"คุณฮันนี่ครับ นายบอกว่าถ้ามาถึงแล้ว ให้เข้าไปพบทันทีครับ"
"รับทราบค่ะคุณเคนโตะ"
อะไรกันอีกนะ ขอเวลาอยู่สงบๆสักวันได้มั้ย เฮ่ยยยยย
***********
ฮันนี่เดินไปชงกาแฟ สองแก้ว หนึ่งแก้วของเขา กาแฟดำ อีกแก้วของตัวเอง มอคค่า ก่อนจะเดินมาเคาะประตูห้องทำงานท่านประธาน
ก๊อก ๆ ๆ แล้วเปิดประตูเข้าไป
" ฉันอนุญาตให้เข้าได้แล้วหรือไง"
น้ำเสียงราบเรียบถามมา
"คุณคลากส์จะบอกว่า ไม่ให้เข้า หรือเปล่าคะ ฮันนี่จะได้ยกกาแฟออกไปก่อน"
พูดจบก็เลิกคิ้วถามอมยิ้มมุมปากน้อยๆ
โอเว่น คลากส์มองหน้ายัยบื้อของเขา
"ฮึ่... เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะนะ กล้าต่อปากต่อคำ เย็นนี้ว่ายังไง มีแผนหรือยัง"
"คะ.... เย็นนี้...... " ฮันนี่งง.. คิดไม่ทัน
" ก็นัดดูตัวนั่นไง เธอจะทำยังไง"
" คุณคลากส์คะ ยังไม่ลืมอีก นี่เื่ส่วนตัวของคุณนะคะ"
"ก็เธอเป็เลขาส่วนตัวไหมล่ะ ปัญหาของฉันก็คืองานของเธอไง เธอก็ต้องจัดการ ไม่รู้หละ... ยังไงเธอก็ต้องไปแทนฉัน"
สองมือแกร่งยกขึ้นเท้าเอว ก่อนหันหน้าหนี ..... ฮันนี่มองตาม โยนให้กันเฉย
" คุณคลากส์ก็อายุไม่น้อยแล้วนี่คะ จะไปดูสักหน่อยเป็ไรไป"
ฮันนี่ยังต่อรอง
" ฉันไม่ชอบ" คนตัวสูงเสียงเริ่มเข้มขึ้น อีกระดับ
ฮันนี่นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขา ยกกาแฟขึ้นจิบ เหมือนไม่สนใจทุกข์ร้อน แต่สมองเริ่มคิด โอเว่น คลากส์หันมาเห็นดังนั้น
"นี่....เธอ..."
ร่างสูงที่ยืนเท้าเอว สะบัดแขนลง ก่อนจะเดินมาหาเธอที่นั่งจิบกาแฟสบายใจ เห็นคนเฉยๆเสียอาการขนาดนี้ น่าขำดีจัง แกล้งซะให้เข็ด โขกสับใช้งานเธอดีนัก
มือแกร่งข้างหนึ่งจับพนักเก้าอี้ที่ฮันนี่นั่ง หมุนพรวดเดียวก็หันมาเจอ..... เธอนั่งอยู่ ส่วนเขายืน.... แหม.... มันระดับสายตาพอดี
ฮันนี่มือแข็งค้าง ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเขา ในขณะที่เขาก็ค่อยๆโน้มตัวลงมา สองแขนขยับไปเท้าที่โต๊ะทำงานแทน แบบนี้ก็เหมือนเธอถูกขังเอาไว้ ตัวที่โน้มลงมา ใบหน้าห่างกันแค่คืบ แทบจะหายใจรดใส่กัน ใกล้... จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายเขา เอาอีกแล้ว ฮันนี่ อกสั่นแทบจะะเิ สถานการณ์มันล่อแหลมจริงๆ
ค่อยๆยกแก้วกาแฟที่ถือระดับอก มาปิดไว้ที่ครึ่งปากครึ่งจมูก หลุบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาเขา โอเว่น คลากส์ กระตุกยิ้มมุมปาก
"เอา... ยัง.... ไง"
เน้นคำถาม ทีละคำ
"มองหน้าฉัน"
สั่งอีก ฮันนี่ค่อยๆเหลือบตาขึ้นมองหน้าเขา ก็เห็นคิ้วเข้มกระดกขึ้น เป็เชิงบังคับให้ตอบ
"เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ"
"เธอนี่เพี้ยนรึเปล่า ถ้าเคยเจอจะนัดดูตัวเพื่อ.. "
"เอ่า... ก็ไม่เคยนี่คะแล้วจะไปรู้ได้ยังไง แล้ว.... มีข้อมูลอะไรบ้าง"
" ไม่มี" ห้วนๆ สั้นๆ
"ชื่อ... "
"ไม่รู้"
"คุณคลากส์..... แล้วรู้อะไรบ้างคะ"
แอบใจกล้าเสียงดังใส่เขานิดนึง คิ้วที่ไม่เท่ากันขมวดชนกันยุ่งเหยิง
" นัดเจอที่ร้านลืมอิ่ม เวลานัดทุ่มตรง เธอใส่ชุดเดรสสีชมพู"
" แค่นี้"
" ใช่.... แค่นี้"
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพปั้นของเขาพยักขึ้นลงสองที แต่ตอนนี้เธอมองยังไงก็ไม่หล่อ แต่กวน..... มากก
"ฉันจะไปด้วย แต่ไม่เข้าไปนะ รอในรถ"
ยักคิ้วให้หนึ่งข้าง พร้อมยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
" ว่าแผนของเธอมา " เขาเคี่ยวต่อ
"ก็... ไปบอกเธอว่าฮันนี่เป็เลขา ให้มาพบแทนคุณ เพราะคุณไม่ปลื้ม"
"ไม่ด้ายยย.. " เขาบอกลากเสียงยาว
"เพราะ...." เธอขอเหตุผล
"ข้อที่หนึ่ง เธอไปในสภาพแบบนี้ไม่ได้ เสียชื่อฉัน ข้อสอง ถ้าทำอย่างนั้น มาดามก็คือแม่ฉัน จะมาที่นี่พร้อมกับผู้หญิงอีกหลายๆคนที่ไม่ซ้ำหน้า มาให้เธอต้อนรับ จนกว่าฉันจะพอใจ และเลือกใครสักคน แล้วถ้าฉันไม่เลือก..... "
ฮันนี่คิดตาม เห็นเค้าของปัญหาอยู่ลางๆ คนรับบทหนักคงเป็เธอสินะ ขนาดทุกวันนี้มีแค่งานจริงๆ เธอยังร่างแทบพังทุกวัน แล้วถ้าต้องคอยต้อนรับมาดามและเหล่าแม่นางทั้งหลาย เธอคงไม่เป็อันทำงานแน่ๆ
" แฮ่.... " ยิ้มแห้งตอบเขากลับไป
" ถ้าเธอชอบความวุ่นวาย จะไม่ไปก็ได้นะ"
นั่น.... พอถือไพ่เหนือกว่าเข้าหน่อยละก็ หมั่นไส้
"แล้วถ้าฮันนี่ไปแล้วบอกเธอว่า คุณคลากส์ปลื้มเธอมากๆ แต่ไม่กล้ามาบอกเอง พร้อมยื่นดอกไม้ช่อโตๆให้เธอสักช่อละคะ"
ถามกวนไปงั้นแหละ อยากเห็นเขาว้าวุ่น สนุกดี ร่างสูงเหยียดตัวยืนขึ้น เอามือขึ้นเท้าเอว มืออีกข้างขยับเน็กไทด์ที่คออย่างหงุดหงิด งอเข่าข้างหนึ่ง รูปร่างเขาดีจริงๆ สูงยาว ไหล่กว้าง ภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวแอบซ่อนมัดกล้ามแข็งแรงไว้ภายใน ดูดีสมส่วนไปหมด
"โบนัสเธอจะไม่เหลือสักบาท แถมจะแกล้งใช้งานเธอหนักๆ จะนัดนายเลิศฤทธิ์กับเดวิดไปเมาทุกวัน ให้เธอไปคอยคุ้มกันฉันเหมือนเมื่อคืนอีก ลองมั้ยล่ะ" ฮันนี่เบ้ปาก
"แล้วจะให้ทำยังไงละคะ" ถามเสียงอ่อย
"คิดสิ ปัญหาของเธอ" เอ๊า.....
"ไปแบบนี้ก็ไม่ได้ ก็ต้องปลอมตัวแล้วละมั้ง"
ฮันนี่บ่นกับตัวเองเบาๆ
" คิดดี ใช้ได้ เอาเลย ปลอมเป็ฉัน แล้วทำให้เธอขยาดจนลืมไม่ลง"
2K
