดแข่งมีผู้คนเข้าออกมากมาย

        “อะไรนะ?  อลันไหนข้าไม่รู้จัก  หัวหน้าของเราคือจักรพรรดิเพลิง  ฟิเรนเดลที่มีฝีมือระดับเหรียญตราเพชรของเราอยู่นี่   ถ้าเจ้าสนใจจะพูดคุยก็คุยกับหัวหน้าของเรา”....ชายนักผจัญภัยคนหนึ่งโอ่อวดลั่น

        “ไม่ล่ะค่ะ ข้าแค่อยากทราบข้อมูล  ที่อยู่ และความสามารถของชายที่ได้ชื่อว่าวีรบุรุษแห่งซเปล   นอกนั้นข้าไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่”....หญิงสาวตอบ

        “นี่เจ้าว่าไ.......”.....ชายนักผจัญภัยไม่ทันกล่าวจบ

        “พอได้แล้ว   นางไม่ได้มาหาช้า จะไปยัดเยียดอะไรให้นาง”....จักรพรรดิเพลิง  ฟิเรนเดลดุลูกน้อง

        “ครับ”.....ชายนักผจัญภัยจ๋อย

        “ขอภัยแทนเขาด้วย   เชิญแม่หญิงหาคนของท่านต่อเถอะ”...ฟิเรนเดลมีทีท่าดุดันเข้มแข็ง  แต่กลับมีมารยาทยามพูดคุยกับคนปกติทั่วไป

        “นั่นอาราเทียนักล่าดันเจียน   ....นักผจญภัยระดับมงกุฎเพชรนี่!!”....เหล่านักผจญภัยต่างเมืองชี้มายังนาง

        “หา อะไรนะ นักผจญภัยระดับมงกุฎเพชร!!!”....ผู้คนตกตะลึง

        “รู้จักนางมั้ย?”....อลันถามอิเรเน่

        “รู้จักนะ แต่นางไม่รู้จักข้าหรอก  นางออกจะดัง  แต่ไม่เคยเจอตัวจริงสักที  ระดับมงกุฎเพชรนี่ในโลกมีไม่กี่คนหรอกนะ”....อิเรเน่บอก

        “ทำไมนักล่าดันเจียนที่เก่งที่สุดของโลกต้องการหาตัวนายท่านนะคะ?”....บีนถามอลัน

        “ข้าจะไปรดได้ไง   รอถามนางดีกว่า”...อลันกล่าว

        “นางคงไม่ได้มาร้ายมั้งคะ   เพราะนางไล่เดินถามเอาตรงๆ  เหมือนอยากพบเป็นการส่วนตัวหรือตามหาเพราะมีเรื่องพูดคุยมากกว่า”....แอนว่ามามีเหตุผล

        “ถ้าจะหาท่านอลันล่ะก็    ลองไปปราสาทท่านเคาน์ราเชนสิ  พวกเขาพักกันที่นั่น  เห็นว่ามาตามสืบเบาะแสเหล่านักฆ่าน่ะ”....เหล่าทหารที่ยืนคุยกับนักผจญภัยแนะนำอาราเทีย

        “ขอบคุณค่ะ ข้าจะลองไปหาดู”...อาราเทียขอบคุณ

        พอผู้คนรู้ว่านางคือใคร   ก็พากันแหวกออกให้ทางนาง   ซึ่งนางกำลังจะตรงไปที่ปราสาทเคาน์ราเชน

        “เราเข้าไปหานางกันเลยมั้ย?”....อิเรเน่ถาม

        “ไม่ล่ะ  รอให้นางพ้นเขตคนพลุกพล่านก่อน  จะได้ไม่อึกทึก”...อลันไม่ลืมว่านอกจากอาราเทียแล้ว  ตนเองก็เป็นคนดัง   หากคนดังทั้ง2 ยืนพบปะกัน แถมยังมีองค์หญิงอิเรเน่ ผู้คนจะยิ่งฮือฮา

        กล่าวต่ออีกว่า

        “อีกอย่างเราไม่รู้ความสามารถนาง”

        “ถ้าผลงานนางล่ะก็   นางเป็นผู้ตะลุยค้นและบุกเบิกดันเจียน  สุสานลับ ปราสาทต้องห้าม  ดินแดนปริศนา   ถ้ำสมบัติ  หุบเหวอาถรรพ์  แผนที่อีกมากมายในสมาคมนักผจญภัยต่างก็ได้นางบุกเบิกสำรวจเปิดมาให้ทั้งนั้น”....อิเรเน่เล่า

        “ถ้าความสามารถของนาง  รู้สึกว่าจะใช้ออร่าระยะไกลนะคะ   เห็นว่าเป็นสายหายาก  แถมยังสามารถใช้พร้อมกันได้ 2 สายที่หายากด้วย”.....บีนเสริม

        “เดี๋ยวๆนี่ที่อิเรเน่เล่ายังพอเข้าใจเพราะนางมีผลงานในสมาคมฯ  แต่บีนก็รู้ไปถึงความสามารถของนางด้วยเหรอเนี่ย?”...อลันถาม

        “ก็...เป็นนักฆ่าที่รับงานจะฆ่าใครก็ได้ในโลก   ข้อมูลเองก็เป็นสิ่งจำเป็นนะคะ  อีกอย่างนางมีชื่อเสียงมากคนที่มีความสามรถระดับนี้ทำผลงานมากมายขนาดนั้นยังไงก็ต้องมีคนรู้เห็นความสามารถของนางกันทั้งนั้นแหล่ะค่ะ”....บีนอธิบาย

        [เออ ก็จริงน่ะนะ....]…อลันรู้สึกเซ็งๆที่ปริศนาที่เขากำลังขบคิดกลับโดยเฉลยซะหมดทั้งที่ยังไม่ทันได้ทำอะไร

        [แล้วนี่เราจะเจอกับนางง่ายๆ เลยมั้ยเนี่ย?  หรือต้องมีเหตุการณ์อีเว้นท์อะไรก่อน?]…อลันมองไปยังอาราเทียขณะกำลังคิด

        เห็นอีกทีอิเรเน่เดินเข้าไปคุยอะไรสักอย่างกับอาราเทีย  แล้วชี้มาทางอลัน

        อาราเทียหันมาทำท่าดีใจแล้วเดินเร็วๆ เข้ามาหา

        “อาราเทียค่ะ  ดีใจมากที่ได้พบท่านอลัน”....มาถึงอาราเทียก็แนะนำตัว

        “อ..อลันครับ.....ส่วนนี่นายหญิงข้า..ไวเคานเตสแอน   คนคุ้มกันนายหญิง..บีน  และนี่องค์หญิงอิเรเน่”....อลันแนะนำตัวและพวกพ้องในคราเดียว

        “ยินดีที่ได้พบทุกท่านค่ะ  ถวายพระพรองค์หญิง”.....อาราเทียพยักหน้าให้ทุกคนและหันไปย่อตัวให้อิเรเน่

        “อย่าได้เกรงใจ เราคุยกันตามประสานักสู้ทั่วไปเถอะ  จะว่าไปถ้าเทียบฐานะทางการต่อสู้  ในสมาคนข้าจัดอยู่ที่เหรียญตราแพลตินั่มนับว่าน้อยกว่าท่านอีกนะอาราเทีย”....อิเรเน่แม้จะรู้จักวางตัวในฐานะองค์หญิง แต่เมื่อนางจะร่วมประลองพรุ่งนี้จึงไม่อยากสวมยศองค์หญิงกับเหล่านักสู้ด้วยกัน

        อาราเทียพยักหน้ารับคำ

        “ว่าแต่ท่านมีธุระอะไรกับอลันรึเปล่าคะ?”...แอนถาม

        “เราไปหาร้านที่คนไม่เยอะนั่งคุยกันดีกว่า”...อลันเสนอ

        ทั้งหมดนั่งร้านหัวมุมถนนที่ไกลออกมา  แต่มองมายังตัวงานที่คนพลุกพล่านได้ เป็นร้านเครื่องดื่มและของว่างที่นังทานด้านนอกร้านมีเก้าอี้และร่มกางให้

        “ว่าแต่ท่านมีธุระอะไรกับอลันรึเปล่าคะ?”...แอนถามอีกที

        “อ้อ ใช่ๆ ข้าชอบท่านอลันน่ะค่ะ”....อาราเทียเอ่ย

        พรวด!....

        เครื่องดื่นน้ำผลไม้ที่เพิ่งจะดื่มกันไปพากันพุ่งสำลักออกมาหมดยกเว้นบีน

        “ชอบ?  ชอบแบบไหน?...”...อิเรเน่ถาม

        [นั่นสิ ... เพิ่งเคยเจอกันชอบเรามาก่อนแต่แรกได้ไงหว่า??]…อลันคิด

        “ชอบแนวคิดรูปแบบพลังที่ท่านอลันใช้น่ะค่ะ  ข่าวลือเรื่องฝีมือท่านอลันแผ่ขจรกระจายไปไกลมาก   ขนาดที่อาณาจักรอาร์นาโทส  ยังได้ยินเรื่องของท่านไปถึงเมืองหลวง เซเรเก้เลย  แม้จะปิดข่าวแต่การบุกไปท้าทายกลุ่มผู้กล้าถึงพระราชวังนั้นปิดไม่มิดหรอกค่ะ  แต่ก็น้อยคนที่จะรู้   ท่านอลันบั่นหัวแม่ทัพปีศาจวางระเบิดเขื่อนไว้ทำลายทัพเสริมสำคัญของกองทัพปีศาจ   ทั้งยังสังหารเหล่านักฆ่าอสูรมือสังหารไปมากมาย แม้กระทั้งนักฆ่าที่แกร่งที่สุดก็ยังตายด้วยมือท่านอลัน  ทั้งหมดนี่กลับใช้ออร่าสายควบคุม สายที่คนทั่วไปเขาไม่ใช่สู้กันและต่อให้อยากใช้  บางคนฝึกทั้งชาติก็ทำได้แค่สนับสนุนพวกพ้องได้นิดๆ หน่อยๆ   แต่ท่านอลันสามารถสร้างผลงงานได้ขนาดนั้น”

        อาราเทียร่ายผลงานอลันด้วยทีท่าชื่นชมและทึ่ง

        [ถ้านักฆ่าที่เก่งที่สุดใน 13คนนั้นล่ะก็ .. ยังไม่ตายหรอกนะ นั่งดื่มน้ำกินขนมด้วยกันอยู่นี่ไง]…อลันมองไปทางบีน

        บีนหันมองอลันแล้วยิ้มยักไหล่ให้

        “ตกลงคือชื่นชมผลงานก็ว่างั้นเถอะ?”....อิเรเน่ถาม

        “เพคะองค์หญิง  หม่อมฉันอยากศึกษารูปแบบการใช้ออร่าของเขาเพคะ”...อาราเทียบอกจุดประสงค์ด้วยทีท่าโอ่อ่าผ่าเผย

        “ใครจะยอมบอกสิ่งสำคัญแบบนี้ให้ง่ายๆ ล่ะคะ”...บีนแย้ง

        “ทราบดีค่ะ  เลยอยากให้ท่านอลันนบอกเงื่อนไขแลกเปลี่ยนมาได้เลย”…อาราเทียยื่นข้อเสนอ

        “เดี๋ยวสิ ...ยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้คนอื่นง่ายๆ ถ้าข้าขอหลับนอนกับเจ้าขึ้นมา เจ้ามิต้องพลีกายให้ข้าเหรอ?”..อลันรีบเบรกสาวสุดโต่งคนนี้

        อาราเทียมองอลันขึ้นลง  แล้วก้มหน้าครุ่นคิด

        “ข้ายังบริสุทธิ์  ยังไงก็ช่วยทำมันให้โรแมนติกน่าจะจดหน่อยนะคะ”...อาราเทียเอามือปิดหน้าปิดตาอาย

        “ไม่ได้!!!”.....แอนกับอิเรเน่โวยพร้อมกัน

        “เอางี้   เราต้องการคนพอดี ได้มือระดับนี้มาช่วยงานคงได้อะไรเยอะ”....อลันเสนอ

        “ไม่ดีมั้ง  เราเพิ่งรู้จักนางนะ  ... เอ่อหมายถึงรู้จักเป็นการส่วนตัวน่ะ”...อิเรเน่ค้าน

        “นั่นสิคะ”...แอนเห็นพ้อง

        “ได้สิ  ข้าจะช่วยงานท่านเต็มที่  ขอแค่ให้ข้าศึกษาวิธีใช้ออร่ากับอลัน”...อาราเทียยิ้มรับ

        อลันหยิบโซ่ห้อยลงมาจากมือ    มีดปลายโซ่แสดงปฏิกิริยา

        “นางพูดจริง  ดูท่าจะเชื่อใจนางได้”....อลันยิ้ม

        “โห...!!!...นี่ใช้มันอ่านใจคนได้ด้วยเหรอคะเนี่ย!! สุดยอดเลย!!”...อาราเทียตื่นเต้นมากมาย

        “ไม่ถึงอ่านใจคนหรอก  แค่รู้ส่วนลึกของจิตใจและเจตนาน่ะ  แต่บอกไว้ก่อน จะสอนกันตรงๆ ไม่ได้นะ แต่จะสอนแนวทางการนำออกมาใช้ให้แล้วกัน”....อลันอธิบายคร่าวๆ

        “ค่ะ ตกลงค่ะ  ให้ข้าทำงานอะไรให้ว่ามาเลย”...อาราเทียลิงโลด

        “ระยะยาวเลยล่ะ คือให้มาเป็นพวกเราเลย” ...อลันยิ้มเอ่ยเกริ่น