ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“อัญมณีเวทมนตร์อย่างนั้นหรือขอรับท่านพี่ ...” แน่นอนว่าออทาร์จ้องมันเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง ในขณะเดียวกันนั้นเองก็สวมแหวนที่ได้รับมาครั้งก่อน และมองดูความแตกต่างกับตอนที่ไม่สวมใส่ ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผลลัพธ์อย่างที่รีออนนั้นบอกมาทุกอย่าง “ข้าว่าจะลองนำมาขายดูนะ ชุดเครื่องเพชรที่เจ้าได้ดูนั้นสร้างมาจากอัญมณีธาตุระดับกลางเพียงเท่านั้น แต่จากอาการของเจ้าตามที่ข้าได้เห็นนั้น ข้าว่ายังไม่ควรนำออกมาขายจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นได้ป่วนเมืองเป็นแน่แท้..” รีออนยักไหล่ของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาชุบน้ำ และเช็ดร้านเหมือนกับที่เคยทำทุกวัน แน่นอนว่าแคทเทอรีนเองก็รู้หน้าที่ของตัวเองดี สองว่าที่สามีภรรยาต่างก็ปัดกวาดเช็ดถูไปเรื่อยๆของพวกเขา ส่วนออทาร์ที่เป็นแขกก็เดินดูสินค้ารอบๆเผื่อจะซื้อชิ้นไหนกลับไป “ท่านพี่ขอรับ ข้าสนใจชุดเครื่องเพชรตัวนั้นขอรับ..” สุดท้ายออทาร์ก็ชี้ไปที่เครื่องเพชรมายาอยู่ดี มันทำเอารีออนถึงกับต้องตบหัวกุมขมับเลยทันที ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะบอกไปอย่างชัดเจนแล้วว่าเขาจะไม่ขายมันเด็ดขาด ตอนนี้สังคมของโลกนี้ยังไม่พร้อมที่จะรับผลกระทบที่อาจจะเกิดมาจากมัน แต่เมื่อเขาคิดดีๆอีกครั้งหนึ่งก็ลังเลเล็กน้อย เพราะยังไงก็ตามออทาร์จะเป็นถึงราชาในอนาคต การที่จะขายให้มันก็สมควรอยู่ “..อื้ม..ก็ได้ ข้าจะพาเจ้าไปดูสินค้าที่หลังร้านก็แล้วกัน เดินตามมาดีๆล่ะ ..เออ แล้วห้ามแอบขโมยสินค้าของข้าด้วย..เข้าใจ!!... แคทเทอรีน ข้าขอฝากดูแลหน้าร้านด้วยนะ” รีออนตัดสินใจอยู่นานก่อนจะให้ออทาร์ซื้อสินค้าจำพวกนี้ได้ และฝากให้ว่าที่ภรรยาดูหน้าร้านให้กับเขาก่อน เพราะมันก็ใกล้จะได้เวลาที่จะเปิดให้กับลูกค้าธรรมดามาซื้อของได้แล้ว “ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านพี่..” ทั้งสองตอบกลับมาอย่างดี ก่อนที่รีออนจะเดินนำทางไปยังหลังร้าน ภายในหลังร้านมีสินค้าธรรมดาอยู่หลายร้อยชิ้นแน่นอนว่ามันมีระบบรักษาความปลอดภัยอย่าง แสกนม่านตา และแสกนลายนิ้วมือ ออทาร์มองดูคลังสินค้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะมันเป็นคลังสินค้าที่ถูกจัดตั้งตำแหน่งต่างๆได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาเดินตามท่านพี่ของตัวเองจนมาหยุดอยู่ที่ประตูเหล็กสีเทาบานหนึ่ง “ประตูนี้ทำมาจากแร่ที่มีชื่อว่า ‘ออกซิเดียม’ มันเป็นแร่เพียงชนิดเดียวที่สามารถปกป้องพลังที่แพร่ออกมาจากอัญมณีธาตุได้.. สวมนี่ไว้ ข้างในห้องนี้ แม้แต่แหวนที่เจ้าสวมอยู่ก็ไม่อาจจะป้องกันพลังของพวกมันได้..” รีออนหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งให้กับออทาร์ มันถูกสร้างมาเพื่อปกป้องพลังของทุกอัญมณี ชื่อของมันนั้นคือ ‘สร้อยสายรุ้ง’ เนื่องจากมันมีอัญมณีหลากหลายชนิดผสมรวมกันอยู่ รีออนจึงตั้งชื่ออย่างนั้น ออทาร์ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาเชื่อในสิ่งที่ท่านพี่ของเขาพูด ยังไงเขาก็โดนมากับตัวไม่เชื่อก็คงจะแปลกเกินไปแล้ว รีออนไม่รอช้าเปิดห้องนี้ด้วยการแสกนม่านตา ลายนิ้วมือทั้งสิบนิ้ว เลือดหรือว่า DNA นอกจากนี้ยังมีแสกนใบหน้า แล้วก็เสียงอีกด้วย มันแสดงให้เห็นว่าห้องนี้มันอันตรายหรือสำคัญมากจริงๆ “โซนแรกๆจะเป็นของที่ทำมาจากอัญมณีธาตุระดับเริ่มต้นเท่านั้น.. ส่วนลึกเข้าไปเรื่อยๆ จะเป็นระดับต่ำ ระดับกลาง และระดับสูงสุด.. หากเกิดอาการผิดปกติรีบบอกข้าทันที เข้าใจแล้วนะ..” รีออนเดินนำลงบันไดไปชั้นใต้ดิน เพราะดินเองก็เป็นอย่างหนึ่งที่สามารถปกป้องพลังอัญมณีธาตุได้ รีออนเริ่มอธิบายไปเรื่อยๆถึงอำนาจพลังของพวกมันมีการจัดแบ่งหมวดเป็นอย่างไรกันบ้าง หมวดหมู่สายเสริมพลังกาย และพลังเวทมนตร์ก็ตามชื่อ มันสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของพลังกายหรือพลังเวทมนตร์ตามธาตุนั้นๆได้ คนเราเองก็มักจะมีหนึ่งธาตุในตัวเองเสมอๆ จากการวิจัยของรีออน หากเราอยู่กับอัญมณีที่ตรงกับธาตุของตัวเองก็สามารถทำให้สุขภาพแข็งแรงได้เลยทีเดียว และทั้งหมดมันก็จะแบ่งออกมาเป็นตามธาตุหลักๆ ดิน น้ำ ลม ไฟ แสงสว่าง และความมืด แน่นอนว่าถ้าเราเลือกใช้อัญมณีที่ตรงกันข้ามกับธาตุประจำตัวเองก็จะทำให้ร่างกายอ่อนแอเช่นกัน หมวดหมู่ป้องกันพลังงานเวทมนตร์ หมวดนี้มีค่อนข้างน้อย หรือแร่และอัญมณีนั้นต่างหากันได้ยากตามธรรมชาติ อย่างเช่นแร่ออกซิเดียมที่มีอนุภาพในการปัดป้อง สละพลังจากอัญมณีธาตุได้ อัญมณีธาตุที่สร้างออกมานั้นมันอาจจะมีคุณสมบัติทั้งป้องกันและเสริมพลังได้ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับตัววัตถุดิบด้วยเช่นกัน หมวดหมู่มายา พวกมันทำมาจากหินแร่บางชนิดที่ทำให้อารมณ์ของสิ่งมีชีวิตเปลี่ยนไป จำพวกความหลงใหล ความรัก ความบ้าคลั่ง แน่นอนว่ามันเป็นอัญมณีที่หาได้ยากมากที่สุดในหมวดหมู่ต่างๆ และรีออนคิดว่ามันอันตรายเป็นอย่างมาก ขนาดเขาเองก็ยังเกือบจะถูกพวกมันเขาจู่โจมทางจิตใจอยู่หลายครั้งหลายคราว มันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้นำมันชิ้นหนึ่งออกไปตั้งโชว์ข้างนอกร้าน เพราะเขาอยากจะรู้ว่ามันจะได้ผลแค่เขากับแคทเทอรีนหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นผลลัพธ์จากออทาร์แล้ว เขาควรที่จะเก็บมันไว้ก่อน “..ก็อย่างที่เห็น พวกมันนั้นเป็นของที่อันตรายเป็นอย่างมาก ...แล้วเจ้าอยากได้อันไหน ชิ้นไหนล่ะ” รีออนเมื่อให้ออทาร์เดินดูสินค้าจนครบแล้วก็เอ่ยถามขึ้นมาตรงๆกับตัวของออทาร์ “ข้าอยากจะได้พวกมันเอาไว้ไปศึกษาแต่ละชิ้นน่ะขอรับท่านพี่ ราคาเท่าไรกันรึ..” ออทาร์ยิ้มและตอบคำถามออกมา รีออนที่ได้ยินอย่างนั้น เขาก็นึกถึงเงินก้อนโตที่กำลังจะได้รับ แม้จะเป็นน้องชายในนามของตัวเองตอนนี้ก็เถอะ เขาจะขอฟาดกำไรมหาศาลก้อนนี้เอาไว้ จริงๆแล้วการทำอัญมณีธาตุนั้นมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับอัญมณีธรรมดาเลยแม้แต่น้อย ความยากของมันก็เพียงแค่ต้องทำให้มันอยู่ในจุดที่เรียกว่า ‘สมดุลเพชร’ คนธรรมดาไม่สามารถที่จะตัดแต่งให้มันมีสมมาตรตามนั้นได้ แต่มันไม่ใช่กับเครื่องของรีออน “ข้าตั้งขายตามระบบราคา เครื่องเพชรระดับเริ่มต้นทั้งเสริมพลังและป้องกัน จะขายอยู่ที่ 1 ล้านเหรียญทองโดยประมาณแล้วแต่คุณสมบัติธาตุ ดิน น้ำ ลม จะขายอยู่ที่ 5 แสนเหรียญทอง ธาตุไฟ จะขายอยู่ที่ 6 แสนเหรียญทอง ส่วนแสงสว่าง และความมืดจะขายอยู่ที่ 1 ล้านเหรียญทอง..” รีออนยังคงอธิบายต่อไปเรื่อยๆถึงราคาที่มันค่อนข้างจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ที่หนักที่สุดคงจะเป็นเครื่องเพชรมายาที่มีราคาเริ่มต้นถึง 5 ล้านเหรียญทองเข้าไปแล้ว เงินในกระเป๋าของออทาร์ที่มีมากถึงแสนเหรียญทองถึงกับเหงื่อตก เพราะว่าพวกมันมีไม่พอที่จะออกจากกระเป๋าถุงเงิน “ถ้าเจ้าจะเอาทั้งหมดอย่างละชิ้นก็เป็นเงิน 128 ล้าน 3 แสน 8 หมื่นเหรียญทองพอดี แต่ถ้าเจ้าเอาทั้งหมด พี่ชายคนนี้จะลดให้มากถึง 8 หมื่นเหรียญทอง เหลือ 128 ล้าน 3 แสนเหรียญทองถ้วนเป็นยังไงล่ะ..” รีออนกล่าวอย่างนั้นมันเล่นเอาออทาร์ถึงกับร้องออกมาเสียงหลงเลยทีเดียว “จะบ้าหรือขอรับ เงินตั้งขนาดนั้นใครมันจะไปมีกันล่ะครับ ..อย่าว่าแต่ข้าเลยท่านพี่ ท่านพ่อเองก็ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นหรอกขอรับ อาณาจักรเราในท้องพระคลังมียังไม่ถึง 50 ล้านเหรียญเลยด้วยซ้ำ แล้วใครมันจะไปซื้อได้ในราคาเท่านี้กันล่ะขอรับ..” ออทาร์เป็นเดือดเป็นร้อนร้องตะโกนกับจำนวนเงินที่มากเกินไป “..นั่นแปลว่า ลูกค้าท่านนี้ไม่มีเงิน... เชิญออกไปด้วยขอรับ..” รีออนกล่าวพร้อมกับทำหน้าเคร่งขรึม มันทำให้ออทาร์ถึงกับชะงักไปเลยทันทีที่ได้ยิน..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 70

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 70

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้