กับดักนิทรา (Dream Trap)

"นี่คือรุ่น Beta... กูเรียกชื่อเล่นว่า 'Morpheus One'"เอกภพยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำให้วิน ภายในบรรจุอุปกรณ์ลักษณะคล้ายแว่นปิดตาสำหรับนอน แต่ทำจากวัสดุโพลีเมอร์เนื้อนุ่มสีเทาเข้ม ด้านข้างมีแผงวงจรบางเฉียบฝังอยู่จนแทบสังเกตไม่เห็น

"มันทำงานเหมือนเครื่องที่แล็บ แต่กำลังส่งสัญญาณจะต่ำกว่า เพื่อความปลอดภัยในการใช้งานที่บ้าน" เอกอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเภสัชกรจ่ายยา "แต่มันก็แรงพอที่จะเหนี่ยวนำให้มึง Deep Dive เข้าไปใน REM Sleep ได้ภายใน 5 นาที"

วินรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาลูบไล้พื้นผิวเรียบเนียนของมันราวกับเป็๲ของมีค่าที่สุดในชีวิต"แล้ว... กูต้องตั้งค่ายังไง?"

"แค่สวม แล้วกดปุ่มที่ขมับขวาค้างไว้ 3 วินาที มันจะซิงค์กับแอปฯ ในมือถือมึงเพื่อดึงข้อมูล Profile ที่เราสร้างไว้เมื่อวาน" เอกชี้ไปที่โทรศัพท์ของวินที่มีแอปพลิเคชันไอคอนรูปคลื่นสมองสีดำติดตั้งอยู่"ข้อควรระวัง... อย่าใช้เกินวันละ 8 ชั่วโมง และถ้ารู้สึกปวดหัวหรือแยกแยะความจริงไม่ออก ให้หยุดใช้ทันที... เข้าใจไหม?"

"เออ เข้าใจน่า" วินตอบรับส่งๆ สายตาจับจ้องแต่อุปกรณ์ในมือเอกมองเพื่อนด้วยสายตาอ่านยาก ก่อนจะเสริมขึ้นมาเบาๆ "อ้อ... แล้วก็อย่าลืมต่อ Wi-Fi ด้วยล่ะ เครื่องมันต้องอัปเดต Firmware ตลอดเวลา เพื่อ... การมอนิเตอร์ความปลอดภัยให้มึง"

"ได้ๆ ไม่มีปัญหา" วินรีบเก็บของใส่กระเป๋า อยากจะรีบกลับบ้านเต็มทน

ลับหลังวินที่เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เอกภพหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูหน้าจอ Dashboard ที่แสดงสถานะ [Device: Morpheus-001 |

User: Thawin | Cloud Upload: Active]"ขอให้ฝันดีนะเพื่อน" เขายิ้มมุมปาก

20:15 น. | บ้านของวินและนิดา

บรรยากาศในบ้านเงียบสงัดเหมือนเช่นเคย นิดานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว พร้อมเอกสารกองโตและโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้"วันนี้กลับเร็วนะคะ" เธอทักโดยไม่เงยหน้าจากจอ "กินข้าวมาหรือยัง? ในตู้เย็นมีแกงจืด..."

"กินมาแล้ว" วินตัดบท เขาถอดรองเท้าและวางกระเป๋าลงอย่างระมัดระวังผิดปกติ "วันนี้ผมเพลียมาก คงจะรีบขึ้นไปนอนเลยนะ นิดไม่ต้องห่วง"

นิดาเงยหน้าขึ้นมองสามีแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติวินจะนั่งเล่นเกมหรือดูซีรีส์ถึงเที่ยงคืน แต่วันนี้เขากลับดู... กระตือรือร้นที่จะเข้านอน?"ไม่สบายหรือเปล่าคะ?"

"เปล่า แค่... อยากพักผ่อนน่ะ พรุ่งนี้มีงานเช้า"วินรีบเดินขึ้นบันไดไป โดยไม่รอฟังคำตอบรับ เขาปิดประตูห้องนอน และรีบอาบน้ำอย่างลวกๆ

20:45 น. | บนเตียงนอน

วินสวมชุดนอน นั่งพิงหัวเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวัง เขาหยิบ 'Morpheus One' ออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง สวมมันเข้ากับศีรษะ ความมืดเข้าปกคลุมสายตาทันที แสงสีฟ้าดวงเล็กๆ ที่ด้านข้างกะพริบ วิบ... วิบ... เป็๲สัญญาณว่ามันเชื่อมต่อกับ Wi-Fi บ้านเรียบร้อยแล้ว

เขากดปุ่มที่ขมับขวาเสียงสังเคราะห์นุ่มนวลดังขึ้นในหูฟังแบบ Bone Conduction: "System Online. Begining..."วินทิ้งตัวลงนอน ผ่อนลมหายใจ และปล่อยให้สติสัมปชัญญะถูกดูดกลืนเข้าไปในความดำมืดอันแสนหวาน

กลิ่นแรกที่แตะจมูกคือกลิ่น 'เบาะหนังเทียม' และกลิ่น 'น้ำหอมปรับอากาศกลิ่นส้ม' ที่ฉุนกึกวินลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ฮอนด้าซีวิค 3 ประตูคันเก่า—รถคันแรกที่พ่อซื้อให้เขาตอนเรียนปี 3แอร์ในรถเย็นฉ่ำ สวนทางกับแดดเปรี้ยงด้านนอก เสียงเพลงจากวิทยุคลื่น Fat Radio ดังคลอเบาๆ เพลงอินดี้ที่เขาเคยชอบฟังสมัยนั้น

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง นี่คือหน้าตึกคณะพยาบาลศาสตร์... สถานที่ที่ใน 'อดีต' เขาแทบไม่เคยมาเหยียบ เพราะมัวแต่ไปรับส่งแฟนที่คณะบริหารแต่วันนี้... เขามาเพื่อแก้ไขมัน

ครืด... ครืด...เสียงโทรศัพท์มือถือ Nokia รุ่นเก่าที่วางอยู่ตรงคอนโซลสั่น วินหยิบขึ้นมาดู หน้าจอขาวดำแสดงชื่อ: "Nong Prae"หัวใจของวินพองโต เขากดรับสาย"ฮัลโหล... พี่วินคะ มารับแพรหรือยัง?" เสียงใสๆ ที่เขาโหยหาดังลอดมาตามสาย

"พี่อยู่หน้าตึกแล้วครับ แพรลงมาได้เลย" วินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาเคยพูด—น้ำเสียงที่เขาไม่เคยใช้กับนิดามาหลายปี

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพยาบาลก็วิ่งดุ๊กดิ๊กลงมาจากบันไดตึก เธอหอบตำราเรียนเล่มหนามาด้วย วินรีบปลดล็อกประตูรถ ให้เธอแพรเปิดประตูเข้ามานั่ง กลิ่นโคโลญจ์หอมเย็นๆ และกลิ่นแดดอุ่นๆ ที่เธอพาเข้ามาแทนที่กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ในรถทันที

"ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ อาจารย์ปล่อยช้ามากเลย" แพรบ่นอุบอิบพลางคาดเข็มขัดนิรภัย หน้าผากมนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมวินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู... ในอดีตจริง เขาคงจะบ่นว่า 'ช้าจังวะ ร้อน' หรือไม่ก็ไม่เคยมารับเธอเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้เธอนั่งรถเมล์กลับเอง เขาไม่ได้ทำตามคำสั่งแม่ที่ให้มารับน้อง

แต่วันนี้เขาคือ 'พี่วินคนใหม่'เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู ยื่นไปซับเหงื่อที่ข้างขมับให้เธออย่างเบามือแพรชะงักไปนิดหนึ่ง แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ ดวงตากลมโตช้อนมองเขาด้วยความประหลาดใจระคนเขินอาย"ขอบคุณค่ะพี่วิน..." เสียงเธอเบาหวิว

"หิวไหม? เดี๋ยวพี่พาไปกินบิงซู... เอ้ย น้ำแข็งไสเ๯้าดังหน้ามอ" วินเกือบหลุดปากพูดชื่อของกินยุคปัจจุบัน แต่แก้ตัวทัน"ไปค่ะ! แพรอยากกินพอดีเลย พี่วินเลี้ยงนะ" เธอยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มที่ไร้เดียงสาและไม่มีความกังวลเ๹ื่๪๫อะไรเลย

วินขับรถออกไปช้าๆ ไม่รีบร้อน เขาขับรถมือเดียว อีกมือวางพาดไว้ที่เกียร์ธรรมดา... และเป็๞จังหวะที่เขาเปลี่ยนเกียร์ มือของเขา 'บังเอิญ' ไปแตะโดนหลังมือของแพรที่วางอยู่บนตักแพรไม่ได้ชักมือหนีเธอกลับค่อยๆ พลิกมือขึ้น... และใช้นิ้วก้อยเกี่ยวปลายนิ้วของเขาไว้เบาๆ

แค่นั้น...แค่๱ั๣๵ั๱ของนิ้วก้อยที่เกี่ยวกัน แต่มันทำให้วินรู้สึกวูบวาบในท้องน้อยรุนแรงยิ่งกว่าการมีเซ็กส์แบบไร้ความรู้สึกผูกพันธ์กับภรรยา สารโดพามีนในสมองเขาหลั่งออกมาท่วมท้น มันคือความรู้สึกของการ "ตกหลุมรัก" ที่เขาไม่ได้๱ั๣๵ั๱มานานเหลือเกิน

"พี่วินใจดีจัง..." แพรพึมพำมองออกไปนอกหน้าต่าง "นึกว่าพี่จะลืมแพรแล้วซะอีก เห็น๰่๭๫นี้อยู่แต่กับพวกพี่ๆ คณะบริหาร""พี่ไม่ลืมแพรหรอก..." วินบีบมือเธอเบาๆ ตอบกลับแน่นหนัก "ต่อจากนี้ พี่จะมารับแพรทุกวัน... สัญญา"

วินรู้ว่านี่คือคำโกหก... เพราะเขามาได้แค่ในฝันแต่วินาทีนี้ มันคือความจริงเดียวที่เขาแคร์

07:30 น. | โลกความจริง

"วิน! วินคะ!" เสียงเรียกของนิดาปลุกวินให้ตื่นจากภวังค์เขาสะดุ้งตื่น พบว่าตัวเองนอนตะแคงกอดหมอนข้างแน่น น้ำลายยืดเปื้อนปลอกหมอน แว่น Morpheus One หลุดเลื่อนไปอยู่ที่คอ

"เจ็ดโมงครึ่งแล้วนะคะ! วินจะไปทำงานสายนะ!"วินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูด้วยสายตาพร่ามัว สมองยังคงปรับจูนไม่ทัน เขายังได้กลิ่นโคโลญจ์ของแพรติดอยู่ที่จมูก... แต่พอสูดหายใจลึกๆ กลับได้กลิ่นแอร์เย็นชืดของห้องนอนแทน "โธ่เว้ย..." เขาสบถออกมา

ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นพล่าน เขาไม่อยากตื่น เขาอยากขับรถคันเก่านั้นต่อ อยากพาน้องแพรไปกินน้ำแข็งไส อยากเห็นรอยยิ้มนั้นอีก"ตื่นแล้ว! กำลังจะลุก!" เขา๻ะโ๷๞ตอบนิดาด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากกว่าปกติ

วินลุกขึ้นนั่ง รู้สึกหนักอึ้งที่หัวเหมือนมีตะกั่วถ่วงอยู่—อาการข้างเคียงของการใช้สมองหนักเกินไปในขณะหลับ (Sleep Hangover)เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กแอปพลิเคชันสถานะ: [Last Session: 8 Hours 12 Minutes | Synchronization Rate: 68%]

วินยิ้มมุมปากอย่างอ่อนล้าแต่มีความสุข... 68% แล้วเขาไม่รู้หรอกว่าตัวเลขนี้หมายถึงอะไรจริงๆ แต่เขารู้สึกว่าทุกครั้งที่เปอร์เซ็นต์เพิ่มขึ้น น้องแพรในฝันจะยิ่ง 'สมจริง' และ 'ตอบสนอง' เขาได้ดียิ่งขึ้น

ขณะที่วินเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำ โทรศัพท์มือถือของเขาก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาเงียบๆแจ้งเตือนจากแอปฯ Social Media ที่เขาแอบสมัคร 'อวตาร' ไว้ส่องเฟซบุ๊กใครบางคนNotification: Praewphan_P (แพร) โพสต์รูปภาพใหม่: "เหนื่อยจัง... อยากกลับไปเป็๞เด็กอีกรอบ"

วินชะงักมือที่กำลังบีบยาสีฟันเขาจ้องข้อความนั้น หัวใจเต้นแรงบังเอิญเหรอ?หรือว่า... สิ่งที่เขาทำในฝันเมื่อคืน มันส่งคลื่นบางอย่างไปถึงเธอ?

เขาไม่รู้ว่า ในขณะเดียวกันนั้น ที่ Server ส่วนตัวของหมอเอกภพกราฟสมองของ 'User: Thawin'