นังแมวตัวนี้แหละ คือดัชเชล

    บทที่ 17 เพื่อนใหม่

       ตอนนี้เราเดินมาเรื่อยๆ จนถึงลำธารแห่งหนึ่ง เสียงอื้ออึงของพวกแมลงและสัตว์ป่าดังเป็นระยะๆ“อีกไม่ไกลจะถึงหมู่บ้านที่ใกล้คฤหาสน์ที่สุด เราจะพักม้าที่นั่นกันนะครับ”  ดยุกบอก ก่อนจะหันมาสบตากับฉัน แล้วหันเชิดไปเอ้า… ต่อยล่วงม้าซะดีมั้ง เหอะ!!!   ฉัน...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ