ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ซุปเปอร์สุนัข!
คำพูดของระบบสุนัข มันทำให้เย่กู่เฉินพูดไม่ออกอย่างสิ้นเชิง เขาพูดไม่ออกจริงๆ เขาไม่รู้ว่าระบบสุนัขมันไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้พูดถ้อยคำแบบเมื่อครู่ออกมาได้
“ระบบสุนัขแกนี่หลงตัวเองจริงๆ” เย่กู่เฉินอดพูดออกมาไม่ได้ บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยเห็นใครหลงตัวเองเท่ากับระบบสุนัขมาก่อนเลยแม้แต่คนเดียว
“อะไร?” ใบหน้าของระบบสุนัขเปลี่ยนไปเล็กน้อย “แกกล้าว่าฉันหลงตัวเอง?”
คำพูดของเย่กู่เฉินทำให้ระบบสุนัขโกรธ มันจะไม่โกรธได้ยังไง ในเมื่อมีคนมาหาว่ามันหลงตัวเอง มันรู้สึกว่ามันไม่ได้หลงตัวเองอันใด เพราะในความรู้สึกของมัน มันค่อนข้างที่จะหล่อเหลาเอาการทีเดียว
“ใช่” เย่กู่เฉินตอบตามตรง เรื่องนี้เป็นความจริงอยู่แล้ว
และเขาแน่นอนว่าจะไม่โกหกเพื่อเอาใจระบบสุนัขว่ามันไม่ได้หลงตัวเอง มันหล่ออย่างนั้น มันหล่ออย่างนี้แน่นอน เพราะมันไม่ใช่แนวของเขา เขาจะไม่มีวันทำโดยเด็ดขาด
“ดูเหมือนว่าแกจะอยากเจ็บตัวมากสินะ!” ในเวลานี้ ดูเหมือนว่าระบบสุนัขจะทนไม่ไหวแล้ว มันระเบิดพลังออกมาในทันที
คลื่นลมโหมกระหน่ำขึ้น พร้อมกับอากาศบิดเบี้ยว ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเขียว คลื่นพลังสีทองปรากฏรอบร่างกายของมัน วูบไหวไปมา
มีเสียงดังวี๊ดๆ ปรากฏขึ้นมา พื้นดินที่ระบบสุนัขยืนอยู่ได้แตกออกราวกับเป็นใยแมงมุม
“......” เย่กู่เฉิน
เย่กู่เฉินรู้สึกพูดไม่ออกอีกครั้ง เมื่อครู่เขาเพิ่งจะพูดไม่ออกไปกับการหลงตัวเองของระบบสุนัข คิดไม่ถึงว่าในเวลาไม่นาน มันจะทำให้เขาพูดไม่ออกอีกครั้ง
“เหอะ! เป็นไง เห็นพลังของฉันแล้วกลัวละสิ!” ระบบสุนัขที่มองเห็นว่าเย่กู่เฉินเงียบลงไป มันก็พูดออกมาอย่างหยิ่งผยอง “จงหวาดกลัวซะ! นี่คือพลังของฉันซุปเปอร์สุนัข!”
“......” เย่กู่เฉิน
เขาแน่นอนว่าพูดไม่ออกอีกครั้ง ซึ่งมันเป็นครั้งที่สามแล้ว บอกตามตรงว่าเขาไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี เขาเห็นได้ชัดเจนเลยว่าสิ่งที่ระบบสุนัขมันพูดไร้สาระมากแค่ไหน
ซุปเปอร์ระบบสุนัขอะไรกัน เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่ามันเลียนแบบซุปเปอร์ไซย่าในดราก้อนบอลชัดๆ!
“จงเตรียมตัวซะ ฉันจะอัดแกให้ยับ!” ระบบสุนัขแหกปากคำราม จากนั้นพุ่งเข้าหาเย่กู่เฉินด้วยความเร็วสูง
เมื่อพุ่งเข้ามาใกล้จนเกิอบจะถึงจุดที่เย่กู่เฉินยืนอยู่ มันก็ระดมหมัดชกออกมา รวมไปถึงลูกเตะอันหนักหน่วง
สีหน้าของเย่กู่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาไม่มีความกลัวหรือความตื่นตระหนกอะไร เขาใช้มือปัดป้องการโจมตีของระบบสุนัขได้อย่างง่ายดาย
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ใบหน้าของระบบสุนัขเปลี่ยนไปอย่างมาก บนใบหน้าของมันล้วนปกคลุมด้วยเม็ดเหงื่อเย็นๆ
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ เป็นเพราะแม้ว่ามันจะระดมหมัด ระดมลูกเตะใส่เย่กู่เฉินมากแค่ไหน เย่กู่เฉินก็สามารถปัดป้องได้อย่างง่ายดาย
นอกจากนี้ เขายังสวนหมัดกลับมาหลายครั้ง ซึ่งมันไม่อาจหลบได้ทั้งหมด ส่งผลให้ฟันของมันกระเด็นออกไปสองซี่แล้ว เลือดไหลกลบปาก
“บัดซบ!” ระบบสุนัขต้องคำรามออกมาด้วยความโกรธและไม่พอใจ มันพลันกระโดดถอยห่างออกไปจากเย่กู่เฉินหลายสิบก้าว
‘อาจจะเป็นเพราะเราต้องดูแลสองโลก เลยทำให้พลังของเราอ่อนแอลง!’ ความคิดนี้กระพริบวาบเข้ามาในหัวของระบบสุนัข มันเชื่อว่าเป็นเพราะเหตุนี้ ที่มันไม่สามารถทุบตีเย่กู่เฉินได้ตามที่คิด
‘ดูเหมือนว่าการจะสั่งสอนไอ้ลูกแมวเย่กู่เฉิน มีแต่ต้องใช้ท่าไม้ตาย!’ ดวงตาของระบบสุนัขพลันเป็นประกายขึ้นมา มันตัดสินใจที่จะใช้ท่าไม้ตายออกมา เพื่อจัดการกับเย่กู่เฉิน
สองมือยื่นออกไปข้างหน้า ประกบเข้าหากัน ก่อนที่จะกางนิ้วมือออก ย่อตัวลง เคลื่อนสองมือไปไว้ระดับเอว ริมฝีปากของระบบสุนัขพลันขยับ
“พะ..ลัง....คลื่น...สุนัข!”
ลำแสงสีฟ้าขนาดใหญ่พลันพุ่งออกจากมือที่ประกบเข้าหากันของระบบสุนัข ตรงไปยังร่างของเย่กู่เฉิน
เย่กู่เฉินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาอยากจะถามระบบสุนัขว่าเอ็งดูดราก้อนบอลมากไปรึเปล่า ถึงกับก๊อปปี้พลังคลื่นเต่ามาดัดแปลงเป็นพลังคลื่นสุนัข
เขาอดที่จะส่ายหน้าไปมาไม่ได้ ร่างกายพลันหายวับมาปรากฏตัวที่ด้านหลังของระบบสุนัข จากนั้นเขาก็ไม่ลังเลที่จะส่งลูกเตะออกไปที่หลังของมัน
ตูม!
ร่างกายของระบบสุนัขปลิวกระเด็นออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สีหน้าแสดงความเจ็บปวดและเหลือเชื่อออกมา
มันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเย่กู่เฉิน จะสามารถหลบท่าไม้ตายของมันได้อย่างง่ายดาย นอกจากนี้ยังหายตัวมาโจมตีมันได้อีก
“อ้าก! เย่กู่เฉิน ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ในขณะที่ร่างกายปลิวกระเด็นออกไปข้างหน้าอย่างไม่อาจที่จะควบคุมหรือว่าหยุดได้ ระบบสุนัขก็แผดเสียงร้องคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล
แต่ในไม่ช้า ร่างกายของมันก็กลายเป็นประกายแสงหายวับไป
เย่กู่เฉินกระพริบตาครั้งหนึ่ง ก็พบว่าตัวเองกลับมายืนอยู่ที่เดิม ซึ่งก็คือบนท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ตระกูลเย่ของเขาแล้ว
“จบแล้ว?” สีหน้างุนงงปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเย่กู่เฉินอย่างไม่อาจห้ามได้ เขานึกไม่ถึงว่ามันจะจบเร็วขนาดนี้
ไม่เพียงเท่านี้ สิ่งที่เขานึกไม่ถึงมากกว่าก็คือ ทำไมเขาถึงได้เอาชนะระบบสุนัขได้ง่ายดายขนาดนี้ เดิมทีเขาคิดว่าไม่มีทางที่จะเอาชนะระบบสุนัขได้เสียอีก
“ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรของมัน” แต่แน่นอน เขาไม่ได้คิดอะไรมาก นอกจากคิดว่าบางทีระบบสุนัขคงตั้งใจอ่อนข้อให้ เขาถึงได้ชนะมันอย่างง่ายดายแบบนี้
เขาส่ายหน้าไปมาสองสามครั้ง เลือกที่จะกลับเข้าไปภายในคฤหาสน์เพื่อพักผ่อน
อารมณ์ของเขา แน่นอนว่าดีมาก ไม่ว่ายังไงหวางเฟิงตัวเอกของเรื่องก็ตายแล้ว อารมณ์ที่ดีมากของเขา จึงเป็นเรื่องปกติ
หลังจากเย่กู่เฉินเข้าไปพักผ่อนภายในคฤหาสน์ตระกูลเย่ ระบบสุนัขก็ปรากฏตัวบนท้องฟ้า ใบหน้าแสดงออกถึงความบิดเบี้ยวอัปลักษณ์
มันแน่นอนว่าโกรธมาก แต่ต่อให้โกรธมากไปกว่านี้ มันก็ไม่อาจที่จะทำอะไรเย่กู่เฉินได้
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ๊สโนว์ให้เราดูแลสองโลกพร้อมกัน เราจะไม่มีทางถูกเย่กู่เฉินมันเล่นงานแบบนี้!” ระบบสุนัขได้แต่กัดฟัน สองมือกำแน่น
“เอาเถอะ ลูกผู้ชาย สิบปีแก้แค้นก็ยังไม่สาย!” ระบบสุนัขค่อยๆ ถอนหายใจ ระงับความโกรธลง
ความคิดของมันในตอนนี้ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการรอ รอให้มีระบบใหม่ถูกส่งมาดูแลโลกฉันกลับมาจากโลกอมตะ
เมื่อไหร่ที่มีระบบใหม่มาดูแล พลังของมันย่อมหวนกลับคืนสู่จุดสูงสุด เมื่อเป็นแบบนั้น มันก็จะมีพลังในการเอาคืนเย่กู่เฉิน ทั้งยังจะเป็นการเอาคืนอย่างสาสม!
ระบบสุนัขมันมีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่แล้ว เป็นไปได้ยากที่มันจะปล่อยเย่กู่เฉินไป โดยที่ไม่ได้เอาคืน หลังจากที่ได้พลังคืนมา อย่างไรก็ตาม ระบบสุนัขจะได้พลังคืนเมื่อไหร่นั้น ก็ยากที่จะบอกได้!
จบบทที่ 59

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 59 : ซุปเปอร์สุนัข!

คล้ายกับเรื่องฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ ที่คุณอ่าน

ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 59 : ซุปเปอร์สุนัข!

คล้ายกับเรื่องฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้