จุติเทพกระบี่

        ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเป็นช่วงที่กลุ่มมือสังหารออกทำงาน พวกเขาจะแวะเข้าไปที่หอหงอี้เพื่อรับภารกิจที่พวกเขาต้องการ กลุ่มมือสังหารทุกคนล้วนใส่ชุดดำปกปิดหน้าตาของพวกเขา ชั้นสองของหอหงอี้มีมือสังหารเกือบร้อยคนยืนอยู่ที่หน้ากระดานที่มีกระดาษของหลิวอี้เเปะเอาไว้ พลังของพวกเขาแต่ละคนมีตั้งแต่ขั้นสร้างแก่นจนถึงขั้นจอมยุทธ์ พวกเขากำลังยืนตกตลึงกับคนที่พวกเขาจะต้องไปสังหารแต่ที่ทำให้พวกเขาเกิดความแตกตื่นก็คือรางวัล โอสถระดับเวหาจำนวนหนึ่งร้อยเม็ด ถึงจะต้องแบ่งให้หอหงอี้จำนวน 50 เม็ดแต่พวกเขาก็ยังจะได้ 50 เม็ด พวกเขาไม่แน่ใจจึงต้องการที่จะไปขอดูรางวัล ผู้ดูแลที่อยู่ชั้นสองจึงนำโอสถออกมาให้พวกเขาดู แต่ละเม็ดล้วนมีแสงสีทองแสบตา มือสังหารได้เห็นเม็ดโอสถต่างก็เกิดความบ้าคลั่ง พวกเขาแยกย้ายกันไป มีบางคนคิดจะทำงานคนเดียว มีบางคนคิดที่รวมกลุ่มเพื่อทำงานร่วมกันเพราะว่างานนี้ไม่ง่าย

        เช้าวันรุ่งขึ้นหลิวอี้นั่งกินอาหารกับจือเหยาเสร็จเขาก็ออกไปจากเรือนของนาง เขาจะกลับเรือนตระกูลเย่ แต่ก่อนที่เขาจะกลับไปเขาได้แวะที่หอหมื่นโอสถเพื่อเอาวัตถุดิบในการปรุงยา ชายแก่ผู้ดูแลเห็นการกระทำของหลิวอี้เขารู้สึกปวดใจยิ่งนักเพราะหลิวอี้มาเอาวัตถุดิบในแต่ละครั้งแทบจะทำให้หอหมื่นโอสถหมดตัว

        หลิวอี้กลับมาถึงที่จวนเย่เขาลอยตัวข้ามกำแพงไปที่เรือนที่พักของเขา เขาเห็นเย่หลิงกำลังตั้งใจฝึกฝนวิชากระบี่ที่เขามอบให้กับนางไป ส่วนเย่เอ๋อกำลังตั้งใจฝึกควบคุมไฟ

        หลิวอี้ไม่ได้ไปรบกวนพวกนางเขาทำการตั้งหม้อเพื่อที่จะปรุงยา เขาจะปลุงยาให้กับเย่หลิงเอาไว้ใช้เวลาที่นางไปอยู่บนเกาะลอยฟ้า เขาปรุงยาที่ช่วยในการฝึกฝน ยาที่ช่วยในการรักษาอาการบาดเจ็บ

        “เย่หลิงเจ้ารับสิ่งนี้ไปนี่คือของขวัญจากข้าอีกหนึ่งชิ้น เจ้าห้ามเปิดดูเด็จขาดจนกว่าเจ้าจะไปถึงเกาะลอยฟ้า”

        หลิวอี้มอบถุงที่บรรจุโอสถประมาณ 1,000 เม็ดให้กับนางและไม่ให้นางเปิดดูก่อน

        “ข้าขอบคุณท่านมาก”

        “หากคืนนี้เจ้าอยากจะขอบคุณข้าเจ้าก็มาหาข้าเข้าใจหรือไม่”

        “เจ้าค่ะ”

        เย่หลิงนางตอบด้วยอาการที่เขินอายเป็นอย่างมาก

        หลิวอี้ปล่อยให้นางไปฝึกฝนต่อ จนถึงช่วงกลางคืนเย่หลิงก็มาหาเขาที่เรือน ทั้งสองอยู่ภายในห้อง

        “เจ้าถอดเสื้อผ้าออกให้หมดและไปนอนรอข้าอยู่บนเตียง”

        เย่หลิงนางคิดว่าคืนนี้หลิวอี้จะทำการผสมสายเลือดกับนางแน่นอน นางรีบถอดเสื้อผ้าและนอนรอเขาอยู่บนเตียง

        หลิวอี้ขึ้นไปนั่งที่เตียง

        “ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นอัจฉริยะเป็นบุคคลที่มีเส้นลมปราณในตำนาน มันจะช่วยให้การฝึกฝนของเจ้ารวดเร็วกว่าคนอื่นๆ แต่สิ่งสำคัญเจ้าอย่าได้พูดหรือบอกเรื่องนี้ให้กับใครฟัง เข้าใจหรือไม่”

        “ข้าเข้าจะเจ้าค่ะ”

        ความจริงแล้วหลิวอี้ไม่อยากจะทำให้นางกลายเป็นอัจฉริยะแต่ที่เขาต้องทำเป็นเพราะว่านางจะได้รับการดูแลจากตระกูลของนางเป็นอย่างดีความปลอดภัยของนางก็จะหายห่วงและตระกูลก็จะนำสิ่งของที่สามารถช่วยในการฝึกฝนมามอบให้กับอัจฉริยะของพวกเขา

        หลิวอี้ทำการฝังเข็มเพื่อช่วยทำให้นางกลายเป็นคนที่มีเส้นลมปราณในตำนาน เขาใช้เวลาทั้งหมดสามวันจึงสามารถทำให้นางกลายเป็นคนที่มีเส้นลมปราณในตำนานได้สำเร็จ

        ตอนนี้เข้าได้ทำในสิ่งที่สามารถทำได้ให้กับนางไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือต้องเป็นนางที่จะทำมันได้ด้วยตัวเอง หลิวอี้ออกจากเรือนและเดินทางไปที่หอหงอี้ วันนี้มีการประมูลเกิดขึ้น ที่หอหงอี้ไม่ได้เงียบเหงาอีกต่อไป ผู้คนเดินเข้าเดินออกจากหอกันเป็นจำนวนมาก หลิวอี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขายังได้มาพบกับคนคุ้นเคยนั่นก็คือจือเหยากับลี่เซียน ถึงแม้ว่าพวกนางจะเอาผ้าคลุมใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งแต่หลิวอี้ก็จำกลิ่นกลายของจือเหยาได้

        “พวกเจ้าตามข้ามาใช่หรือไม่”หลิวอี้พูดกับพวกนางทั้งสอง

        พวกนางเห็นหลิวอี้เข้ามาทักทายก็แปลกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะมาเข้าร่วมด้วย

        “ท่านก็มาเพราะเม็ดยาระดับเวหาขั้นกลางด้วยรึ”ลี่เซียนพูดออกไป

        “เปล่าหรอก ข้าคิดว่างานนี้น่าจะสนุกดีข้าจึงมาร่วมด้วย”

        ทั้งสองนางไม่สนใจเขาพวกนางเดินตามพนักงานของหอไปที่ห้องส่วนตัวเพื่อรอประมูล พวกนางเข้ามาภายในห้องจากนั้นก็นั่งลงแต่มีแขกที่พวกนางไม่ได้รับเชิญเข้ามานั่งกับพวกนางด้วย

        “จือเหยา ชงชาให้ข้าหน่อยข้ารู้สึกคอแห้ง”เป็นเสียงของหลิวอี้ เขาเดินตามพวกนางขึ้นมา ตอนแรกเขาจะไปยืนร่วมกับคนอื่นๆเพราะห้องส่วนตัวเต็มหมดแล้ว เขาเห็นพวกนางเขาจึงติดตามพวกนางขึ้นมา