ระบบค้นหาสมบัติ : เปิดกล่องลับสู่พลังวิวัฒนาการ

    บทที่ 27 การ์ดโชคดี

            พอตื่นขึ้นมา แสงแดดก็ส่องกระทบใบหน้าแล้ว วินาทีที่หลินเฟิงลืมตาขึ้น เขาก็พบกับจางเสี่ยวมานที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดของเขา

     

            เมื่อมองดูคนสวยที่กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด หลินเฟิงก็เขย่าไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "แมวน้อยขี้เซา ได้เวลาตื่นแล้ว"

     

            "ไม่เอา... ขอฉันนอนต่ออีกหน่อย..." จางเสี่ยวมานพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

     

            "นี่มันเที่ยงแล้วนะ ยังจะนอนอีกเหรอ?" หลินเฟิงถามอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "เธอไม่หิวหรือไง?"

     

            "หิวสิ... แต่ฉันเหนื่อยมากกว่านี่นา!" จางเสี่ยวมานทำปากยื่นปากยาวพูดออกมา

     

            เมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของจางเสี่ยวมาน หลินเฟิงก็ตัดใจปลุกเธอต่อไม่ลง ดังนั้นเขาจึงยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง แล้วกดโทรไปยังเบอร์บริการของห้องอาหารโรงแรมโดยตรง...

     

            หลังจากวางสาย หลินเฟิงก็ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียงอย่างแ๶่๥เบา จากนั้นก็สวมเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเก็บเสื้อผ้าของจางเสี่ยวมานที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา รอจนกระทั่งจัดเก็บข้าวของในห้องเรียบร้อยแล้ว หลินเฟิงก็ไปนั่งบนโซฟาแล้วเปิดระบบค้นหาสมบัติขึ้นมา

     

            "เปิดหีบสมบัติทองแดงใบแรก!"

     

            หลินเฟิงฉลาดขึ้นแล้ว หีบสมบัติควรจะเปิดทีละใบดีกว่า ขืนเปิดรวดเดียวเดี๋ยวก็เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อวานอีก ที่ได้ด้ายแดงมาสามเส้นรวด แถมยังเป็๲ของปลอมทั้งหมด!

     

            [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินเฟิง ได้รับการ์ดหยุดนิ่ง]

     

            [การ์ดหยุดนิ่ง : สามารถกำหนดเป้าหมายได้หนึ่งเป้าหมาย เพื่อทำให้เป้าหมายหยุดนิ่งอยู่กับที่ ระยะเวลาแสดงผล : 1 นาที]

     

            ของดี! แต่เขาไม่รู้ว่าการ์ดใบนี้ควรจะเอาไปใช้ที่ไหนน่ะสิ?

     

            หลินเฟิงจุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน จากนั้นก็เปิดหีบสมบัติทองแดงใบที่สอง

     

            [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินเฟิง ได้รับการ์ดโชคดี]

     

            [การ์ดโชคดี : หลังจากเปิดใช้งาน ความโชคดีจะมาเยือน ระยะเวลาแสดงผล : 10 นาที]

     

            เป็๲ของดีอีกแล้ว! แต่ไม่รู้ว่าในเวลาสั้น ๆ 10 นาทีนี้ จะทำให้เขาได้เจอเ๱ื่๵๹โชคดีอะไรบ้างนะ?

     

            หลินเฟิงสูบบุหรี่ไปหนึ่งอึก จากนั้นก็เตรียมตัวจะเปิดหีบสมบัติใบที่สาม แต่เมื่อสายตามองไปที่ช่องเก็บของในระบบ กลับพบว่าข้างในไม่มีหีบสมบัติเหลืออยู่อีกแล้ว!

     

            พอลองนึกทบทวนดูดี ๆ หลินเฟิงก็ตบหน้าผากตัวเองแล้วยิ้มเจื่อน "เมื่อวานเพิ่งจะเก็บหีบสมบัติทองแดงมาได้แค่สองใบ แล้วก็โดนจับเข้าสถานีตำรวจไปเลย ฉันจะมีหีบสมบัติใบที่สามได้ยังไงล่ะ?"

     

            ตอนนี้ในช่องเก็บของของระบบมีของวิเศษนอนนิ่งอยู่สามชิ้น ด้ายแดง 1 เส้น การ์ดหยุดนิ่ง 1 ใบ และการ์ดโชคดี 1 ใบ

     

            หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใช้งานการ์ดโชคดีใบนั้นโดยตรง เขาอยากจะรู้นัก ว่าจะมีเ๱ื่๵๹โชคดีอะไรมาเยือนเขาบ้าง?

     

            ฟุ่บ!

     

            การ์ดโชคดีกลายเป็๲ลำแสงพุ่งเข้าไปในร่างกายของหลินเฟิง ในขณะเดียวกันข้างหูก็ดังเสียงแจ้งเตือนของระบบขึ้นมา

     

            [ติ๊ง! ใช้การ์ด การ์ดโชคดีสำเร็จ โฮสต์หลินเฟิงได้รับเวลาแห่งความโชคดี 10 นาที]

     

            00.09.59

     

            ที่มุมซ้ายบนของหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ก็ปรากฏเวลานับถอยหลังขึ้นมา หลินเฟิงกะพริบตาด้วยความสงสัย จากนั้นก็นั่งรออยู่บนโซฟาอย่างโง่งม

     

            เวลาผ่านไปได้พักหนึ่ง บุหรี่มวนที่สองของหลินเฟิงก็สูบจนหมดแล้ว แต่สถานการณ์ในห้องก็ยังคงเป็๲ปกติทุกอย่าง ไม่มีเ๱ื่๵๹โชคดีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด!

     

            หรือว่าจะเจอของปลอมอีกแล้ว? ระบบจะหลอกลวงกันเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?

     

            ในขณะที่หลินเฟิงเพิ่งจะขยี้บุหรี่มวนที่สองทิ้ง กริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นมากะทันหัน พร้อมกันนั้นก็มีเสียงพนักงานเสิร์ฟดังมาจากนอกประตู

     

            "คุณผู้ชายคะ อาหารกลางวันที่สั่งมาส่งแล้วค่ะ!"

     

            หลินเฟิงลูบจมูกตัวเอง จากนั้นก็รีบเดินไปเปิดประตู แต่ทว่า ในวินาทีที่เขาดึงประตูเปิดออก แสงสีเงินนวลตาสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในสายตาของเขาเต็ม ๆ !

     

            บ้าเอ๊ย! ความโชคดีมาเยือนแล้วจริง ๆ ด้วย! หีบสมบัติเงินถึงกับมาส่งให้ถึงหน้าประตูเลยเหรอเนี่ย!

     

            พนักงานเสิร์ฟหญิงวัยประมาณสามสิบปียืนอยู่หน้าประตู ส่วนด้านหลังของเธอมีรถเข็นอาหารจอดอยู่ บนรถเต็มไปด้วยอาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดี

     

            สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญเลย ที่สำคัญก็คือ บริเวณหน้าอกของพี่สาวพนักงานคนนี้ กำลังมีหีบสมบัติเงินดูดติดอยู่น่ะสิ!

     

            "คุณผู้ชายคะ นี่คืออาหารกลางวันที่คุณสั่งค่ะ ๻้๵๹๠า๱ให้ฉันนำเข้าไปข้างในให้ไหมคะ?" พนักงานเสิร์ฟหญิงสอบถามอย่างสุภาพ

     

            "เอ่อ ได้สิ แต่คุณช่วยทำเบา ๆ หน่อยนะ แฟนผมยังนอนหลับอยู่น่ะ" หลินเฟิงพูดไปพลาง จ้องเขม็งไปที่หีบสมบัติเงินบนตัวของอีกฝ่ายไปพลาง

     

            พนักงานเสิร์ฟหญิงพยักหน้า จากนั้นก็เข็นรถเข็นอาหารเดินเข้าไปในห้องอย่างเบามือและเบาเท้า

     

            หลินเฟิงยืนอยู่ด้านข้าง มองดูอีกฝ่ายหยิบอาหารลงมาจากรถเข็นทีละจาน ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแ๶่๥เบา

     

            ในระหว่างนี้ หลินเฟิงคิดแล้วคิดอีก แต่ก็คิดหาวิธีที่จะเก็บหีบสมบัติเงินบนตัวอีกฝ่ายไม่ออกเสียที!

     

            ก็ตำแหน่งของหีบสมบัติมันล่อแหลมเกินไปนี่นา ขืนยื่นมือไปจับดื้อ ๆ ต้องถูกเข้าใจผิดว่าเป็๲ไอ้โรคจิตแน่ ๆ !

     

            ทำยังไงดีล่ะ?

     

            เมื่อเห็นว่าพี่สาวคนนี้กำลังเข็นรถเข็นอาหารเปล่าเดินออกไปแล้ว หลินเฟิงก็รีบก้าวเท้ายาว ๆ ตามออกไปนอกห้องทันที จากนั้นก็ใช้การ์ดหยุดนิ่งกับเธอโดยตรง!

     

            [ติ๊ง! ใช้การ์ดหยุดนิ่งสำเร็จ]

     

            การ์ดหยุดนิ่งกลายเป็๲ลำแสงพุ่งเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่ายทันที หลังจากนั้น พี่สาวที่ไม่รู้เ๱ื่๵๹รู้ราวคนนี้ ก็ยังคงอยู่ในท่าเข็นรถเข็นอาหาร ยืนนิ่งสนิทอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

     

            สำเร็จไหมนะ?

     

            หลินเฟิงเดินเข้าไปใกล้ ๆ อีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เอียงคอชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ร่างกายของพี่สาวนั้นแข็งทื่อ สีหน้าเหม่อลอย ดวงตาจ้องมองไปข้างหน้าโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย

     

            บ้าเอ๊ย! ถูกหยุดนิ่งไปแล้วจริง ๆ ด้วย! มหัศจรรย์จังแฮะ!

     

            บางทีอาจจะเป็๲เพราะความรู้สึกผิด หลินเฟิงจึงไม่กล้าไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของพี่สาว เขาเดินไปด้านหลังของอีกฝ่าย จากนั้นก็ยื่นมือข้างหนึ่ง โอบจากด้านหลังอ้อมไปที่หน้าอกของเธอ

     

            [ติ๊ง! กำลังเก็บหีบสมบัติ กรุณารอสักครู่...]

     

            [20, 19, 18...]

     

            หลินเฟิงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย ท่านี้ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนกับกำลังลวนลามชาวบ้านอยู่ชัด ๆ !

     

            แต่ว่า ๼ั๬๶ั๼ก็ไม่เลวนะ!

     

            น่าเสียดาย ดูเหมือนว่ามันจะเอ่อ... หย่อนคล้อยไปนิดนึง...

     

            [ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินเฟิง ได้รับหีบสมบัติเงิน 1 ใบ!]

     

            จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นข้างหู หลินเฟิงถึงได้ชักมือของตัวเองกลับมา หลังจากนั้นเขาก็หันมองซ้ายมองขวาตามสัญชาตญาณ เมื่อพบว่าในโถงทางเดินว่างเปล่าไร้ผู้คน ก็รีบลื่นไหลหนีกลับเข้าไปในห้องของตัวเองทันที

     

            หนึ่งนาทีต่อมา พนักงานเสิร์ฟหญิงกะพริบตาด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็หันขวับกลับไปมองด้านหลังของตัวเองทันที

     

            แต่เมื่อพบว่าด้านหลังว่างเปล่าไม่มีใคร สีหน้าของพี่สาวก็เปลี่ยนเป็๲หวาดกลัวขึ้นมาทันที

     

            "ว้าย!" เธอร้องอุทานออกมาเบา ๆ จากนั้นก็รีบร้อนเข็นรถเข็นอาหารเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าถูกเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ทำให้๻๠ใ๽กลัวเข้าให้แล้ว...