่เย็นหลังจากฝึกซ้อมเสร็จแล้วทั้งสามก็พากันไปดูบ้านพักที่หัวหน้าของเขาจัดการให้เมื่อไปถึงทำให้ทั้งสามคนตื่นเต้นกับบ้านที่อยู่ตรงหน้า
บ้านตรงหน้าเป็บ้านขนาดกลางชั้นเดียวนอกบ้านก็เป็รั้วไม้ที่เพิ่งถูกทำใหม่และดูแข็งแรงเป็อย่างมากแล้วทั้งสามคนก็พากันไปดูบริเวณๆที่เห็นหญ้าขึ้นอยู่แต่ไม่มากเท่าไหร่และตัวบ้านที่ถูกซ่อมแซมเรียบร้อยแล้วให้พร้อมเข้าอยู่
ทั้งสามก็แบ่งหน้าที่กันโดยที่หานเฉิงและต้วนกั๋วช่วยตัดหญ้ารอบๆบ้านส่วนหลิวฟานก็ตัดกิ่งไม้ที่ปลูกรอบๆบ้านจะผ่านไปพักใหญ่รอบๆบ้านถูกจัดการเรียบร้อยทำให้บ้านพักของเขาน่าอยู่มากขึ้น
“ขอบใจพวกนายมากนะเดี๋ยวตอนเย็นแวะที่ห้องพักของฉันก่อนนะฉันพาอาหารมาจากบ้านเยอะมากเลยพวกนายก็ไปช่วยทานกันหน่อยละกัน”
“ได้สิ เื่ของฟรีฉันพร้อมไปอยู่แล้ว” หานเฉิงตอบเป็คนแรก
“ฉันว่าเป็น้องสะใภ้แน่เลยที่เป็คนจัดเตรียมอาหารมาให้เพราะถ้าให้นายจัดการเองฉันคงได้ทานอาหารที่นายทำเป็อย่างแน่” หานกั๋วก็อดที่จะเหน็บแนมอีกคนไม่ได้
“อย่าให้ฉันใจร้ายขึ้นมาเดี๋ยวนายสองคนจะอดทานอาหารที่ภรรยาของฉันทำมาไม่รู้ด้วยน่ะ”
ทั้งสามคนหัวเราะอย่างที่พวกเขารู้ทันกันก่อนจะหอบหิ้วพาท้องที่กำลังส่งเสียงร้องไปยังห้องพักของหลิวฟานจริงๆแล้วห้องพักก็ของทหารก็ไม่ได้คับแขบเท่าไหร่เพราะมีหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำและหนึ่งห้องครัวที่มีบริเวณทานข้าว
แต่หากอาศัยอยู่กันเป็ครอบครัวก็นับว่าเป็พื้นที่คับแขบและอีกอย่างหลังจากจบภารกิจสำคัญที่เพิ่งทำมาทำให้หลิวฟานได้เลื่อนยศมาเป็พันตรีนับว่าตอนนี้ในชีวิตของหลิวฟานมีแต่เื่ดีๆเข้ามา
เมื่อสองแสบได้ลิ้มลองอาหารแห้งที่น้องสะใภ้ทำทำให้ทั้งสองแข่งกินกินอาหารจนแน่นท้องแล้วนั่งครวญครางอยู่ภายในห้องพักของหลิวฟานส่วนเ้าของห้องได้แต่ส่ายหน้าอย่างชินกับเื่ตรงหน้า
ผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่งแล้วหลังจากที่หลิวฟานโทรมาบอกถึงเื่บ้านพักและวันที่เขาจะกลับมารับสอง
แม่ลูกไปอยู่ด้วยทำให้เซียวหลินต้องจัดการข้าวของภายในบ้านให้เรียบร้อย
เซียวหลิวกำลังนั่งทำเนื้อตากแห้งผลไม้แห้ง กับป้าหลิวอยู่ภายในบ้าน ส่วนเด็กๆทั้งสามคนกำลังเล่น
ต่อบล็อกไม้ที่เธอมอบให้ทั้งสามคนเล่นกันคนละชิ้น
“ป้าหลิวค่ะผักในบ้านป้าสามารถนำไปทานได้เลยนะคะหากทานไม่ไหวก็นำไปขายได้เลยค่าผักป้าเก็บไว้กับป้าเลยนะคะ”
“ไม่เอาสิทำไมพูดเหมือนกับว่าพวกเธอจะไม่กลับมาอย่างนั้นแหละนี้เป็บ้านเกิดของสามีเธอนะ”
“ฮ่าๆไม่ใช่อย่างนั้นค่ะป้าหนูคิดว่ามันคือค่าจ้างที่ป้าช่วยดูแลบ้านให้พวกหนูเพราะกว่าพวกหนูจะได้กลับก็คนปีละครั้งสองครั้งคงไม่ได้กลับมาที่นี้บ่อยๆแน่เลย”
“เธอก็ไม่พูดให้ชัดเจนเอาป้าใจหายหมดงั้นเอาแบบนี้แล้วกันทุกครั้งที่ป้านำผักไปขายป้าจะแบ่งเป็สองส่วนก็แล้วกันส่วนหนึ่งของเธออีกส่วนก็ของป้าก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ ฟืนหลังป้านำไปใช้ได้เลยนะคะหากวันหน้าพวกหนูจะกลับมาทีนี้หนูจะโทรมาบอกป้าล่วงหน้าดีไหมค่ะป้าค่อยซื้อไม้ฟืนหรือเก็บไม้ฟืนมาคืนหนู”
เมื่อสองสาวต่างวัยตกลงกันเรียบร้อยก็นั่งพูดถึงเื่ทั่วๆไปส่วนเด็กๆทั้งสามคนที่กำลังนั่งเล่นกันอยู่ก็พูดกันว่าหากสิ้นปีหลิวฟงไม่ได้กลับมาที่นี้พวกเขาสองคนจะนั่งรถไฟไปหาเองเมื่อสหายทั้งสามตกลงกันได้เรียบร้อยก็กลับมาสนใจของเล่นของตัวเองกัน
หลังจากที่เซียวหลินอ่านนิทานให้หลิวฟงจบปรากฏว่าคืนนี้เจาก้อนแป้งน้อยกลับนอนมองเธอตาแป๋วอยู่จนเธออดสงสัยไม่ได้
“ทำไมคืนนี้ลูกชายของแม่ยังไม่นอนเกิดอะไรขึ้นกลับลูกอย่างนั้นเหรอเล่าให้แม่ฟังได้ไหม”
“แม่ครับ ไปที่โน้นผมจะมีเพื่อนไหมครับแล้วพวกเราจะได้กลับมาที่นี้อีกไหมครับผมกลัวว่าหลิวจี้กับ
หลิวจูจะลืมผมครับแม่”
เซียวหลินเมื่อเห็นว่าเ้าก้อนแป้งกลัวจะไม่มีและกลัวถูกเพื่อนสนิทที่เป็ญาติของตัวเองจะลืมเลยทำให้กังวลจนนอนไม่หลับ
“งั้นแบบนี้ดีไหมเมื่อเราจัดการเื่บ้านพักของพ่อเสร็จเรียบร้อยเราค่อยโทรศัพท์มาชวนบ้านป้าหลิวไปเที่ยวที่โน้นกันพอปีใหม่พ่อกับแม่ก็จะพาหลิวฟงกลับมาฉลองปีใหม่ที่นี้หากลูกยังไม่หายคิดถึงคนที่นี้แม่จะสอนลูกเขียนหนังสือแล้วเขียนจดหมายส่งมาดีไหม”
“ดีครับทุกคนที่นี้จะได้ไม่ลืมพวกเราแล้วพวกเราต้องไปคุณตาไหมครับแม่ว่าพวกเรากำลังจะย้ายไปอยู่กับพ่อที่โน้น”
“แม่คิดว่าเราค่อยบอกคุณตาพอใกล้จะไปดีกว่าคุณตาเองก็คงจะทำงานจนไม่มีเวลาพักผ่อนเหมือนกับพ่อไงละแม่ว่านี้ก็ดึกมากแล้วน้าได้เวลานอนแล้วเรามาหลับตากันดีกว่า”
แล้วภายในห้องก็มีแต่เสียงกรนเบาๆของเ้าก้อนแป้งที่ดังออกมาแล้วเสียงลมหายใจเข้าออกของเซียวหลินที่บ่งบอกว่าได้เข้าห้วงนิทราฝันดีแล้ว
จนถึงวันที่หลิวฟานบอกว่าจะกลับบมารับสองแม่ลูกเซียวหลินลุกขึ้นมาจัดเตรียมอาหารแหละข้าวของบางส่วนสำหรับการเดินทางก่อนจะได้ยินเสียงเปิดตูรั้วดังขึ้นเซียวหลินนึกว่าป้าหลิวจะเข้ามาเก็บผักเหมือนทุกๆวัน
“ภรรยาครับ ผมกลับมารับคุณกับลูกแล้วครับคิดถึงบ้างไหมครับ”
“สามีคุณกลับมาแล้ว รู้ไหมค่ะว่าฉันกับลูกคิดถึงสามีมากเลยค่ะตอนสามีไป่แรกเ้าก้อนแป้งซึมไปพักใหญ่เลยคะ”
เซียวหลินเมื่อเห็นว่าใครที่เป็คนเข้ามาในบ้านเธอก็โผล่กอดพร้อมกับพูดถึงหลายเื่ที่อยากจะบอกสามีที่ไม่ได้เจอกันเกือบสองอาทิตย์
“ใจเย็นๆครับภรรยาตอนนี้ผมหิวเหลือเกินครับมีอะไรให้ผมทานบ้างไหม”หลิวฟานพร้อมกับเอามือลูบหน้าท้องไปมา
“สามีไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะน้องเพิ่งทำอาหารเสร็จพอดีน้องจะไปปลุกลูกก่อนนะคะ”
สองสามีภรรยาก็รีบแยกย้ายไปทำภารกิจของตัวเองจนเซียวหลินจับมือเ้าก้อนแป้งมานั่งที่เก้าอี้แล้วเดินไปหยิบถ้วยข้าวมาวางไว้สามชุดหลิวฟงหันมามองหน้าแม่ของเขาอย่างสงสัย
“วันนี้เรามีแขกคนสำคัญมาทานอาหารเช้าด้วยโน้นไงแขกคนสำคัญที่แม่บอกเดินมาแล้ว”
“คุณพ่อ ฮื่ออออออ”
หลิวฟงเมื่อเห็นว่าแขกคนสำคัญที่แม่บอกว่ามาแล้วทำให้กันไปเห็นว่าพ่อที่ไปทำงานกลับตั้งสองสัปดาห์กลับมาแล้วทำให้เขาที่รอพ่อกลับมาร้องไห้ด้วยความคิดถึง
“อ้าว ร้องทำไมเนี้ยะไม่ดีใจที่พ่อกลับบ้านเหรอตัวแสบ” หลิวฟานอุ้มลูกชายขึ้นมาหอมแก้มพร้อมกับหยอกล้อเมื่อเห็นลูกชายร้องไห้
“ผมดีใจที่พ่อกลับมาสักทีผมคิดถึงพ่อมากครับแม่ก็คิดถึงพ่อมากเช่นกันเพราะเวลาว่างแม่ชอบเอาเสื้อนอนของพ่อมากอดทุกวันเลยครับ”
เซียวหลินรู้สึกอยากจะตีก้นของลูกชายขึ้นมาทันทีเมื่อเ้าตัวได้เล่าความลับของแม่ให้กับพ่อฟานหลิวเองก็รู้สึกดีที่ภรรยาของเขาก็คิดถึงเขาไม่ต่างกันเขาจึงชวนทุกคนทานมื้อเช้าเพราะหากช้ากว่านี้เซียวหลินได้เขินจนไม่คุยกับเขาทั้งวันแน่
“เอาละทานข้าวกันดีกว่าเดี๋ยวแม่จะเขินแล้วเราสองคนจะอดทานผลไม้กับของว่างแทนนะ”
2K
