ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

“พี่อี้หลง ทานเยอะๆนะ”หลี่จางเอ๋อพูดขึ้นพร้อมกับคีบไก่ผัดซอสหวานใส่จานให้กับเสียนอี้หลง

เหลียนฮวามองดูท่าทางยั่วยวนของหลี่จางเอ๋อที่มีต่อเสียนอี้หลงอย่างไม่พอใจนักก่อนจะรีบคีบปลานึ่งขิงให้กับเสียนอี้หลงเช่นกัน

“ท่านพี่ข้าว่าท่านทานปลานึ่งขิงจะดีกว่าช่วงนี้ท่านทานอาหารน้อยระบบย่อยอาหารอาจจะไม่ค่อยดีเนื้อปลาสามารถย่อยง่ายอีกทั้งขิงยังช่วยขับลมท่านจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดท้อง”

เสียนอี้หลงยิ้มให้เหลียนฮวาอย่างพอใจ

“เจ้าก็เช่นกันทานเยอะๆนับตั้งแต่ท่านพ่อจากไปเจ้าก็ช่วยงานในบ้านตระกูลเสียนแทบไม่ได้พักผ่อน”

เหลียนฮวามองดูแววตาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยของเสียนอี้หลงก่อนจะเผยยิ้มให้กับเขา

“ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก งานหนักกว่านี้ข้าก็เคยผ่านมาแล้ว”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่พี่อี้หลงท่านจะไปห่วงนางทำไมกันข้าว่าฮูหยินเสียนเหลียนฮวาตอนอยู่บ้านนอกคงจะทำงานหนักจำพวกแบกหามจนเคยชินแค่ช่วยงานในบ้านตระกูลเสียนนับว่าสบายยิ่งนัก”

เหลียนฮวามองหน้าหลี่จางเอ๋อก่อนจะแสยะยิ้มให้กับนาง

“ใช่ตอนข้าอยู่ที่บ้านนอกข้าทำงานหนักแทบทุกอย่างเพราะข้าไม่ได้เกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ทำให้ต้องดิ้นรน คุณหนูหลี่คงจะไม่เคยทำเช่นนั้นสินะถึงว่ามือเท้าจึงได้ดูนุ่มนิ่มเช่นนั้น ก็อย่างว่าละนะเป็นเพราะข้าชอบทำงานไม่เกี่ยงงานท่านเศรษฐีจึงอยากได้ข้ามาเป็นสะใภ้หากแต่งเหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มาเป็นสะใภ้ก็คงจะเกี่ยงงาน หนักไม่เอาเบาไม่สู้วันๆเอาแต่แต่งกายงดงามนั่งชี้นิ้วไปวันๆใช้เงินซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับสุรุ่ยสุร่ายหากเป็นเช่นนั้นคงจะแย่เป็นแน่ท่านว่าจริงหรือไม่ท่านพี่”นางพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาเสียนอี้หลง

เสียนอี้หลงได้แต่ยิ้มเบาๆอย่างเห็นด้วยกับที่นางพูดก่อนจะตักข้าวเข้าปาก

หลี่จางเอ๋อรู้สึกโกรธกับคำพูดประชดประชันของเหลียนฮวาแต่เพราะทำอะไรไม่ได้จึงได้แต่ข่มอารมของตนเองเอาไว้

หลังจากที่ทั้งสามทานมื้อเช้าเสร็จ….

“พี่อี้หลงเอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมใหม่่่่่่่่่่่่่่่”หลี่จางเอ๋อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

เสียนอี้หลงพยักหน้าให้กับนางเบาๆ

เมื่อเห็นว่าหลี่จางเอ๋อกลับไปแล้วเขาก็รีบไปที่ห้องนอนของเขาในทันที

แอ๊ด…เสียงประตูห้องถูกเปิดออก

เหลียนฮวาที่นั่งปักผ้าอยู่รีบหันไปมองยังคนที่เข้ามาในห้องก่อนจะหันไปนั่งปักผ้าต่อ

“คุณหนูหลี่นางกลับไปแล้วเช่นนั้นหรือ”นางเอ่ยถามขึ้นเบาๆเหมือนกับไม่ได้ใส่ใจในการตอบของเขานัก

“อื้ม นางกลับไปแล้ว”

“เหตุใดนางจึงเรียกท่านราวกับคนที่คุ้นเคยกันนักเล่าท่านกับนางรู้จักกันมานานแล้วงั้นหรือ”

เสียนอี้หลงค่อยๆเดินมานั่งข้างๆเหลียนฮวาพร้อมกับมองดูผ้าที่นางปักอยู่

“ทำไม เจ้าหึงข้ากับนางเช่นนั้นหรือ”

“อุ๊ย”นางตกใจในคำถามของเขาจนเผลอทำเข็มทิ่มนิ้วมือของตนเอง

เสียนอี้หลงรีบจับมือของนางมาพร้อมกับหยุดเลือดด้วยริมฝีปากของเขา

“เหตุใดจึงไม่ระวังเช่นนั้นกัน”เขาตำหนินางด้วยความเป็นห่วง

นางยิ้มให้กับท่าทางที่ดูเป็นห่วงของเขาก่อนจะรีบชักมือกลับ

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้วขอบคุณท่านมาก”นางพูดขึ้นพร้อมกับรีบเก็บผ้าที่ปักนั่นไว้ก่อนจะลุกขึ้น

เมื่อเห็นเหลียนฮวาจะลุกจากเก้าอี้มือใหญ่ก็รีบคว้าข้อมือเล็กๆของนางเอาไว้

“เดี๋ยว เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยว่าเจ้าหึงข้าเช่นนั้นหรือ”