“อะ.. องค์ราชินี” ...นางฟ้าลิลลี่แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง...
ผมเองก็ไม่อยากเชื่อ แต่มันคงจะเหมือนกับย่างก้าวแรกที่พวกเราเข้าสู่เขตป่าสีรุ้งซึ่งถูกจับตามองโดยราชินีอยู่ตลอดเวลา ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าพวกเราไม่ไหวแล้วและสบโอกาสที่จะฉกฉวยทำบางสิ่งได้ ราชินีแห่งนางฟ้าจึงต้องตัดสินใจลงมืออย่างรวดเร็ว
“พวกท่านพยายามเต็มที่แล้ว ตอนนี้ปล่อยให้เป็หน้าที่ของเราเถอะ”
ทันทีที่พูดจบ ราชินีปลดปล่อยพลังของปีกแห่งแสงออกมากลายเป็ระลอกรัศมีสีรุ้งรอบตัววงใหญ่แผ่ไปรอบบริเวณต่อสู้ พลังแห่งแสงกับความมืดต้านทานต่อกันจนก่อเกิดเป็คลื่นพลังสะท้อนและลมแรงพัดออกมาจากจุดปะทะของพลังทั้งสอง เรริโอน่า้าลบล้างพลังความมืดที่ถูกผนึกอยู่ในคริสตัลนั้น นางไม้ส่งเสียงกรีดร้องก้องไปทั่วทั้งป่าจากการที่พลังแห่งความมืดกำลังถูกผลักออก และเพราะความมืดนี้ได้กัดกินร่างกายของนางมาเป็เวลานานเกินไป มันจึงทำให้เกิดความเ็ปคล้ายร่างกายจะฉีกออกจากกัน
ดั่งราวกับคริสตัลเองก็รู้ตัวดีว่าราชินีนางฟ้ากำลังจะทำอะไร มันจึงเปล่งพลังออกมามากขึ้นกว่าเดิมเหมือนกับว่า้าดิ้นรนจากการถูกลบล้างครั้งนี้ให้จงได้ นางไม้ที่ถูกครอบงำเองก็เช่นกัน มือซ้ายที่มีพิษเหลืออยู่พยายามเอื้อมฝ่าแรงลมเข้าไปทำร้ายศัตรูผู้อยู่ต่อหน้า ความมืดที่เพิ่มมากขึ้นจากคริสตัลทำให้ตอนนี้นางลืมเพื่อนของนางจนหมดสิ้น
นอกเหนือจากโซและนาลีนที่ถูกพิษอัมพาตแพร่กระจายไปทางท่อนไม้จนขยับตัวไม่ได้แล้ว ก็คงเหลือแต่ผมที่อยู่ใกล้ที่สุด และอย่างไม่รอช้าผมรีบฝ่าขุมพลังและแรงลมเข้าไปจับแขนซ้ายข้างนั้นของนางไม้ไว้ได้ทันก่อนที่ราชินีจะถูกทำร้าย
“อึก.. พลังแห่งความมืดนี้รุนแรงมาก ขนาดนางอ่อนแรงลงแล้วแต่สิ่งที่อยู่ในคริสตัลไม่ได้อ่อนแอลงตามเลย”
“เหล่านางฟ้าผู้พิทักษ์ จงปลดปล่อยพลังของพวกท่านเถิด”
ราชินีพูดจบ เหล่านางฟ้าหลายสิบตนที่สวมชุดคล้ายเกราะพากันบินลงมาห้อมล้อมแล้วเปิดบาเรียครอบคลุมบริเวณนี้ไว้ หลังจากนั้นจึงปลดปล่อยเสียงร้องของนางฟ้าเข้าใส่นางไม้ มันเป็คลื่นเสียงความถี่สูงที่รุนแรงมาก นี่จึงเป็เหตุผลที่ต้องกางบาเรียปิดไว้ไม่ให้กระทบกับผู้อยู่รอบข้าง แต่บาเรียนี้ก็ยังกินพื้นที่ถึงตัวผมและนาลีนที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยอยู่ดี
“วิ้งงงงงงงงงงงงงงงง” ความถี่เสียงที่รุนแรงมากชนิดหนึ่งดังก้องอยู่ในหูของผมทั้งสองข้าง
“อั้ก!!!” ผมถึงกับอุทานออกมาก้มหน้ากัดฟันแน่น ขนาดผมอยู่ในเครื่องเชื่อมต่อ 6 เหลี่ยมรังผึ้งยังต้องทนทรมานไปด้วยอย่างกับมันเป็เื่ในความเป็จริง นี่ขนาดว่าเสียงได้ถูกลดลงในระดับที่ไม่เป็อันตรายกับผู้เล่นแบบผมแล้วนะ นาลีนเองก็ต้องกรีดร้องออกมาเหมือนกัน ไม่นานเธอก็สลบไป สถานการณ์ตอนนี้ยิ่งย่ำแย่ ผมรีบใช้แรงฮึดครั้งสุดท้ายปล่อยหมัดแสงต้านสสารเพื่อทำลายแขนอีกข้างของนางไม้ที่กำลังจับไว้ พร้อมกับใช้พลังอีกครั้งทำลายท่อนไม้ที่กำลังแทงทะลุตัวของนาลีนอยู่ แล้วจึงรีบอุ้มพาเธอกระโจนออกมาจากบาเรียป้องกันเสียงโดยอาศัยแรงลมช่วย เหล่านางฟ้าผู้พิทักษ์เมื่อเห็นพวกผมปลอดภัยแล้วจึงปลดปล่อยเสียงร้องออกมาอย่างเต็มกำลังจนกระทั่งเสียงเริ่มค่อย ๆ ดังทะลุออกมานอกบาเรีย แม้มันจะไม่ดังฟังชัดในลักษณะที่คล้ายสัตว์ตัวใหญ่กำลังคำราม แต่เสียงถี่เล็ก ๆ ต่อเนื่องที่รุนแรงนี้ทำให้พวกมันทนไม่ได้ สัตว์น้อยใหญ่ทั่วทั้งป่าต่างวิ่งกระเจิงออกจากรัศมีที่เสียงจะไปถึง เสียงร้องของนางฟ้าครั้งนี้ถึงกับทำให้นางไม้ทรุดเข่าลงอย่างหมดกำลังและสายตาเลื่อนลอย เรริโอน่ารับรู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายแล้วที่จะช่วยเพื่อนของนางให้ได้
“เปรี๊ยะ” เสียงคริสตัลเริ่มปริแตกจากการสั่นะเือย่างต่อเนื่องซึ่งมาจากคลื่นพลังเสียงของเหล่านางฟ้าเต็มพิกัด ดูเหมือนว่าชัยชนะครั้งนี้จะอยู่ไม่ไกลแล้ว
“นิม อดทนไว้!!!” สิ้นเสียงที่กล่าวกับสหาย ราชินีแห่งนางฟ้าเปล่งพลังอำนาจอย่างสุดกำลัง ปีกของนางขยายกว้างขึ้นและเรืองเเสงสีขาวโพลนจนเริ่มแผ่ขยายออกไปรอบบริเวณกระทั่งลามไปทั่วป่า ในที่สุดทุก ๆ สิ่งก็ถูกกลืนหายไปกับแสงจ้า แม้แต่ความชั่วร้ายที่อยู่ในคริสตัลก็ค่อย ๆ สลายหายไปอย่างช้า ๆ จนไม่เหลือร่องรอยไอความมืดอีกต่อไป เมื่อแสงได้เจิดจ้าขึ้นถึงที่สุดแล้ว มันก็เริ่มหรี่ลงจนกระทั่งจางหายไปพร้อม ๆ กับเสียงร้องของนางฟ้าที่ค่อย ๆ หยุดลง และแล้ว.. ผืนป่าก็กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง…
……..
“อะ..โอ๊ย..” สาวน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด และรับรู้ได้ว่าใครคนหนึ่งกำลังช่วยรักษาแผลให้
“นาลีน.. นาลีนฟื้นแล้ว!!! ไนท์รีบมานี่เร็ว!!!” เสียงดีอกดีใจของวีวี่ได้เรียกมาทางผม เ้ามิ้วมิ้วกับนางฟ้าลิลลี่เองก็บินคอยดูอาการของนาลีนอยู่ไม่ไกล
ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่งที่ทำจากเถาวัลย์เดินตรงไปดูอาการของนาลีน ตอนนี้พวกเรากลับมาพักรักษาตัวที่หมู่บ้านของนางฟ้าแล้วด้วยความช่วยเหลือของราชินีและเหล่านางฟ้าผู้พิทักษ์ แม้แต่นางไม้เองก็ถูกพาตัวมาเพื่อรักษาที่นี่ด้วย
“เป็ยังไงบ้างนาลีน ดีขึ้นรึยัง” ผมถามนาลีนพร้อมกับยิ้มให้ ด้วยชื่นชมในจิตใจกล้าหาญและความอดทนของเธอ
“ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ไม่ค่อยรู้สึกเจ็บมากแล้ว” นาลีนกล่าวตอบพร้อมยิ้มเช่นกัน
“นั่นเป็สัญญาณที่ดี” ราชินีนางฟ้าพูดขึ้นในขณะที่กำลังบินมาดูอาการของนาลีน
“เราได้ให้ผงปีกนางฟ้าในการชำระล้างพิษทั้งหมดออกไป การค่อย ๆ หายจากความเ็ปและเริ่มขยับตัวได้ นั่นแสดงว่าผงนางฟ้าออกฤทธิ์ทำงานได้ดี” เรริโอน่าอธิบายสิ่งที่เธอทำก่อนหน้าที่จะให้วีวี่ใช้พลังช่วยรักษาาแ เหล่านางฟ้าในหมู่บ้านต่างพูดคุยกันเสียงดังด้วยความดีใจ
“อ้าว ฟื้นแล้วนี่!!!” โซพูดทักทายนาลีนขณะเดินยิ้มยิงฟันมาแต่ไกล โซเป็เผ่าคนั์ที่มีความแข็งแกร่งเป็พิเศษ ก็เลยไม่ได้อาการหนักเท่านาลีน แต่ก็ยังต้องคอยดูอาการาแซึ่งอยู่ใต้ผ้าที่พันไว้
“เจ็บใจชะมัด! ตอนสุดท้ายแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย” เดลล์บ่นกับตัวเอง เพราะตอนนั้นเดลล์โดนจับมัดกับพื้นซะแน่นจนทำอะไรไม่ได้
“ไม่หรอกค่ะ.. ท่านได้ช่วยแล้ว.. พวกท่านทุกคน” เสียงหนึ่งพูดขึ้น นางไม้นั่นเอง นางก้าวออกมาจากบ้านเถาวัลย์หลังใหญ่ของราชินีนางฟ้าเมื่อได้ยินเสียงทุกคนกำลังดีใจ เดลล์เห็นนางไม้ถึงกับใรีบวิ่งมาแอบด้านหลังผมแล้วยังตัวสั่นด้วยนิดหน่อย ท่าทางจะโดนนางขู่ซะตอนนั้นจนยังไม่หายกลัว นางไม้เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ยิ้มเล็ก ๆ แล้วถอนหายใจด้วยรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตนเองได้เคยกระทำลงไปกับเดลล์และทุกคน
“นิม รู้สึกดีขึ้นเเล้วงั้นเหรอ” ราชินีกล่าวถามเพื่อนของนาง
“เรริโอน่าเราดีขึ้นแล้ว ทุกท่านคะ ได้โปรดอย่ากลัวเราเลย เราอยากขอโทษต่อทุก ๆ คนที่เคยลงมือทำร้าย” นางไม้กล่าวต่อหน้าทุกคนอย่างจริงใจ เพราะนางถูกความมืดครอบงำ สัตว์มากมาย พันธุ์ไม้นานาชนิด และแม้แต่ทุกคนในที่นี้จึงต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ผมจ้องมองไปยังแขนทั้งสองข้างของนางที่ขาดออกไปซึ่งยังไม่ได้รับการฟื้นฟู พลางคิดในใจว่าความจริงแล้วนางเองก็ต้องาเ็ไม่น้อยด้วยเหมือนกัน
“เพราะได้พวกท่านช่วยไว้ เราจึงหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความมืดมาได้ หนี้บุญคุณครั้งนี้จะต้องหาหนทางในการชดเชยแก่พวกท่านอย่างแน่นอนค่ะ” นางไม้พูดในขณะที่น้ำตาเริ่มปริ่มออกมา ราชินีเห็นดังนั้นจึงบินเข้าไปปลอบและเช็ดน้ำตาให้กับนาง มิตรภาพของทั้งคู่ยิ่งแน่นแฟ้นยิ่งกว่าครั้งใด
“องค์ราชินี” นางฟ้าสองตนบินเข้ามาหาราชินีพร้อมกับคริสตัลแห่งความมืดที่ตอนนี้คล้ายจะกลายเป็หินสีขาวธรรมดา ๆ ไปแล้ว ไม่มีไอความมืดแบบใดไหลออกมาอีก
“เป็อย่างไรบ้าง” ราชินีนางฟ้าเอ่ยถาม
“จากการเปรียบเทียบกับวัตถุธาตุที่มีอยู่ในโลกนี้ ปรากฏว่าไม่มีสิ่งไหนตรงกันเลยค่ะ ไม่ว่าจะตำราเล่มไหน หรือแม้แต่บันทึกใด ไม่เคยพบเจอสิ่งที่คล้ายกับมันเลย ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนมาก่อน แล้วอยู่ดี ๆ ก็ปรากฏออกมาอย่างไงอย่างงั้น” นางฟ้าผู้มีความรู้มากที่สุดกล่าวรายงานแก่ราชินี
ราชินีนางฟ้าก้มหน้าครุ่นคิด ผมเองก็เอะใจเกี่ยวกับเื่นี้ หรือมันจะเป็อีเวนต์อะไรบางอย่าง ไม่ก็อย่างแย่ที่สุดอาจจะเป็อะไรที่เลวร้ายกว่านั้น
“...หรืออาจจะเป็ไปได้ว่า มันมีการเล่นแร่แปรธาตุจนเกิดสิ่งใหม่ขึ้นบนโลก ถ้าเื่นี้เป็ฝีมือของราชันย์แห่งพลังเวทแล้วล่ะก็ บางทีมันก็อาจจะเป็ไปได้” ราชินีนางฟ้าพยายามสันนิษฐานต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“นิม เ้าจำอะไรได้บ้าง ก่อนจะถูกฝังคริสตัลนี้ลงไป” นางพยายามถามนางไม้เพื่อนของนาง
นางไม้หลับตาพยายามนึกเหตุการณ์ให้ออกก่อนที่จะเกิดฝันร้ายแห่งความมืดขึ้นกับตนเอง
“..จำได้ว่า.. เราถูกจู่โจมจากชายและหญิงลึกลับ 8 คน ทุกคนมีพลังที่กล้าแข็งมาก สามารถสยบเราได้แทบจะในทันที”
“...ดูเหมือนผู้นำของคนกลุ่มนี้จะเรียกตัวเองว่า ‘คาลิมิตี้’ ”
ผมได้ฟังก็รู้สึกกังวลใจไม่น้อย นี่คือกลุ่มของพวกศัตรูงั้นสินะ มีจำนวนถึง 8 คนเลยเหรอเนี่ย แล้วยังสามารถรวมพลังจัดการกับนางไม้ได้ไม่ยากอีกด้วย เทียบกับฝั่งของผมตอนนี้ที่มีกันแค่ 5 คน แถมถ้าจะว่ากันตามจริงก็เกือบจะไม่สามารถเอาชนะนางไม้ได้ด้วยซ้ำ ถ้าเผชิญหน้ากันตรง ๆ กับพวกนั้นดูยังไงก็แพ้ราบคาบแน่นอน แทบไม่มีทางชนะ บางทีผมอาจจะหลงใหลในความเก่งกาจของตัวเองมากเกินไปที่สามารถเอาชนะศัตรูมาได้จนกระทั่งถึงป่าแห่งนี้จนทำให้ประมาท แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ข้อมูลที่ทำให้ประเมินกำลังของฝ่ายตรงข้ามได้บ้างแล้ว
“...มีการพูดถึงราชันย์แห่งพลังเวทอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครเรียกตัวเองว่า ราชันย์แห่งพลังเวทเลย...” นางไม้นิมยังคงเล่าต่อ นี่จะบอกว่าใน 8 คนนั้นไม่มีบอสใหญ่อยู่อย่างนั้นเหรอ..
นางไม้ลืมตาอย่างกับว่าหมดสิ่งที่จำได้แล้ว แต่ก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรออกได้อีกจึงพูดออกมาว่า “..เอ่อ.. เดี๋ยวนะ ตอนที่โดนฝังคริสตัลแล้วกำลังจะถูกความฝันมืดกลืนกิน บทสนทนาที่เราได้ยินก่อนสติจะหายไปก็คือ...”
……..
‘ภารกิจแรกสำเร็จเรียบร้อยแล้ว ความนี้ก็เหลืออีกภารกิจใหญ่ เ้าหญิงแห่งหนาม ถึงเวลาเ้านำทางไปแล้ว!!’
‘เชอะ!! น่ารำคาญซะจริง เพราะพวกเ้ามันไม่เอาไหนไม่รู้จักหัดท่องเที่ยวซะบ้าง ถึงได้ขาดข้าคนนี้ไม่ได้ไง เบอร์เซิร์กเกอร์!!! มาให้ข้านั่งบนไหล่หน่อยซิ๊ ข้าี้เีเดิน!!!’
‘คิคิคิ.. ถึงจะเป็คำพูดเอาแต่ใจ แต่นางก็พูดถูกนะ พวกท่านเอาแต่วางอำนาจในเขตของตัวเองจนไม่รู้จักออกเดินทางซะบ้าง ช่างน่าสงสารอย่างน่าสมเพชโดยแท้~’
‘ท่านก็พูดเกินไปนะ จะตามใจนางไปจนถึงเมื่อไหร่กัน’
‘หุบปาก!!! เ้าแห่งภาพมายา นักดาบหน้ากากปีศาจ ข้าก็หมายถึงพวกเ้าทั้งคู่ด้วย!!! เอาล่ะ ออกเดินทางได้เเล้ว ข้าเริ่มจะหิวแล้วนะรู้มั้ย!!!’
‘ฮ่า ฮ่า ฮ่า ๆๆๆๆ ’ คนอื่น ๆ ต่างก็หัวเราะพร้อมกัน
‘เอาล่ะ ภายใต้การนำของข้า คาลามิตี้คนนี้จะสร้างผลงานชั้นยอดให้ท่านราชันย์แห่งพลังเวทต้องพึงพอใจ ด้วยการถล่มอาณาจักรนั่นให้ราบคาบ แทบจะรอไม่ไหวแล้ว ฮ่า ๆๆ ’
……..
สิ่งที่นางไม้นิมเล่ามันทำให้ผมหนักใจ ศัตรูที่มีความเก่งกาจและหลากหลายความสามารถอาจกำลังรอเราอยู่
แต่เหนืออื่นใดในอนาคต ถ้าผมย้อนกลับมามอง่เวลานี้ หากรู้ตัวเร็วสักนิดเกี่ยวกับคริสตัลแห่งความมืดเม็ดนั้น แล้วรีบนำมันไปบอกกับพี่สาวของผม โลกแห่งความเป็จริงที่อาศัยอยู่ และโลกทั้งหลายบน The NeT ทุกสิ่งทุกอย่างคงไม่ต้องถูกนำพาไปสู่หายนะจนต้องพบกับจุดจบ...
5K
