ไป่เจ๋อกลับมาถึงบ้านเขามองดูนาฬิกาแล้ว ยังมีเวลาอีกประมาณ 3 ชั่วโมง กว่าพ่อแม่ของเขาจะกลับมาเขาเริ่มแกะห่อสมุนไพรออกมา จากนั้นเปิดเตาแก๊ส เอาซึ้งนึ่งตั้งบนเตาจากนั้นตวงสมุนไพรตามสัดส่วน ใส่ลงไปในซึ้งนึ่งที่ตอนนี้กลายเป็เตาปรุงโอสถไปแล้ว เขาทำการใส่ลมปราณลงไปในไฟของเตาแก๊สจากนั้นปิดแก๊ส โดยให้ปราณของเขาเป็เชื้อเพลิงแทนไป่เจ๋อควบคุมอุณหภูมิในแต่ละส่วนของซึ้งนึ่งแตกต่างกันเพื่อกลั่นสมุนไพรต่างชนิดในอุณหภูมิที่ต่างกัน
“ได้ที่แล้วทำการขจัดสิ่งสกปรกออก” ตอนนี้บนใบหน้าของไป่เจ๋อมีหยาดเหงื่อผุดขึ้นมากมาย การปรุงโอสถนั้นใช้พลังปราณเยอะมากทั้งการใช้ปราณเป็เชื้อไฟ ทั้งบังคับตัวโอสถที่กลั่นเป็ของเหลวและกำจัดสิ่งสกปรกออก
“สิ่งสกปรกถูกขจัดออกหมดแล้วข้าต้องก่อรูปเม็ดโอสถก่อนจะเลยเวลาที่เหมาะสม” ไป่เจ๋อทำการส่งพลังปราณไปเพิ่มเพื่อควบแน่น ไม่นานนักกลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากซึ้งนึ่ง
“ได้ที่แล้ว”ไป่เจ๋อใช้ลมปราณเปิดฝาซึ้งนึ่งออกพร้อมกับใช้ลมปราณชักนำโอสถที่เสร็จแล้วใส่เข้าขวดกระเบื้องที่เตรียมไว้จากนั้นเขาก็ใช้ลมปราณที่เหลือทำความสะอาดครัวทั้งหมดและเก็บซึ้งนึ่งเข้าที่ก่อนจะกลับมาเทโอสถลมปราณออกมา 1 เม็ด ส่งมันเข้าปากและเริ่มใช้ลมปราณย่อยสลายโอสถ
พ่อแม่ของไป่เจ๋อกลับมาก็พบว่าลูกชายกำลังนั่งขัดสมาธิก็ไม่ได้ทักหรือรบกวนแต่อย่างใด พวกเขาทำกิจวัตรตามปกติ จนเข้านอนไปไป่เจ๋อยังคงส่งโอสถลมปราณเข้าปากไปเรื่อย ๆ จากเหตุการณ์ที่เขาพบผู้ฝึกยุทธขั้นปราณจิต ทั้งยังเื่ตำหนักเทพอีกดูเหมือนชายแก่ที่เขาเจอจะเป็เพียงพวกชนชั้นกลางของผู้ฝึกยุทธเท่านั้นผู้ที่อยู่เหนือกว่านั้นคือพวกที่เขาต้องระวังก่อนหน้านี้เขาเชื่อมาตลอดว่าโลกใบนี้ไม่มีผู้ฝึกยุทธแบบเขายังโชคดีที่เขาพบคนพวกนี้ซะก่อน หากปล่อยให้ผู้ฝึกยุทธคนอื่นรู้ว่าเขาเป็ผู้ฝึกยุทธ์ด้วยเช่นกันพวกนั้นอาจนำความยุ่งยากมาหาเขาได้
เวลาใกล้เที่ยงคืนไป่เจ๋อลืมตาขึ้นพร้อมกับลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาตามร่างกายของเขามีคราบสีดำเกาะอยู่เต็มไปหมดในที่สุดเขาก็บรรลุถึงขั้นปราณจิตแล้ว
“ไปอาบน้ำดีกว่าการบ้านยังไม่ได้ทำเลย พรุ่งนี้ยังต้องไปเซ็นสัญญาลิขสิทธิ์หนังสืออีก”ไป่เจ๋อไปอาบน้ำ และออกมาทำการบ้านต่อ ก่อนจะเข้านอน
ขณะเดียวกันที่ชั้นใต้ดินของอาคารแห่งหนึ่งในเมืองหลวงที่ห่างจากเมืองที่ไป่เจ๋ออาศัยอยู่ราว300 กิโลเมตร ที่ชั้นใต้ดินนี้มีทางเดินตรงยาว ตลอดทางเดินเต็มไปด้วยประตูเหล็กเรียงรายกันไปตลอดทางบริเวณทางเดินตอนนี้กำลังมีชายคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับชายวัยกลางคนแต่งหญิง
“เหลาเหล่าอี้หานลูกชายผมตอนนี้เป็ยังไงบ้างครับ” ชายคนนั้นถามชายวัยกลางคน
“หานหานอยู่ห้องในสุด ตามมาสิ คุณอี้ซาน ที่ฉันเรียกคุณมาในวันนี้เพื่อให้ได้เห็นลูกชายคุณเกิดใหม่”ชายแต่งหญิงเดินนำอี้ซานไปยังห้องในสุด
เมื่อประตูห้องในสุดถูกเปิดออกสิ่งที่อี้ซานเห็นคือลูกชายของเขาในสภาพไร้ผ้าสักชิ้นปิดบังร่างกายและถูกขึงโซ่ที่มือกับขาอี้ซานรู้สึกะเืใจเป็อย่างมาก เขาพยายามเดินเข้าไปหาอี้หานแต่ก็ถูกชายชื่อเหลาเหล่า ยกแขนมาขวางเอาไว้
“ผมขอคุยกับลูกหน่อย”อี้ซานกล่าว
“ไม่ได้”เหลาเหล่าะโขึ้นพร้อมกับดีดนิ้ว
ชายหนุ่มอายุราว25 ถึง 2 คนปรากฏตัวขึ้นและเข้ามาล็อคตัวอี้ซานไปยังห้องข้าง ๆที่สามารถมองเห็นห้องที่อี้หานอยู่ได้ผ่านกระจกพิเศษ
หลังอี้ซานไปอยู่อีกห้องแล้วเหลาเหล่าได้เดินนวยนาดเข้ามาใกล้อี้หานที่กำลังสลบอยู่นิ้วโป้งกับนิ้วชี้เรียวสวยของเหลาเหล่าจับเชยคางของอี้หานขึ้น
“หนุ่มน้อยตื่นได้แล้ว”เหลาเหล่า ใช้มืออีกข้างลูบไปบนแก้มของอี้หาน ทำให้อี้หานรู้สึกตัวขึ้น เขาค่อย ๆลืมตาขึ้นมาและสิ่งที่เห็นเป็สิ่งแรกก็คือชายวัยกลางคนแต่งหญิงที่กำลังใช้นิ้วมือเชยคางเขาอยู่
อี้หานตาเบิกกว้างก่อนจะเริ่มดิ้นขัดขืน ยิ่งพบว่าตัวเองกำลังเปลือยเปล่าต่อหน้าชายแต่งหญิงตรงหน้ามันทำให้เขาอับอายและโกรธมาก
อี้หานรีบใช้ความคิดเขานึกถึงสิ่งที่เจอก่อนจะสลบไปซึ่งเขา้าจะแก้แค้นไป่เจ๋อเพื่อล้างความอับอายให้ตัวเอง จึงบอกพ่อของเขาและพ่อของเขาก็โทรไปสอบถามคนรู้จักถึงเบอร์ติดต่อพวกนักฆ่า
ไม่นานพวกเขาก็นัดอี้หานกับอี้ซานให้ไปเจอกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่นั่นเขาพบกับชายหนุ่มหน้าตาดี อีกทั้งผิวพรรณดีเหมือนพวกดาราไม่มีผิดซึ่งตรงข้ามกับภาพลักษณ์ของนักฆ่าที่เขาคิดว่าจะต้องเป็พวกหัวโล้น หน้าโหดมีแผลเป็ขนาดใหญ่บนใบหน้า รูปร่างสูงใหญ่ กล้ามโต เสียอีก
“เท่าที่ฟังมาคุณอี้หาน้าให้ผมฆ่าคนชื่อไป่เจ๋อสินะครับ” ชายหนุ่มถาม
“ใช่นี่เป็รูปของมัน” อี้หานยื่นรูปของไป่เจ๋อไปตรงหน้าชายหนุ่มนักฆ่า
“คุณไม่อยากแก้แค้นคนชื่อไป่เจ๋อด้วยตัวของคุณเองเหรอครับ มันน่าสนุกกว่าการที่ให้ผมไปฆ่าเขาแทนคุณนะ ลองนึกดูสิคุณสามารถทรมานมันให้ตายอย่างช้า ๆ ตัดนิ้วมันทีละนิ้ว ๆ แล้วค่อย ๆ ตัดขา ตัดแขนฟังเสียงมันร้องขอชีวิตอย่างทรมาน นั่นน่าจะสาแก่ใจคุณมากกว่านะครับ”ชายหนุ่มพูดออกมาราวกับกำลังสนุก ส่วนอี้หานนั้นด้วยความคึกคะนองจึงคล้อยตามคำพูดของชายหนุ่มทันที
“อยากสิแต่ผมไม่ได้มีฝีมือเหมือนคุณนี่” อี้หานกล่าว
“ไม่ยากเลยถ้าคุณสนใจ คุณมากับผม ผมจะพาคุณไปกราบตัวเป็ศิษย์กับอาจารย์ของผมเขาสามารถช่วยให้คุณแข็งแกร่งขึ้นได้ ไม่ใช่แค่ล้างแค้นไป่เจ๋อเท่านั้นแต่เมื่อคุณฝึกฝนจนมีฝีมือ ไม่ว่าเงินทอง ชื่อเสียง หญิงสาว จะตกเป็ของคุณ”ชายหนุ่มพูดมาถึงตรงนี้อี้หานก็ตอบตกลงทันที
“พาผมไปเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม”อี้หานผุดลุกขึ้น
“ได้ครับถ้าเช่นนั้นคุณตามผมมาได้เลย” ชายหนุ่มลุกขึ้นและเดินออกจากร้านไปโดยมีอี้หานเดินตามไปติด ๆ
อี้ซานลุกขึ้นและรีบตามไปแต่ถูกชายหนุ่มห้ามเอาไว้ พร้อมกับยื่นกระดาษที่เขียนเบอร์โทรศัพท์ ส่งให้อี้ซาน
“อีก2 วันทางผมจะติดต่อกลับมา ระหว่างนี้ผมจะรับรองความปลอดภัยของลูกชายคุณให้คุณไม่ต้องเป็ห่วง ส่วนค่าจ้างของผมนั้นก็จ่ายตามเดิม ถือเป็ค่าครูก็แล้วกัน”ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะเดินไปขึ้นรถแท็กซี่พร้อมกับกับอี้หานส่วนอี้ซานก็ได้แต่มองชายหนุ่มนักฆ่าจากไปพร้อมกับลูกชายเพียงคนเดียวของเขา
อาคารร้างแห่งหนึ่ง
ชายหนุ่มพาอี้หานเข้ามาภายในตัวอาคารที่ภายนอกดูรกร้างส่วนภายในนั้นแม้จะโล่งมาก แต่กลับสะอาดผิดปกติ
ชายหนุ่มพาอี้หานไปยังกำแพงด้านในสุดและแตะเข้าที่จุดหนึ่งของกำแพง เพียงไม่นานกำแพงก็เปิดออก เผยให้เห็นทางลงไปยังชั้นใต้ดินซึ่งอี้หานอดตื่นเต้นไม่ได้เพราะถึงยังไงเขาก็เป็เด็กหนุ่มที่ชอบเกี่ยวกับเื่ฐานลับอยู่แล้ว
“อี้หานคุณรอที่โซฟานี้ก่อน เดี๋ยวผมขอไปรายงานเื่คุณให้อาจารย์ของผมทราบก่อนเพื่อดูว่าเขาจะยอมรับคุณเป็ศิษย์ไหม” ชายหนุ่มถ่ายรูปอี้หาน และเดินเข้าไปภายในห้องที่ติดป้ายที่ประตูไว้ว่าเหลาเหล่า
ใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มเดินออกมาและพาอี้หานไปยังพื้นที่ซึ่งเป็ทางเดินยาว ๆ แคบ ๆ โดยที่สุดทางเดินมีประตูบานใหญ่อยู่
ชายหนุ่มเปิดประตูนั้นทันทีที่ประตูถูกเปิด อี้หานถึงกับก้าวถอยหลังไป 2-3 ก้าว เพราะภาพตรงหน้าของเขาคือเหล่าเด็กหนุ่มอายุั้แ่15-20 ปี กำลังถูกตรึงอยู่บนหลักรูปไม้กางเขน พวกเขาโดนเฆี่ยนโดนทรมานั้แ่เอาเหล็กร้อนนาบตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายบ้างก็ถูกมีดกรีดตามร่างกาย แต่น่าแปลกที่เหล่าผู้ที่ทรมานเด็กหนุ่มเหล่านี้เมื่อสร้างาแให้ พวกเขาจะนำมือไปอังบริเวณาแเมื่อฝ่ามือของพวกเขาปรากฏแสงสีเขียวจาง ๆ แผลเ่าั้ก็สมานตัวไปโดยไม่เหลือร่องรอยอะไรเลย
“นะ...นี่...คืออะไร”อี้หานถามชายหนุ่มนักฆ่าที่พาเขามาที่ห้องนี้
ชายหนุ่มที่นำเขามาก็หันมายิ้มให้ก่อนที่อี้หานจะรู้สึกตัวว่ามีคนมาล็อคแขนเขาทั้ง 2 ข้าง ทำให้อี้หานใมาก
“พวกแกจะทำอะไร ปล่อยซิเว้ย ไอ้พวกระยำ” อี้หานสบถออกมา
“คุณอี้หานที่นี่เราสร้างผู้ฝึกยุทธ์ขึ้น ผู้ฝึกยุทธ์นั้นนอกจากฝึกฝนร่างกายและลมปราณแล้วจิตใจเองก็ต้องมีความมุ่งมั่นเพื่อไปให้ถึงจุดหมายด้วยสิ่งที่คุณเห็นผู้ทรมานทำคือการทดสอบจิตใจ พวกเขามีความมุ่งมั่นไม่พอก็ถือว่าสอบตก แม้แต่คุณเองก็ต้องรับการทดสอบเช่นกัน ไม่มีข้อยกเว้นหากคุณอยากแข็งแกร่ง มีอำนาจ ทรัพย์สิน เงินทอง ผู้หญิงท่านอาจารย์ของพวกเราไม่้าพวกเหลาะแหละ ี้เีสันหลังยาวจึงต้องมีการทดสอบแบบนี้ขึ้น คุณดูนั่น”ชายหนุ่มชี้ไปที่ผู้ถูกทรมานคนหนึ่งที่ถูกปลดลงมาจากหลักกางเขนชายคนนั้นถูกนำใส่เปลและนำผ้าขาวมาปิดั้แ่ศรีษะจนถึงปลายเท้า
“นั่นคือคนที่จิตใจและร่างกายไม่เข้มแข็งพอ”ชายหนุ่มกล่าว
“คุณดูอีกคนหนึ่งตรงนั้นแม้เขาจะสลบ แต่ก็ยังมีชีวิต เขาผ่านการทดสอบ” ชายหนุ่มชี้ไปอีกที่หนึ่งผู้ถูกทรมานถูกปลดลงมา ใส่เปลหามออกไปเช่นกัน ต่างกับคนแรกก็คือชายหนุ่มคนนั้นยังมีชีวิต
“พวกเขาจะถูกพาไปที่ไหน”อี้หานถาม
“พวกเขาจะถูกพาไปพักยังห้องที่ถูกเรียกว่าห้องเกิดใหม่ที่นั่นท่านอาจารย์จะเป็ผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับพวกเขา คุณอย่าเสียเวลาอีกเลย”ชายหนุ่มก็ออกคำสั่งให้คนที่ล็อกตัวอี้หาน พาอี้หานไปตรึงบนหลักกางเขนก่อนจะออกจากห้องไป
ส่วนอี้หานนั้นเมื่อถูกขึงบนหลักกางเขน เวลาแห่งนรกของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นเขาจำไม่ได้ว่าถูกทรมานไปนานเท่าไหร่กว่าเขาจะสลบแต่เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาตอนนี้กลับพบชายวัยกลางคนแต่งหญิงกำลังใช้นิ้วมือเชยคางเขาอยู่
กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน
“ห..หรือว่าคุณคืออาจารย์ของชายคนนั้น”อี้หานถามขึ้น
“ถูกต้องแล้วหานหาน เธอผ่านการทดสอบทางจิตใจและร่างกายของฉันเธอแข็งแกร่งพอที่ฉันจะรับเป็ศิษย์และมอบพลังให้”เหลาเหล่าตอบพร้อมกับหยิบสิ่งหนึ่งขึ้นมา มันเป็วัตถุทรงกลมสีม่วงขนาดเท่ายาลูกกลอน
“มันคืออะไร”อี้หานถาม เขารู้สึกว่าของที่ชายแต่งหญิงคนนี้ถืออยู่ ด้วยสีของมันน่าจะเป็ยาพิษเสียมากกว่า
“สิ่งนี้ชื่อว่ายากำเนิดปราณเธอต้องกลืนมันเข้าไป” เหลาเหล่าอธิบายสั้น ๆ
“งั้นคุณก็ป้อนมันให้ผมสิผม...อยากแข็งแกร่ง” อี้หานอ้าปากเพื่อให้เหลาเหล่าป้อนยาเม็ดนั้นให้เขา
แต่สิ่งที่ทำให้อี้หานและอี้ซานต้องตกตะลึงก็คือเหลาเหล่านำยาเม็ดนั้นใส่ปากของตนเองพร้อมกับนำหลอดแก้วที่ข้างในมีของเหลวสีม่วงอำพันกรอกใส่ปากตามไป
ยังไม่ทันที่อี้หานจะได้สบถออกมารีมฝีปากอี้หานก็ถูกโดยเหลาเหล่า ดวงตาของอี้หานเปิดกว้างเมื่อเขารู้สึกถึงลิ้นของอีกฝ่ายกำลังกวาดสำรวจโพรงปากของเขาพร้อมกับผลักเอายาและของเหลวสีม่วงที่อยู่ในปากให้อี้หานกลืนมันลงไป
“ดีมากหานหาน กลืนลงไปแบบนั้นแหละ เราจะได้เริ่มขั้นตอนต่อไปสักที” เหลาเหล่าปล่อยให้ริมฝีปากของอี้หานเป็อิสระ
“อย่าพูดบ้าๆ น่า แค่นี้ผมก็ขยะแขยงมากพอแล้ว คุณแค่ใช้มือป้อนยาใส่ปากผมดี ๆ ก็ได้ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย” อี้หานโกรธสุดขีด ถ้าเขาไม่ถูกล่ามเขาคงจะลุกขึ้นไปชกหน้ากระเทยเฒ่านี่ไปแล้ว
“จุ๊ๆ หานหาน อย่าโกรธสิ ยานั่นน่ะฉันต้องกระตุ้นมันด้วยพลังปราณถึงจะใช้ได้”เหลาเหล่าอธิบาย แววตาฉายความซุกซนราวกับกำลังคิดเื่สนุก ๆ ออก
“งะ...งั้นคุณก็รีบทำมันสิครับ”อี้หานพยายามข่มกลั้นความไม่พอใจที่ถูกเหลาเหล่าขโมยจูบไปเมื่อครู่
“แต่ก่อนจะเริ่มขั้นตอนต่อไปฉัน้าสิ่งแลกเปลี่ยน” เหลาเหล่าฉีกยิ้มกว้างจนอี้หานขนลุก
“สะ...สิ่งแลกเปลี่ยนนั้นคืออะไร”อี้หานถามขึ้น เขารู้สึกสังหรณ์ไม่ดีชอบกล
“หยวนจิงครั้งแรกของเธอคือสิ่งที่ฉัน้าในการแลกเปลี่ยน” เหลาเหล่ายิ้มจนตาหยี๋
“ไอ้กระเทยเฒ่าวิปลาสฝันไปเถอะ ฉันไม่ยอมมีอะไรกับแก....อึก” อี้หานตวาดใส่อีกฝ่ายเสียงดังเมื่อรู้ว่าอีกฝ่าย้าอะไร แต่เสียงก็หยุดไปกลางคันเพราะอี้หานรู้สึกร่างกายร้อนเหมือนถูกไฟเผา เขารู้สึกว่าตัวตนของเขากำลังขยายตัว
“ดูเหมือนจะได้เวลาแล้วสินะเด็ก ๆ จับเขามาตรึงไว้ที่เตียง อย่าให้ดิ้นจนขัดจังหวะพิธีกำเนิดพลังล่ะ”เหลาเหล่าสั่งไม่นานโซ่ของอี้หานก็ถูกตรึงเข้ากับเสาหัวเตียงและปลายเตียงจนขยับไปไหนไม่ได้อีกเหลาเหล่าถอดกางเกงออกและขึ้นมาคร่อมบนหน้าท้องของอี้หาน
“บัดซบ...ถ้าฉันหลุดไปได้ฉันจะฆ่าแก” อี้หานรวบรวมแรงที่มี ะโขู่อีกฝ่าย
“อืมผอมไปหน่อย กล้ามเนื้อไม่มี ดูเหมือนจะเคยเสพยามาด้วย แต่ไม่เป็ไรหลังจากนี้ฉันจะทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นเอง เพื่อให้เธอได้ล้างแค้น”เหลาเหล่านำมือลูบไล้ไปตามร่างกายของอี้หาน อี้หานเริ่มรู้สึกมึนหัวไปหมดคาดว่าของเหลวสีม่วงนั่นคงมียาปลุกกำหนัดแน่ ๆ
“ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะแต่เพราะฉันเป็ผู้ชายที่ฝึกปราณเย็นดังนั้นร่างกายของฉันจึงได้รับความทุกข์ทรมานจากปราณหยินทุกเที่ยงคืนแล้วคืนหนึ่งฉันก็ได้ค้นพบวิธีรักษาอาการนั้นเมื่อศิษย์โปรดของฉันรู้เื่ที่ฉันต้องทุกข์ทรมานทุกคืน เขากอดฉันไว้ทั้งคืน ซึ่งฉันััได้ว่าปราณหยางของเขาถูกถ่ายเทเข้ามาภายในร่างกายของฉันหรือมันจะเรียกว่าการปรับสมดุลก็ได้ แต่มันก็แค่ทำให้ฉันทรมานน้อยลงเท่านั้น”เหลาเหล่าลากนิ้วไปตามกรอบหน้าของอี้หาน จนมาถึงแผ่นอก
“ตอนเช้าศิษย์โปรดของฉันเป็ไข้เพราะรับปราณหยินเข้าไปในร่างมากเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนอนกอดฉันทุกคืนไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกกับเขามากกว่าลูกศิษย์ในที่สุดฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ฉันขอมีสัมพันธ์ลึกซื้งกับเขาซึ่งเขาก็ยินดี แต่ทันทีที่เขาปลดปล่อยหยวนจิงเข้ามาในตัวฉันปราณหยางในตัวของเขาก็ถูกสูบเข้ามาในตัวฉันอย่างบ้าคลั่งทำให้เขาที่เหลือแต่ปราณหยินในร่างกายตายในทันที ฉันเสียใจมากแต่ฉันพบว่ามันทำให้ฉันหายจากความทรมานที่เป็อยู่ทุกคืนทันทีเช่นกัน”เหลาเหล่ากำมือแน่น หยาดน้ำตาไหลรินอาบ 2 แก้ม ก่อนจะหยดลงบนใบหน้าของอี้หาน
‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำให้หัวใจถึงรู้สึกถูกบีบรัด นี่ฉันเห็นใจมันงั้นเหรอความรู้สึกขมที่คอนี่มันอะไรกัน’ อี้หานไม่เข้าใจความรู้สึกแปลก ๆที่เกิดขึ้นนี้เลย อีกทั้งร่างกายของเขากลับตอบสนองแปลก ๆ
“มะ...ไม่เป็ไรนะ”ปากของอี้หานพูดสิ่งที่เขาไม่เคยคิดที่จะพูดออกมา นั่นทำให้เหลาเหล่าหยุดร้องและมองอี้หานด้วยแววตาที่ไม่อาจคาดเดาได้
“หานชิง”เหลาเหล่าราวกับคนตกอยู่ในภวังค์ เขาซบลงบนอกของอี้หานและหลับตาลงััถึงความรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคย
เมื่อร่างกายแนบชิดติดกันอี้หานกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด เขาคิดว่านี่อาจเป็ผลจากยาปลุกกำหนัดแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทันคิดอะไรไปมากกว่านี้อีกฝ่ายกลับนำตัวตนของอี้หานใส่เข้าไปในร่างกาย
“อ้าอ่ะ ยะ...อย่า...ได้โปรด” เสียงของอี้หานดังขึ้น ตามด้วยเสียงการร่วมรักของทั้ง 2ดังไปทั่วทั้งห้อง ส่วนอี้ซานที่เห็นภาพตรงหน้าก็เป็ลมหมดสติไปทันที
ส่วนชายหนุ่มที่อยู่คุมตัวอี้ซานมองการร่วมรักเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉยเขาเคยมีประสบการณ์และเห็นฉากนี้มานับไม่ถ้วนแล้ว
‘สู้เขาศิษย์น้องไหน ๆ ก็ต้องโดนแล้ว ใส่ให้สุดใจขาดดิ้นไปเลย’ ชายหนุ่มให้กำลังใจอี้หานในใจ
เมื่ออี้หานฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเขาพบว่าเขานอนอยู่บนเตียง ในห้อง ๆ หนึ่งเขารู้สึกถึงบางอย่างที่หมุนวนอยู่ตรง่ท้องน้อย
อี้หานลุกขึ้นมานั่งเขารู้สึกว่าน้องชายของตัวเองตอนนี้แสบไปหมดเขาจำไม่ได้ว่าเขาทำกับเหลาเหล่าไปกี่รอบแต่เขากลับรู้สึกทั้งทุกข์ทั้งสุขอย่างแปลกประหลาด
“หือ”อี้หานเหลือบไปเห็นกระดาษที่โต๊ะหัวเตียง เขาจึงหยิบมาอ่าน
[หานหานเธอแซ่บมาก ลีลาไม่เลวทีเดียว ถ้าพ่อเธอไม่บอกว่านี่เป็ครั้งแรกของเธอฉันคงคิดว่าเธอผ่านศึกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน อ๊ะ ๆอย่าเพิ่งโมโหจนฉีกกระดาษแผ่นนี้ไปล่ะหากฟื้นแล้วััได้ถึงบางอย่างหมุนวนอยู่ตรง่ท้องน้อยนั่นคือลมปราณและจุดที่มันอยู่คือตันเถียนของเธอ วันนี้ให้เธอนอนพักผ่อนให้เต็มที่พรุ่งนี้ฉันจะให้ศิษย์พี่ของเธอสอนการโคจรลมปราณให้ ขอบใจสำหรับหยวนจิงของเธอมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังหยางและรสชาติดีมาก จาก ท่านอาจารย์เหลาเหล่า]
อ่านจบอี้หานก็ขยำกระดาษแล้วเขวี้ยงทิ้งนั่งคิดว่าเขามาถึงจุด ๆ นี้ได้ยังไงกัน แต่ก็ช่างมัน เพราะความโกรธความแค้นในครั้งนี้เขาจะเอาไประบายกับไป่เจ๋อให้หมด
‘แกรอฉันก่อนเถอะไป่เจ๋อทุกอย่างที่ฉันโดน แกเองก็ต้องได้รับมันเช่นเดียวกัน ส่วนไอ้กระเทยเฒ่านั้นเมื่อฉันแข็งแกร่งมากกว่ามันเมื่อไหร่ ฉันสาบานว่าจะต้องให้มันตายอย่างทรมาน’อี้หานคิด
317
