ตอนที่ 5
จุดอ่อนเช่นนี้มีแต่นางเอกเท่านั้นที่มี (1/2)
“เปิ่นหวางคิดว่าคุณหนูไป๋จะเลิกหน้าแดงเมื่ออยู่ต่อหน้าเปิ่นหวางแล้วเสียอีก”
“ทรงล้อหม่อมฉันเล่นแล้วเพคะ”
ไป๋อวี้พยายามกดความรู้สึกร้อนรุ่มในอก ใบหน้างามเบือนหนีจากมือหนาพร้อมกับก้มใบหน้าลงต่ำแม้หัวใจยังคงเต้นแรงแต่ก็ตอบกลับด้วยกิริยามารยาทแช่มช้อยงดงามไม่ให้โอวหยางิเซียนรู้ว่านางยังคงหวั่นไหวกับเขาเช่นทุกครั้ง
โอวหยางิเซียนมองกิริยาเช่นนี้ด้วยแววตาประหลาดใจแต่เพียงแวบเดียวก็กลับมาเฉยชาเช่นเดิม คุณหนูไป๋ผู้นี้ รู้จักปฏิเสธเขาด้วยหรือ ?
“ให้หม่อมฉันนำทางหวางเย่นะเพคะ”
ไม่รีรอคำอนุญาตใด ๆ ร่างบางรีบเดินนำหน้าผู้สูงศักดิ์ทันทีโดยไม่เงยหน้ามองร่างสูงต่อให้นางเปลี่ยนไปมากเพียงใดหรือยังรักมั่นต่อเขาไม่เสื่อมคลาย แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าโอวหยางิเซียนรักไป๋ฮวาแต่เพียงผู้เดียวได้เลย
“น้อมส่งหวางเย่” ร่างบางยอบกายให้บุรุษตรงหน้าโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองซึ่งต่างจากทุกครั้งที่จะมองส่งเขาจนรถม้านั้นหายลับไปในสายตา
โอวหยางิเซียนกระตุกยิ้ม “คุณหนูไป๋รักษาตัวด้วย”
“ขอบพระทัยหวางเย่เพคะ”
แล้วเปิ่นหวางจะรอดูว่าเ้าจะหลีกหนีจากเปิ่นหวางได้สักเท่าไร
.
.
.
ผลั้วะ !!
“เสี่ยวเถา !!”
“คุณหนู !! อย่าเ้าค่ะ ฮือ ๆ ”
ผลั้วะ !! ผลั้วะ !!
ไป๋อวี้รีบสาวเท้าเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเอะอะบริเวณเรือนของตัวนางยังไม่ทันได้คิดหาวิธีรับมือพระเอกจอมนอกบทนั่นก็ต้องมาใช้สมองขบคิดว่าเหตุการณ์ตรงหน้านั้นตรงกับฉากไหนในซีรีส์ที่เคยแสดง
“ฮูหยินใหญ่โปรดเมตตาด้วยเ้าค่ะ ฮือ ๆ ๆ ๆ ”
ภาพตรงหน้าคือไป๋ฮวาในชุดสีเขียวอ่อนปักลวดลายดอกบัวคุ้นตากำลังถูกสาวใช้ที่ไป๋อวี้ไม่คุ้นหน้ากอดกักตัวไว้ไม่ให้พุ่งตัวไปหาสาวใช้ประจำตัวที่กำลังถูกบ่าวชายสลับฟาดไม้ขนาดเท่าฝ่ามือลงบนแผ่นหลังสาวใช้นางนั้น
นางร้ายสาวไม่แน่ใจว่านี่ใช่ฉากที่เยวี่ยเหมยหาเื่ลงโทษไป๋ฮวาเพราะแค้นใจที่ทำบุตรสาวของตนลำบากหรือไม่
“ท่านแม่” ไป๋อวี้ยอบตัวเคารพมารดาผู้ที่นางคาดว่าเป็คนออกคำสั่งโบยสาวใช้นางนั้น“เกิดเื่ใดขึ้นเ้าคะ”
“สาวใช้ของคุณหนูสี่เข้ามาขโมยของในเรือนของคุณหนูรองเ้าค่ะ” เป็เสี่ยวจวิ้นสาวใช้ประจำตัวมารดาที่ตอบนาง
“นางขโมยสิ่งใดหรือ”
“นางยังไม่ได้สิ่งใดไปเพราะคนของแม่มาเจอเสียก่อนเห็นนางทำลับ ๆ ล่อ ๆ ถามอันใดก็ไม่ตอบแม่จึงสั่งโบยจนกว่าจะตอบ”คราวนี้เป็เยวี่ยเหมยที่ตอบด้วยน้ำสียงทรงอำนาจแห่งนายหญิงตระกูลไป๋
“เสี่ยวเถาไม่ได้มาขโมยสิ่งใด ฮูหยินใหญ่โปรดให้ความเป็ธรรมด้วยเถิดเ้าค่ะ”เสียงหวานใสดังขึ้นแทรกบทสนทนา ร่างของไป๋ฮวาก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับนางและมารดาอย่างไม่เกรงกลัวแววตาดอกท้อที่มุ่งมั่นทำให้เยวี่ยเหมยแปลกใจนัก
“เ้าหมายความว่าอย่างไร” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังไป๋หานผู้เป็ประมุขของจวนก้าวเข้ามาเรียกความสนใจจากทุกคน ไป๋ฮวาเห็นเช่นนั้นก็ยอบกายเคารพกล่าวต่อด้วยความมาดมั่นไร้ความหวาดกลัวสมกับเป็นางเอกผู้รักความยุติธรรม
“เสี่ยวเถาเพียง้าหาหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ให้ลูกเ้าค่ะ”
“เหลวไหล !” เยวี่ยเหมยตะคอกใส่ “เ้าโดนใส่ร้ายอันใดจึงต้องมาทวงหาความยุติธรรม”
“เหตุการณ์ในวังเมื่อสองวันก่อนข้าไม่ใช่ผู้วางยาพี่รอง เสี่ยวเถาจึงพยายามหาหลักฐานมายืนยันเ้าค่ะ” ดวงตาดอกท้อเลื่อนมาสบตากับนางอย่างมีความหมาย ไป๋อวี้แย้มยิ้มบางั์ตาสีรัตติกาลมองตอบอย่างไม่ยินดียินร้าย คิ้วเรียวดั่งใบหลิวเลิกขึ้นอย่างท้าทายก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“น้องสี่้ายืนยันความบริสุทธิ์ด้วยการให้สาวใช้ของเ้าเข้ามาขโมยของจากเรือนของเจี่ยเจียเช่นนั้นหรือ” ครั้งนี้เ้าหาเื่ใส่ตัวโดยแท้ไป๋ฮวาเอ๋ย
“เป็บ่าวเองเ้าค่ะบ่าวเข้าไปเองไม่เกี่ยวกับคุณหนูสี่เลยเ้าค่ะ” เสียงเสี่ยวเถาที่บัดนี้ไม่ได้ถูกโบยั้แ่บิดาของนางก้าวเข้ามา
“ทั้งหมดเป็ความผิดของบ่าวความผิดของบ่าวทั้งหมดเ้าค่ะคุณหนูรอง” เสี่ยวเถาพูดออกมาทั้งน้ำตาเพราะกลัวว่าคุณหนูของตนจะต้องรับโทษไปด้วย
ไป๋ฮวาแอบส่งสายตาปรามสาวใช้ของตนให้หยุดพูดแต่ก็ไม่รอดจากสายตาของนาง
ไป๋อวี้ร้อง หึ ! มาหนึ่งคำก่อนเอ่ยวาจาเพื่อบีบบังคับให้ไป๋ฮวาเผยจุดอ่อนที่เดาได้ไม่ยาก “เช่นนั้นเ้าถูกโบยก็ถูกต้องแล้ว” นางปรายตามองที่บ่าวชายเพื่อโบยเสี่ยวเถาต่อ
เสี่ยวจื่อเริ่มกรีดร้องเมื่อเห็นเพื่อนถูกโบยอีกครั้ง
“เป็ข้าเอง !” ทุกการกระทำต่างหยุดชะงักทันทีทุกสายตาจ้องมองมาที่นางเอกผู้เด็ดเดี่ยว
“เป็ข้าเองที่สั่งให้เสี่ยวเถาเข้าไปเรือนของพี่รองเ้าค่ะ”
รักความยุติธรรม รักพวกรักพ้อง จุดอ่อนเช่นนี้มีแต่นางเอกเท่านั้นที่มี
“เ้าสั่งให้เสี่ยวเถาไปเอาสิ่งใดจากห้องพี่รองของเ้า”ไป๋หานไม่อยากจะเชื่อว่าบุตรีคนที่สี่ผู้หัวอ่อนจะกล้าทำเื่เลวร้ายที่ได้ยินมาจากวังหลวงทั้งยังกล้าสั่งคนให้เข้าไปค้นเรือนของพี่สาวตนเอง
“ลูกสั่งให้นางหายาพิษเ้าค่ะ”
“หมายความว่าอย่างไร”
“ลูกไม่ใช่คนวางยาพิษพี่รองแต่เป็พี่รองที่วางยาพิษตนเอง !”
“เหลวไหล !” เยวี่ยเหมยตะคอกขึ้นอีกครั้งตั้งใจจะปราดเข้าไปตบลูกเลี้ยงแต่ไป๋หานยกมือขึ้นห้ามฮูหยินเอกของตน ไป๋อวี้จึงดึงตัวมารดาให้ถอยออกมา
“ลูกเชื่อว่ายาพิษนั่นยังอยู่ในเรือนของพี่รองจึงให้เสี่ยวเถาเข้าไปนำมันมาเ้าค่ะ”
“ไม่ใช่เ้าค่ะ !เป็บ่าวเองที่เสนอความคิดเห็นเช่นนี้ คุณหนูสี่ห้ามบ่าวแล้วเ้าค่ะแต่บ่าวขัดคำสั่งคุณหนูสี่มาหายาพิษที่นี่” เสี่ยวเถาออกรับ
แทนผู้เป็นายเสี่ยวจื่อพยักหน้ารับเช่นกัน
“จริงเ้าค่ะ บ่าวเป็พยานได้คุณหนูสี่สั่งห้ามไม่ให้พวกบ่าวติดใจกับเื่นี้ แต่พวกบ่าวไม่เชื่อฟังเองเ้าค่ะ”
“เสี่ยวเถา ! เสี่ยวจื่อ !” ไป๋ฮวารีบปรามสาวใช้ตน
“เป็ลูกเองที่สั่งพวกนางเพราะลูก้าพิสูจน์ความจริง ท่านพ่อโปรดให้ความเป็ธรรมด้วย”
หึ ! เื่นี้คนของเ้าผิดชัดเจน จะหาความเป็ธรรมอันใดอีก?
จากซีรีส์เป็เื่จริงที่ไป๋ฮวาสั่งห้ามสาวใช้ของตนไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้แต่เมื่อสาวใช้ของตนทำผิดก็รีบออกหน้ารับแทน เพราะความรักพวกพ้อง แม้จะเป็เพียงสาวใช้แต่นางเอกผู้เคารพความเท่าเทียมย่อมต้องปกป้อง
“เื่นั้น...” ไป๋หานลูบเคราของตนพลางครุ่นคิด
“เ้าพูดเช่นนี้เ้าจะหมายความว่าคำตัดสินของไทเฮานั้นไม่เป็ธรรมกับเ้าหรือ” เยวี่ยเหมยรีบเอ่ยขึ้นก่อนที่ไป๋หานจะตัดสินใจได้
“ไม่ใช่เ้าค่ะ ข้าแค่...”
“บังอาจ ! รู้หรือไม่ว่าเ้ากำลังลบหลู่เบื้องสูง”อัครมหาเสนาบดีไป๋หานผู้เที่ยงตรงและภักดีต่อราชวงศ์เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเอนเอียงและตัดสินใจได้อย่างง่ายดาย
“เ้าเอาแต่บอกว่าเ้าเป็ผู้บริสุทธิ์แต่การกระทำนั้นกลับตรงข้าม ส่งสาวใช้มาขโมยของในเรือนของอวี้เอ๋อร์ทั้งยังลอบออกจากจวนไป ขัดขืนคำสั่งกักบริเวณของข้าผู้เป็ฮูหยินใหญ่ !”
ไป๋ฮวาเอ๋ย เ้าหาเื่ใส่ตัวโดยแท้
“เ้าจะใส่ร้ายเจี่ยเจียอีกกี่รอบถึงจะพอใจหรือน้องสี่”ไป๋อวี้แสร้งทำเสียงสลด
“เ้า !”
--- จบตอน---
E-Book>> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
1K
