เช้าวันใหม่ที่สดใสจิ่งอันตื่นเช้าตามปกติ หญิงสาวเดินไปยังเรือนใหญ่เพื่อแจ้งแก่บิดาเื่ทีี่นางจะออกไปซื้อของขวัญตอบแทนท่านอ๋องสี่หลังจากที่เขาได้มอบกำไลหยกหุ้มทองให้แก่นาง
"อันอัน เ้ามาหาพ่อแต่เช้าเช่นนี้มีเื่อันใดหรือ"
"ท่านพ่อ ลูกอยากขอไปเดินตลาดได้หรือไม่ ท่านอ๋องมอบกำไลหยกหุ้มทองให้แก่ลูก แต่ลูกกลับมิมีสิ่งใดตอบแทนท่านอ๋อง ลูกลำบากใจยิ่งนัก"
"ก็ดีเหมือนกัน เงินเ้ามีพอหรือไม่ หากไม่พอจงไปเอาเพิ่ม ซื้อของตอบแทนอ๋องสี่อย่าให้เสียหน้าจวนเราได้นะ"
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อ"
หญิงสาวให้เสี่ยวเถาไปรับเงินเพิ่มจากพ่อบ้าน แม้นางจะมีเงินอยู่มากพอแล้วก็ตาม หญิงสาวนั่งคิดพิจารณาว่าจะทำสิ่งใดให้อ๋องสี่ขณะรอเสี่ยวเถากลับมา
"ไหนใครกันที่คุยโวโอ้อวดว่าจวนอ๋องสี่ร่ำรวยนักหนา สินเดิมของมารดามีมากมายแต่กลับให้บ่าวของตนไปขอเงินเพิ่มเพื่อออกไปซื้อของกัน"
จิ่งรั่วในชุดสีชมพูอ่อนเดินนวยนาดผ่านมา เห็นจิ่งอันนั่งเหมือนรอใครสักคนอยู่หน้าเรือนใหญ่นางจึงให้บ่าวรับใช้คนสนิทของตนไปสอบถาม แต่เมื่อรู้ว่าจิ่งอันรอรับเงินเพื่อไปเดินตลาดความอิจฉาจึงบังเกิดขึ้นในจิตใจ
"แสงแดดยามเช้าช่างอบอุ่นสวยงามยิ่งนัก แต่กลับมีเสียงแมลงวันบินไปมาช่างทำให้เสียบรรยากาศเสียจริง"
จิ่งอันเอ่ยขึ้นโดยมิได้สนใจจิ่งรั่ว หญิงสาวยกมือข้างที่มีกำไลขึ้นทำทีเป็บังแสงแดด
"แกร๊ก"
เสียงกำไลทั้งสองกระทบกันก่อนจะสะท้อนแสงแดดยามเช้าดูสวยงามน่ามองยิ่งนัก จิ่งรั่วที่เห็นกำไลหยกหุ้มทองสะท้อนแสงแดดต้องตานางกลับยิ่งเพิ่มแรงอิจฉามากยิ่งขึ้น
" นี่เ้า ข้ากำลังพูดกับเ้าอยู่นะ"
"ข้าคือธิดาคนโตของตระกูลจิ่ง เป็บุตรีสายหลักที่เกิดจากภรรยาเอก บุตรอนุเช่นเ้าคงมิรู้ว่าควรปฏิบัติตนเช่นใดเมื่อพบและคุยกับข้าใช่หรือไม่ กฎตระกูลที่เ้าคัดลอกไปมิได้ซึมซับเข้าสมองของเ้าบ้างหรือ"
"กรี๊ดดดด นี่เ้า ๆ "
จิ่งอันมิได้อยู่ต่อปากต่อคำกับจิ่งรั่ว เมื่อหญิงสาวเห็นว่าเสี่ยวเถามาแล้วนางจึงเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าจวนปล่อยให้จิ่งรั่งกรีดร้องอยู่ตรงนั้นด้วยความไม่พอใจ
"คุณหนู คุณหนูจะซื้อสิ่งใดให้ท่านอ๋องกันหรือเ้าคะ"
เสี่ยวเถาที่นั่งอยู่หน้าประตูรถม้าเอ่ยถามอย่างสงสัย
"เดี๋ยวไปถึงเ้าก็รู้เอง"
จิ่งอันอมยิ้มอย่างมีความสุข รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังตลาดหลักของเมืองหลวง ตลาดนี้ถือได้ว่าเป็ตลาดที่ใหญ่โตและคึกคักที่สุด พ่อค้าแม่ค้าไม่ว่าจะเป็คนเมืองไหนหากอยากค้าขายต่างพากันหลั่งไหลมาเพื่อจับจองค้าขายกันที่นี่ทั้งนั้น หาก้าสินค้าแปลก ๆ หรือสินค้าใด ๆ ก็ตามล้วนแล้วแต่สามารถหาได้จากที่นี่แทบจะทุกอย่างก็ว่าได้
"หยุดดดดดด"
เสียงคนขับรถม้าเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก่อนจะหยุดรถม้า เสี่ยวเถาเปิดม่านรถม้าออกก่อนจะลงมารอคุณหนูของตนด้านล่าง จิ่งอันค่อย ๆ เดินลงมาจากรถม้าก่อนจะหันไปหาคนขับรถม้าของตน
"เ้าไปหาที่พักผ่อนก่อนเถอะ ยามเว่ยค่อยมารอรับเราที่นี่"
"ขอรับคุณหนู"
"เสี่ยวเถา เอาเงินให้เขาไว้หาอะไรกินรอเราด้วยนะ"
เอ่ยจบหญิงสาวเดินเข้าถนนของตลาดทันที บนถนนหลักล้วนคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ค้ามากมายที่ะโขายของไม่ขาดสาย ผู้จับจ่ายซื้อของเองก็มากมายมิต่างกันแลดูคึกคักยิ่ง
"เสี่ยวเถา เราไปร้านเครื่องประดับกันเถอะ"
หญิงสาวเดินหาร้านเครื่องประดับซึ่งอยู่ตรงหัวมุมพอดี ภายนอกร้านดูสะอาดสะอ้านผู้คนเดินเข้าเดินออกกันจนแน่นขนัดร้าน จิ่งอันเดินมาถึงหน้าร้านเด็กชายหน้าตาดีได้วิ่งออกมาต้อนรับหญิงสาวอย่างนอบน้อม
"คุณหนูเชิญครับ ๆ เครื่องประดับร้านเรามีมากมายหลายราคาและที่สำคัญมีให้เลือกหลากหลายไม่ซ้ำกันอย่างแน่นอน คุณหนูสนใจดูแบบใดขอรับ"
"ข้าขอเดินดูรอบ ๆ ก่อนนะ"
หญิงสาวเอ่ยกับเด็กหนุ่มคนนั้นก่อนจะเดินสำรวจเครื่องประดับในร้าน หญิงสาวสังเกตเห็นว่าภายในร้านนั้นมีเด็กหนุ่มหลายคนเดินตามและดูแลสตรีหรือบุรุษที่ดูมีสง่าราศี แต่กับบางคนหรือบางกลุ่มที่แต่งตัวเรียบ ๆ ธรรมดานั้นบ้างก็มีเด็กหนุ่มเดินตามหรือบ้างก็ไม่มีเด็กหนุ่มคอยตามดูแล 'ทั้งหมดนี้ดูแล้วมิได้พิเศษแต่อย่างใด แสดงว่าเครื่องประดับราคาแพงจะต้องมีเก็บที่อื่นอย่างแน่นอน' หญิงสาวหันไปหาเด็กหนุ่มที่เดินตามดูแลตนอยู่ไม่ห่างนั้น
"เครื่องประดับมีเท่านี้เองหรือ"
เด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะกล่าวแก่จิ่งอันด้วยเสียงที่พอจะได้ยินเพียงพวกเขาเท่านั้น
"หากคุณหนู้าดูเครื่องประดับที่ไม่เหมือนใครและแตกต่างจากที่เห็นนี้ คุณหนูจะต้องจ่ายค่าเข้าซึ่งทางเราจะออกป้ายพิเศษให้ เมื่อคุณหนูมาร้านของเราเพียงแค่ยื่นป้ายให้คนเฝ้าก็จะสามารถเข้าได้ตลอดขอรับ"
"ค่าเข้าที่เ้าว่าเท่าใดกัน"
"300 ตำลึงขอรับ"
"คุณหนู นี่มันขูดรีดกันชัด ๆ"
"เสี่ยวเถา เ้าไม่รู้อะไรเสียแล้ว การที่เถ้าแก่ร้านนี้เรียกค่าเข้า 300 ตำลึงนั้นก็เพื่อแยกลูกค้าออกจากกันและง่ายในการดูแล อีกทั้งเถ้าแก่คงจะมีการดูแลที่พิเศษกว่าที่มีใช่หรือไม่"
"ถูกต้องแล้วขอรับคุณหนู"
เสี่ยวเถายื่นเงินให้เด็กหนุ่มอย่างไม่เต็มใจ เด็กหนุ่มหายไปหลังร้านไม่นานก่อนจะออกมาพร้อมยื่นป้ายที่มีตราพิเศษให้แก่หญิงสาว
"เชิญทางนี้ขอรับ"
เด็กหนุ่มพาจิ่งอันขึ้นไปชั้นสองของร้าน ้ามีเครื่องประดับที่ดูราคาแพงและแตกต่างจากด้านล่างอย่างสิ้นเชิง จิ่งอันค่อย ๆ เลือกชมสักพักก่อนจะหันไปหาเด็กหนุ่มที่ยังคงเดินตามตนอยู่
"ข้าอยากพบช่างทำเครื่องประดับได้หรือไม่"
ชายหนุ่มแม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดจิ่งอันถึงอยากพบช่างทำเครื่องประดับ แต่เขาก็เดินนำหญิงสาวไปอีกด้านของชั้นสองเพื่อพบช่างทำเครื่องประดับ
"ทางนี้ขอรับคุณหนู"
ชายมากอายุนั่งออกแบบเครื่องประดับอย่างใจจดใจจ่อโดยมิได้สนใจผู้ที่เข้ามาในห้องแม้แต่น้อย
"ลุงเม่า คุณหนูท่านนี้้าพบท่าน"
เด็กชายพูดกับลุงเม่าที่กำลังจดจ่ออยู่กับการทำงานนั้น ชายชราวางมือจากการทำงานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มและหญิงสาวที่มาหาตน
"ขออภัยที่ข้าเข้ามารบกวนการทำงานของลุงเม่า พอดีว่าข้าอยากให้ลุงเม่าช่วยทำเครื่องประดับให้ข้าสักชิ้นสองชิ้นจะได้หรือไม่"
ชายมากอายุมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
"ของที่คุณหนูอยากให้ข้าทำนั้นมีรูปร่างแบบใดกันหรือ"
"เป็ของที่ข้าอยากทำให้คนพิเศษเท่านั้น"
หญิงสาวออกแบบแหวนถักทองคำขาวฝังอัญมณี รวมถึงขนาด ความหนา ความกว้างและสิ่งที่พิเศษกว่านั้นก็คือรอยถักของแหวนนั้นต่อกันจนไม่สามารถหารอยต่อได้ ชายชรามองแบบที่หญิงสาววาด 'แม้จะเรียบ ๆ แต่กลับมากด้วยความหมาย และความพิเศษ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ'
"อีก 5 วันข้าจะให้คนไปส่งให้คุณหนูที่จวน"
"เื่ราคา"
"ไว้งานเสร็จแล้วค่อยจ่าย เ้าอย่าลืมจดสถานที่ส่งของไว้ด้วยล่ะ เมื่องานเสร็จแล้วจะได้รีบไปส่งโดยไว"
“ขอรับลุงเม่า”
ชายมากอายุเอ่ยกับจิ่งอันโดยมิลืมกำชับเด็กหนุ่มเื่ขอที่อยู่ที่หญิงสาว
"ขอบคุณลุงเม่าที่กรุณา"
หญิงสาวคำนับชายมากอายุน้อย ๆ ก่อนจะเดินออกไป ชายมากอายุแอบมองตามจิ่งอันไปจนลับสายตา 'คุณหนูท่านนี้ช่างมีมารยาทดีทีเดียว น่าชื่นชม ๆ'
2K
