แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยนผ่านรอยแหว่งของกิ่งไม้ซากุระที่ยืดยาว คลื่นลมอ่อนๆ พัดเอากลีบดอกสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวในอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงปกคลุมพื้นดินเหมือนพรมกุหลาบ บริเวณสวนสาธารณะเล็กๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยความสดชื่นและความสงบเงียบอย่างประหลาด ใบไม้สีเขียวเข้มสะท้อนกับแสงแดดจนเป็ประกายทองระยิบระยับ มีเพียงเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วไกลๆ ผสมกับเสียงลมที่ไหวใบไม้ในทำนองนุ่มนวลคล้ายดนตรีบรรเลงจากธรรมชาติ
ลลิตานั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่า โอบล้อมด้วยร่มเงาของต้นซากุระที่กิ่งก้านเต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่งจนดูเหมือนปุยเมฆสีชมพูประดับบนท้องฟ้าในระดับสายตา มือบางประคองหนังสือเล่มหนาที่เปิดค้างอยู่ ดวงตาของเธอจดจ่อกับตัวอักษร แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะละไปยังกลีบดอกที่โปรยปรายราวกับคำเชิญชวนให้นึกถึงอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งในใจ
ลมพัดผ่านปลายผมสีดำมันวาวของเธอจนพลิ้วไหวเบาๆ ทำให้ผิวหน้าเนียนใสของลลิตาเปล่งประกายภายใต้แสงแดดยามบ่าย ความเงียบสงบและความงดงามของธรรมชาติรอบตัวทำให้เธอรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสของชายหนุ่มที่ถือสมุดสเก็ตช์และดินสออยู่ในมือ พชร เด็กหนุ่มผู้หลงใหลในศิลปะก้าวเดินอย่างมั่นใจแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน เขาหยุดยืนใต้ต้นซากุระใกล้ ๆ แล้วนั่งลงบนม้านั่งไม้ที่ว่างอยู่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความสงบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องที่สมุดสเก็ตช์ ก่อนจะเริ่มขยับมือวาดภาพซากุระที่บานสะพรั่งด้วยเส้นสายละเอียดอ่อน ดินสอขูดกับกระดาษอย่างมีจังหวะและความตั้งใจ
ในขณะที่เขากำลังร่างภาพอย่างจดจ่อ สายตาเขาเผลอเหลือบไปเห็นลลิตาที่นั่งอยู่ใต้ต้นซากุระเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนผุดขึ้นในอก คล้ายกับแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้
พชรหันไปมองลลิตา แล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เธอมานั่งอ่านที่นี่บ่อยไหม?”
ลลิตาหันไปสบตาเขา หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นผสมกับความเขินอาย “ค่ะ ที่นี่เงียบสงบดี... เป็ที่ที่ฉันรู้สึกปลอดภัยและได้พักใจ”
พชรยื่นสมุดสเก็ตช์ให้เธอดู ภาพซากุระบานสะพรั่งบนหน้ากระดาษนั้นมีเสน่ห์และความละเอียดที่เหมือนกำลังเล่าเื่ราวของฤดูใบไม้ผลิที่งดงาม ราวกับว่าเขาได้จับเอาความสงบและความสดชื่นของสวนนี้ไว้ในภาพวาด
“เวลาวาดที่นี่ ผมเหมือนได้พูดคุยกับตัวเอง ได้ััความสงบในใจที่หาไม่ได้จากที่อื่น” เขากล่าว พลางมองลลิตาด้วยสายตาอบอุ่นเหมือนเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจของเธอ
ลลิตารู้สึกเหมือนมีคลื่นความอบอุ่นซัดผ่านหัวใจ ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนและไม่กล้าััมาก่อน กำลังก่อตัวขึ้นใต้ร่มเงาซากุระที่บานสะพรั่งนั้น โลกเหมือนหยุดหมุน ทั้งสองนั่งอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมาย เสียงนกร้องเบา ๆ ใบไม้ไหวพลิ้วไหว และกลีบดอกไม้ที่โปรยปรายลอยละล่อง สร้างเป็ภาพความทรงจำที่แสนงดงามในใจของทั้งคู่
2K
