ตอนที่ 196
ด้วยแสงอาทิตย์ที่แยงผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ดนัยที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาตื่น
“อือ...” ดนัยลืมตาขึ้นมาพยายามปรับโฟกัสสายตา
เพดานนี่มันไม่ใช่ห้องเรานี่...อ๊ะจริงสิเมื่อคืน !! ดนัยที่ลืมตาเห็นเพดานที่ไม่คุ้นตาก็สับสนในตอนแรกแต่เมื่อความทรงจำเมื่อคืนผ่านเข้ามาในหัวเขาก็เบิกตากว้างก่อนจะรีบหันไปมองดูข้างๆ
“คุณยูมิ...จริงด้วยสินะเมื่อคืนเรากับคุณยูมิ...” ดนัยนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้เพราะเมื่อคืนเขาและยูมินั้นได้ทำเรื่องอย่างว่ากันไปแล้ว
ดนัยมองดูใบหน้ายามหลับของยูมิก็เห็นแต่ใบหน้าที่มีความสุขของเธอและระหว่างที่กำลังมองดูใบหน้ายามหลับอยู่นั้นสายตาก็บังเอิญค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาจนเห็นไหปลาร้าและเนินอกขาวๆของยูมิก็ทำให้ช่วงล่างเขาเริ่มแข็งตัวอีกครั้ง
บ้าจริงนี่เองสินะที่เรียกว่าผลไม้ต้องห้ามเมื่อได้กินไปแล้วก็จะหยุดไม่ได้ ดนัยคิดอยู่ในใจเพราะเขาที่พึ่งเคยมีครั้งแรกยังจำความสุขสมที่ได้จากเมื่อคืนได้อย่างชัดเจนจนทำให้เขาอยากได้รับรู้ความรู้สึกสุขสมนั้นอีกครั้ง
“งือ...ดนัยตื่นแล้วเหรอคะ” ยูมิที่ลืมตาตื่นและก็เห็นว่าดนัยเองก็ตื่นแล้วเช่นกัน
“คะ...คะ...ครับ” ดนัยตอบเสียงสั่นๆพร้อมกับหันหน้าไปอีกทางเพื่อหลบสายตาเพราะกลัวยูมิเธอจับได้ว่าอยากทำกับเธออีกรอบ
“นี่ดนัยคะ !!” ยูมิเรียกดนัย
“ครับว่าไงครับ” ดนัยหันกลับมาคุยกับยูมิ
“ก็รู้หรอกนะคะว่าตามกลไกธรรมชาติของผู้ชายแล้วตอนเช้าฮอร์โมนเทสโทสโตโรน (Testosterone) จะถูกหลั่งออกมาทำให้เกิดการแข็งตัวแต่มันไม่ควรจะแข็งขนาดนี้ไม่ใช่เหรอคะ” ยูมิพูดพลางเหลือบตามองต่ำมองดูผ้าห่มนี่นูนขึ้นมาจนสูงเธอเองก็หน้าแดงเพราะนึกถึงเรื่องเมื่อคืน
ปกติแล้วอวัยวะเพศชายที่แข็งตัวตอนเช้ามันไม่ควรจะแข็งขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ !! ยูมิคิดในใจโดยอาศัยความรู้ของเธอ
ทางดนัยเองตอนแรกที่ฟังก็งงแต่เมื่อคิดตามเขาก็หน้าแดงก่อนจะรีบยกมือไปปิดบริเวณผ้าห่มที่นูนเอาไว้
“นะ...นะ...นี่คือหลักฐานว่าผมสุขภาพแข็งแรงไงครับคุณยูมิ” ดนัยพยายามอธิบายด้วยใบหน้าที่แดงกร่ำ
ทางด้านยูมิที่เห็นใบหน้าของดนัยก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การแข็งตัวปกติของคนที่พึ่งตื่นนอนแต่นี่เป็นอาการของคนที่มาอารมณ์ต่างหากล่ะ
“จะ...จะ...ทำอีกรอบ...มั้ยคะ” ยูมิพูดเสียงเบาหวิวเธอเองก็อายเหมือนกันที่พูดออกไป
“ได้เหรอครับ !!” ดนัยเบิกตากว้าง
“คะ...ค่ะ...แต่ให้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงนะคะเดี๋ยวพวกเราอาบน้ำไปทำงานกันไม่ทัน” ยูมิมองดูเวลาพร้อมคำนวณ
ดนัยที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่รอช้ารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมพวกเขาทั้งคู่ก่อนจะรีบขยับไปคร่อมร่างของยูมิที่อยู่ใต้ผ้าห่มจากนั้นพวกเขาก็บรรเลงเพลงรักอีกรอบในตอนเช้า
.
.
.
ชั่วโมงต่อมา
ดนัยและยูมิเดินมาทำงานที่โรงพยาบาลพร้อมกันซึ่งค่อนข้างเป็นภาพที่บุคลากรทุกคนในโรงพยาบาลเห็นกันจนชินตาแล้วเพราะตั้งแต่ทั้งคู่คบกันเป็นแฟนก็มักจะมาทำงานพร้อมกันตลอด
ตอนนั้นเองระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาลและแยกย้ายกันไปตามแผนกที่แต่ละคนทำงานก็มีพยาบาลเดินเข้ามาทักทายปกติ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะหมอดนัย...หมอยูมิ...มาพร้อมกันอีกแล้วนะคะเนี่ยน่าอิจฉาจังเลย” พยาบาลจากแผนกต้อนรับเดินเข้ามาทักดนัยกับยูมิ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณคานะ/อรุณสวัสดิ์ครับคุณคานะ” ดนัยและยูมิทักทายพยาบาลสาวคนนี้กลับตอนนั้นเองพยาบาลสาวคนนี้จู่ๆก็แสดงสีหน้าแปลกใจ
“หือทำไมวันนี้ทั้งสองคนดูแปลกๆ” พยาบาลสาวขมวดคิ้วมองดูใบหน้าของดนัยและยูมิ
“แปลก...แปลกยังไงครับ” ดนัยถาม
“อืม...ไม่รู้สิคะวันนี้คุณหมอยูมิดูสวยมีออร่าแล้วก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแปลกจังเมื่อวานตอนเช้าก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้...ส่วนหมอดนัยเองวันนี้ก็ดูหน้าซีดๆเหมือนคนเป็นโรคโลหิตจาง” พยาบาลสาวพูด
ควับ !! ดนัยกับยูมิหันควับมามองหน้ากัน
หรือว่าเธอจะรู้ว่าพวกเราทำกันไปแล้ว !!x2 ทั้งสองคนคิดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมายพร้อมกับใบหน้าค่อยๆขึ้นสี
“หือเป็นอะไรไปคะอยู่ๆหน้าก็แดงร้อนเหรอคะ ??” พยาบาลสาวเห็นใบหน้าของดนัยและยูมิจู่ๆก็แดงจึงถามด้วยความเป็นห่วง
“ปะ...เปล่าครับไม่มีอะไร” ดนัยตอบเสียงตะกุกตะกัก
“งั้นเหรอคะว่าแต่หมอดนัยตรวจเลือดหน่อยมั้ยคะ” พยาบาลสาวถามดนัย
“ตรวจเลือด...ผมเนี่ยนะต้องตรวจทำไม ??” ดนัยทำหน้างงที่จู่ๆก็โดนทักให้ตรวจเลือด
“ฉันว่าหมอดนัยอาจจะเป็นโรคโลหิตจางนะคะ” พยาบาลสาวพูดพลางชี้ไปที่ใบหน้าของดนัย
“...” ดนัยไม่รู้จะตอบอะไรออกไปดีเพราะจะให้เขาพูดเหตุผลที่หน้าซีดออกไปได้ไงล่ะว่าเป็นเพราะเรื่องที่ทำไปเมื่อคืนกับเมื่อเช้า
“มะ...ไม่ต้องตรวจหรอกค่ะคุณคานะเมื่อเช้าพอดีดนัยเขาท้องเสียร่างกายก็เลยเสียน้ำมากไปหน่อยก็แค่นั้น” ยูมิพยายามช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้
“งั้นเหรอคะแบบนี้ก็แย่สิยังไงแวะมาเอาเกลือแร่ที่ห้องจ่ายยาก่อนนะคะ” พยาบาลสาวพูดก่อนจะรีบพูดคะยั้นคะยอให้ดนัยไปที่ห้องจ่ายยาเพื่อเอาเกลือแร่ไปกินจากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อจะไปเบิกเกลือแร่มาให้ดนัย
“เอ่อ...ผมต้องกินเกลือแร่สินะ” ดนัยหันมามองหน้ายูมิ
“แหะๆ...คงงั้นแหละค่ะ” ยูมิได้แต่ยิ้มแห้งๆ
“หมอดนัยมาเร็วค่ะ !!” พยาบาลหันกลับมาเรียกดนัยเมื่อเห็นดนัยยังไม่เดินตามเธอไป
“รีบตามไปเอาเกลือแร่เถอะค่ะดนัยเดี๋ยวฉันขอแยกไปแผนกรังสีก่อนเช้านี้มีคิวฉายรังสีเยอะซะด้วยเอาไว้เจอกันตอนกลางวันนะคะ” ยูมิพูด
“เฮ้อ...เข้าใจแล้วครับเอาไว้เจอกันตอนกลางวันนะครับ” ดนัยถอนหายใจก่อนจะบอกลายูมิและรีบเดินไปหาพยาบาลจากห้องจ่ายยาเพื่อเอาเกลือแร่ไปกิน
ห้องพักศัลยแพทย์
ครืด !! เสียงดนัยเปิดประตูเข้าไป
“อรุณสวัสดิ์ครับหมอมิโฮะ...หมอยูคิมูระ...หมอมาสึมิ...หมอไซโต้ !!” ดนัยกล่าวทักทายเพื่อนร่วมงานที่อยู่ในห้องพักของศัลยแพทย์
“อรุณสวัสดิ์หมอดนั....หือขนอะไรมาเต็มมือเลยนั่น” หมอมิโฮะเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะกล่าวทักทายกลับแต่ทว่าเมื่อเธอเห็นของในมือของดนัยก็อดถามไม่ได้
“เกลือแร่น่ะครับหมอมิโฮะแบ่งช่วยแบ่งไปชงดื่มสักสองซองสิครับ” ดนัยพูดพลางวางซองเกลือแร่ไว้บนโต๊ะหมอมิโฮะสองซอง
“อารมณ์ไหนคะเนี่ยจู่ๆก็เอาเกลือแร่มาแบ่ง” หมอมิโฮะทำหน้างง
“เอาน่าช่วยผมกินหน่อยแล้วกันครับ...อะหมอไซโต้ก็เอาไปด้วยสองซอง...หมอยูคิมูระกับหมอมาสึมิด้วยนะครับ” ดนัยจัดการเดินเอาซองเกลือแร่ไปวางไว้ที่โต๊ะทุกคน
แต่ถึงดนัยจะแบ่งเกลือแร่ให้คนอื่นไปบ้างแล้วในมือเขาก็ยังเหลืออีกหลายซอง
“ว่าแต่ฮิคาริยังไม่มาเหรอครับ” ดนัยถามพลางมองดูนาฬิกาที่ติดอยู่ที่ฝาผนังซึ่งเป็นเวลาทำงานแล้วซึ่งปกติฮิคาริไม่เคยมาทำงานสายเลย
“หือ...ฮิคาริจังเหรอขึ้นไปห้องผู้อำนวยการข้างบนน่ะ” ไซโต้บอก
“หือไปห้องผู้อำนวยการงั้นเหรอ...” ดนัยทำหน้าแปลกใจ
“ใช่เห็นว่ามีคนจากโรงพยาบาลกลางต้องการพบฮิคาริจังน่ะ” ไซโต้ตอบเท่าที่รู้
โรงพยาบาลกลางโรงพยาบาลของอาจารย์โคบายาชินี่นาคนจากที่โรงพยาบาลกลางของอาจารย์โคบายาชิมาหาฮิคาริทำไมกันนะ ดนัยนึกถึงอาจารย์โคบายาชิที่ร่วมผ่าตัดด้วยกันเมื่อวานที่มหาวิทยาลัย
“นี่หมอดนัยจัดการเอกสารส่งตัวผู้ป่วยไปห้องผ่าตัดไปถึงไหนแล้วคะ !!” เสียงหมอมิโฮะทักถามดนัยทำให้เขาหลุดจากความคิด
“อ๊ะ...กำลังจะเขียนนี่แหละครับ” ดนัยพูดพลางรีบหยิบเอกสารออกมาจากในลิ้นชักและรีบเขียนให้เรียบร้อย
หลังจากเขียนเอกสารเสร็จดนัยก็เอาเอกสารไปส่งก่อนจะไปเตรียมตัวผ่าตัดในรอบเช้าให้เรียบร้อยโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าอีก 3 วันจะมีเรื่องเข้ามาให้ดนัยปวดหัว
จบ...
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
2.35M
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
