โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 71ผู้พลัดถิ่น

“นี่พวกเจ้ากำลังล่ากระต่ายเขาเดียวหรือกำลังแสดงตลกให้ข้าดูอยู่กันแน่?”

ชายลึกลับหัวเราะพลางกุมศีรษะตัวเองด้วยความขบขัน

เขาค่อยๆก้าวเท้าออกจากเงาไม้ด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังดูเรื่องไร้สาระ

“ให้ตายสิจะฆ่าข้าด้วยการทำให้หัวเราะจนตายหรือไง!”

แม้ท่าทีของเขาจะดูสบายๆทว่าบรรยากาศฝั่งพวกเรากลับตึงเครียดตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

มานาในร่างกายของผมกำลังไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งการที่ไม่สามารถตรวจจับมานาจากชายคนนี้ได้ ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีพิษภัย

แต่มันกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับหมีเถ้าถ่านเสียอีกและตัวอักษรเครื่องหมายคำถามบนศีรษะของเขาก็ยิ่งตอกย้ำความลึกลับเข้าไปใหญ่

“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใครแต่อย่าเข้ามาใกล้มากกว่านี้เลยจะดีกว่า”

แฮดวินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่ากระแสมานาที่ระเบิดออกมารอบตัวเขากลับดุดันไม่ต่างจากผม

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายแปลกหน้าหุบลงทันควัน

พริบตาที่แววตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นจริงจังมานามหาศาลก็ทะลักออกจากร่างของเขาพร้อมกลิ่นอายสังหารเข้มข้น มันกดดันจนร่างกายของผมหนักอึ้งและสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

บ้าอะไรกัน!

ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้อ่อนแอผมฝ่าฟันชั้นที่ 1 และโค่นหมีเถ้าถ่านมาได้แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแรงกดดันนี้ ผมกลับขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด

ตอนนี้ผมเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเครื่องหมายคำถามบนหัวของชายคนนี้ คืออะไร มันคือช่องว่างของเลเวลที่ห่างชั้นกันเกินกว่าระบบจะแสดงออกมาได้

พยานวันสิ้นโลกบ้าบออะไรกัน...เจอสัตว์ประหลาดแบบนี้ตั้งแต่เริ่ม แล้วเราจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไร?

ระบบเฮงซวยนี่ต้องการอะไรจากพวกเรากันแน่?

“ตลกดีที่พวกเจ้ากล้ามาขู่ข้าทั้งที่เป็นฝ่ายบุกรุกเข้ามาล่าสัตว์ในเขตของท่านลอร์ดแบล็กเบิร์นแท้ๆ”

ชายลึกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาที่มองมาราวกับกำลังจ้องมองกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ไร้ทางสู้

ผมรู้ดีว่าหากไม่ทุ่มสุดตัวคงไม่มีหวังรอดชีวิตจึงตัดสินใจเปิดใช้ทักษะอันตรายอย่างสมาธิคู่ขนาน ทันที

พริบตาที่มุมมองถูกแยกออกเป็นสองส่วนความคิดส่วนหนึ่งก็เริ่มเป็นอิสระจากแรงกดดันที่ชายลึกลับปล่อยออกมา

ผมใช้ความคิดที่สองนั้นพยายามควบคุม และจัดระเบียบมานาของตัวเองอย่างสุดความสามารถเพื่อหาทางตอบโต้กลับไป

ทว่าก่อนที่ผมจะทันได้ลงมือเสียงที่สั่นเทาของโชอี้ก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน

“พวกเราต้องขอโทษด้วยค่ะพวกเราไม่รู้จริงๆ ว่าที่นี่มีเจ้าของ พวกเราแค่หลงทาง และหิวมากเกินไปเลยทำแบบนั้นลงไป”

โชอี้เอ่ยออกมาอย่างนอบน้อมซึ่งดูเหมือนคำพูดของเธอจะช่วยให้ชายลึกลับสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

แรงกดดันมานาที่เคยแผ่ซ่านอย่างบ้าคลั่งเริ่มเบาบางลงจนทำให้ผมพอจะกลับมาหายใจได้ทั่วท้องอีกครั้ง

“หลงทางเข้ามาทั้งที่อยู่ใจกลางที่ดินของท่านลอร์ดเนี่ยนะ?”

ชายลึกลับตอบกลับเสียงเย็นชาสายตาของเขากวาดมองพวกเราทีละคนราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

“พวกเราเพิ่งผ่านประตูมิติมาพอรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้วครับ ไม่ได้มีเจตนาจะบุกรุกจริงๆ”

แฮดวินที่เงียบอยู่นานรีบกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงสุภาพเท่าที่จะเค้นออกมาได้

ชายแปลกหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง

“ประตูมิติ...?”

เขาทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะยอมสลายแรงกดดันมานาที่เหลืออยู่จนหมด

“หรือพวกเจ้าจะเป็น... ผู้พลัดถิ่น”

เขาจ้องมองพวกเราซ้ำอีกครั้งก่อนจะพยักหน้ากับตัวเอง

“ดูจากสภาพก็น่าจะใช่แต่ถึงแม้จะเป็นผู้พลัดถิ่นที่ถูกเทพเจ้าส่งเข้ามามันก็หนีความผิดเรื่องการบุกรุกไม่ได้อยู่ดี”

สิ้นคำกล่าวชายแปลกหน้าก็ยกนิ้วขึ้นจรดริมฝีปากแล้วผิวปากเสียงดังวี้ดแหลมลึก

สิ้นเสียงผิวปากเงาสีดำทมิฬก็บินทะยานพุ่งออกจากพุ่มไม้ก่อนจะทิ้งดิ่งลงมาบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของพวกเรา

[อีกาสนธยา - เลเวล 19]

ตัวอักษรระบบลอยเด่นชัดอยู่เหนือร่างของมันเจ้าอีกายักษ์กางปีกร่อนลมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะโฉบลงไปเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่ที่ไม่ไกลจากชายแปลกหน้านัก

สายตาคมกริบของมันจ้องมองพวกเราทุกคนราวกับสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาอันเฉลียวฉลาดจากนั้นมันก็อ้าจะงอยปากส่งเสียงร้องออกมา

กา!

พริบตานั้นคลื่นมานาประหลาดก็แผ่ออกมาจากร่างของมัน พุ่งเข้าปะทะร่างกายของผมและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา

“ตอนนี้ทาลอนประทับตราไว้บนตัวพวกเจ้าทุกคนแล้วเพราะฉะนั้นอย่าคิดหนีเด็ดขาด... ตามข้ามา!”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินนำไปทันที

ตอนที่คลื่นมานาประหลาดปะทะร่างผมรีบใช้ประสาทสัมผัสตรวจเช็กดูทันทีทว่ากลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลย

แม้จะนึกกังขาเรื่องตราประทับที่ชายคนนี้ขู่ไว้แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยง

ผมหันไปสบตากับเทส ซึ่งดูเหมือนเธอเองก็หวาดระแวงไม่ต่างกันผมจึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้เธอสงบลง และตัดสินใจคลายทักษะสมาธิคู่ขนานลง

ทันทีที่คลายทักษะสมาธิคู่ขนานผลกระทบตีกลับก็เล่นงานจนหัวของผมปวดหนึบขึ้นมาทันที

ไม่เพียงแค่พวกเราแฮดวินและกลุ่มของโชอี้เองก็เลือกที่จะไม่เสี่ยงพวกเขาเริ่มสลายมานาที่เตรียมพร้อมต่อสู้ออกไปแล้วก้าวเท้าเดินตามชายแปลกหน้าคนนี้ไปอย่างเงียบเชียบ

“ข้าชื่อโรแลนด์ เป็นทหารของท่านลอร์ดพวกเจ้าโชคดีแล้วที่ได้เจอข้า เพราะหากเป็นคนอื่นพวกนั้นคงฆ่าพวกเจ้าก่อนจะอ้าปากถามซะด้วยซ้ำ”

ชายที่อ้างตัวว่าชื่อโรแลนด์เปรยขึ้นลอยๆ

เขาเดินลัดเลาะไปตามราวป่าด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังเดินชมสวนทว่าความเร็วในการก้าวเท้ากลับรวดเร็วปานสายลม จนพวกเราต้องออกแรงวิ่งเหยาะๆตามไปให้ทัน

ทั้งผม แฮดวิน และโชอี้ต่างตกอยู่ในความเงียบเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้าและผมเชื่อว่าทุกคนคงกำลังคิดหาทางหนีทีไล่จากโรแลนด์คนนี้ไม่ต่างกัน แต่ปรากฏว่าความคิดของผมมันถูกแค่ครึ่งเดียว

เพราะในกลุ่มของพวกเรามีคนหนึ่งที่ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วผิดปกติ

คิมวิ่งนำหน้าแซงทุกคนจนขึ้นไปเกือบจะขนาบข้างโรแลนด์ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

“คุณบอกว่าคุณรับใช้ลอร์ดแบล็กเบิร์น แล้วเขาแข็งแกร่งมากไหมครับ?”

โรแลนด์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“ท่านลอร์ดคือผู้แข็งแกร่งที่สุดในภูมิภาคนี้พื้นที่แถบนี้ทั้งหมดล้วนอยู่ใต้กรรมสิทธิ์ของท่านพวกเจ้ารู้ไหมว่าการแอบเข้ามาล่าสัตว์ในเขตของท่านลอร์ดโดยไม่ได้รับอนุญาตมีโทษถึงขั้นตัดมือทิ้งเลยทีเดียว”

คำขู่ของเขาทำให้เท้าของผมชะงักไปครู่หนึ่งและเริ่มนึกหวั่นว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่าที่ยอมเดินตามชายคนนี้มาอย่างว่าง่าย

ทว่าประโยคต่อมาของเขากลับช่วยลดทอนความตึงเครียดลงไปได้

“แต่พวกเจ้าถือว่าโชคดีที่อย่างน้อยก็ยังไม่ได้ล่าอะไรไปจะว่าไปพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ต้องบอกว่าไม่มีปัญญาล่าอะไรได้มากกว่า ฮ่าๆ!”

โรแลนด์ระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้งครานี้เขาถึงกับชะลอความเร็วในการเดินพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะความขบขัน

ทว่าคิมกลับดูไม่ใส่ใจกับคำดูถูกนั้นเลยเด็กหนุ่มยังคงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อต่อไป

“แสดงว่าท่านลอร์ดแบล็กเบิร์นแข็งแกร่งที่สุดในดินแดนนี้เลยเหรอครับ?”

โรแลนด์เหลือบสายตาลงมามองเด็กหนุ่ม

“นี่เจ้าไม่รู้จักเหล่าแชมเปี้ยน หรือไง?”

“แชมเปี้ยน?”

คิมทวนคำพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ข้าลืมไปว่าพวกเจ้าเป็นผู้พลัดถิ่นคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาณาจักรแห่งนี้เลยสินะ เอาเถอะ...ถ้าถามว่าใครแข็งแกร่งที่สุดล่ะก็”

โรแลนด์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มออกก้าวเดินต่อ

“ก็คงต้องเป็นท่านแชมเปี้ยนคีรอนนั่นแหละถึงบางคนจะบอกว่าท่านแชมเปี้ยนทริสตันเก่งกว่า แต่ข้าไม่เชื่อหรอก สำหรับข้าแล้วแชมเปี้ยนคีรอนคือตำนานที่แข็งแกร่งที่สุด!”

คิมทำตาโต

“แชมเปี้ยนเหล่านั้นคงเลเวลสูงน่าดูว่าแต่แล้วคุณเลเวลเท่าไรเหรอ?”

โรแลนด์ที่เดินนำอยู่พลันหยุดกึกกับที่ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาหุบลงทันควัน ก่อนจะหันมามองทางคิมด้วยสายตาที่เย็นชา

เพียะ!

ฝ่ามือที่รวดเร็วเกินกว่าที่ตาผมจะมองตามทันฟาดลงบนแก้มของคิมจนเด็กหนุ่มตัวน้อยปลิวกระเด็นไปนอนฟุบบนพื้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำและเริ่มมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก

“แกมันไร้มารยาทจริงๆ”

โรแลนด์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

วินาทีนั้นผมเริ่มเข้าสู่สมาธิคู่ขนานอีกครั้ง

ผมไม่รู้ว่าการถามเรื่องเลเวลนั้นร้ายแรงขนาดไหนเขาจะถึงขั้นฆ่าคิมลงตรงนั้นเลยไหม... ผมไม่รู้เลยสิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ต้องเตรียมพร้อมเท่านั้นแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่มั่นใจหรอกว่าจะช่วยอะไรได้ไหม

ทว่าหลังจากนั้นโรแลนด์กลับไม่ได้ลงมือต่อ เขาแค่ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจก่อนจะออกเดินต่อไปหน้าตาเฉย

ลิลลี่รีบเข้าไปช่วยพยุงคิมขึ้นมาแต่แล้วคิมกลับปัดมือของเธอออกจนลิลลี่เซถอยหลังไป ผมจึงเข้าไปจับไหล่ของลิลลี่ ไว้พร้อมกับส่ายหน้าเป็นการห้ามปราม

เทสที่เดินตามหลังมามองผมครู่หนึ่งสายตาของเธอเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ผมคิดเธอจึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปช่วยพยุงเด็กหนุ่มขึ้นมาแทน

“ข้าไม่ได้มีเวลาทั้งวันถ้าไอ้เด็กไร้มารยาทนั่นมันเดินเองไม่ได้ พวกเจ้าก็ต้องแบกมันมาอย่าทำให้ข้าต้องเสียเวลา!”

โรแลนด์ตวาดออกมาน้ำเสียงของเขาบ่งบอกชัดเจนว่ายังคงหงุดหงิดอยู่

พวกเราไม่กล้ารอช้ารีบทำตามที่เขาสั่งทันที

ตลอดเวลาที่เดินตามไปผมพยายามประเมินชายคนนี้อย่างจริงจังความเร็วที่เขาแสดงออกมาตอนตบหน้าคิมนั้นรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อและผมก็พอจะดูออกว่าเขาไม่ได้ใช้มานาเลยแม้แต่น้อย

จากการสังเกตเพียงเท่านี้ก็พอจะเข้าใจได้แล้วว่าชายคนนี้แข็งแกร่งจนพวกเราเทียบไม่ติดผมรู้สึกนึกขอบคุณตัวเองที่ยอมทำตามคำสั่งแต่แรกไม่เช่นนั้นสภาพของผมคงแย่ยิ่งกว่าคิมแน่ๆ

ระหว่างที่ผมกำลังลอบประเมิน จู่ๆโรแลนด์ก็หันกลับมาสำรวจทีมของเราอีกครั้ง ในจังหวะนั้นสายตาของเขาบังเอิญสบเข้ากับตาของผมพอดีเขาแสดงสีหน้าไม่พอใจก่อนจะหยุดเดินอีกครั้ง

“แกน่ะ มานี่ซิ!”

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอพยายามใช้สภาวะสมาธิสะกดความรู้สึกประหม่าเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆก้าวเท้าเดินตรงไปหาเขา

“นี่เพราะข้าใจดีหรอกนะถึงได้เตือนแก... ถ้าไม่อยากรนหาที่ตายเมื่อไปถึงค่ายแล้ว อย่าใช้สายตาแบบนั้นมองใครเด็ดขาด”

ผมพยักหน้ารับเล็กน้อยด้วยความงุนงง

สายตาของผมมันผิดอะไรขนาดนั้น?

ผมได้แต่ตั้งคำถามในใจ แต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากถามออกไปตรงๆ

หลังจากออกเดินต่อได้ไม่นาน ควันไฟจางๆก็ปรากฏขึ้นให้เห็นตรงหน้า จังหวะนั้นเอง เทสก็รีบก้าวเท้าเข้ามาขนาบข้างผมก่อนจะกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ฉันเห็นค่ายพักแรมแล้ว...ที่นั่นมีคนอยู่ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนเลย แถมทุกคน...”

เสียงของเธอขาดห้วงไป

“ทุกคนมีเครื่องหมายคำถามขึ้นบนหัวเหมือนกันหมด!”

คำเตือนของเธอทำเอาเท้าของผมชะงักกึกไปในทันทีหัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ลำพังแค่โรแลนด์คนเดียวพวกเราก็ไร้ทางสู้แล้วแต่เบื้องหน้ากลับมีคนที่แข็งแกร่งระดับนั้นอยู่มากขนาดนั้น... แล้วพวกเราจะเอาชีวิตรอดออกไปได้อย่างไร?