สงครามสวรรค์สะท้านปฐพี

ตอนที่ 34 เส้นทางที่ไร้วันหวนกลับ

[พายุแห่งความเปลี่ยนแปลง]

ท้องฟ้าปั่นป่วน ราวกับสะท้อนถึงมหาศึกที่เพิ่งจบลง เงามืดของจ้าวเงามืดค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงแรงกดดันที่ยังคงหลงเหลือในอากาศ

เฟิงหลินหอบหายใจหนัก เขาจับกระบี่แน่นก่อนจะพยุงตัวขึ้นจากซากหินที่แตกกระจาย "เราชนะแล้วงั้นหรือ?"

ลี่ซินมองไปยังจุดที่จ้าวเงามืดสลายหายไป คิ้วของเขาขมวดแน่น "ไม่... มันยังไม่จบ"

หลงเทียนจ้องมองไปยังรอยแยกที่ยังคงเหลืออยู่ในอากาศ ประตูแห่งความมืดยังไม่ได้ถูกปิดสนิท และพลังบางอย่างก็ยังคงไหลเวียนอยู่

"ไม่...มันยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง" เขากล่าวเสียงเรียบ "และข้ารู้สึกได้ว่ามันยังไม่ยอมแพ้"

ทันใดนั้นเอง รอยแยกที่ควรจะจางหายกลับเริ่มขยายออกอีกครั้ง

ครืน!

แรงสั่นสะเทือนกระจายออกไปทั่วบริเวณ พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"บ้าเอ๊ย! ทำไมมันถึงยังเปิดอยู่!?" เฟิงหลินร้องลั่น

หลงเทียนรีบกระโดดถอยหลังพร้อมกับยกกระบี่ขึ้นเตรียมรับมือ พลังของเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่เขาไม่มีเวลาพัก

จากรอยแยกนั้น มวลเงามืดเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง มันไม่ได้เป็นร่างของจ้าวเงามืดเหมือนก่อนหน้า แต่กลับกลายเป็นเงาร่างขนาดมหึมา รูปร่างคล้ายอสูรปีศาจที่ไร้รูปร่างแน่ชัด

"พวกเราคิดผิดไป..." ลี่ซินพูดเสียงสั่น "จ้าวเงามืดไม่ได้เป็นแค่ตัวตนเดียว แต่เป็นพลังที่สามารถกระจายตัวได้"

"หมายความว่าไง!?" เฟิงหลินหันไปถาม

"มันไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันแค่เปลี่ยนร่างใหม่!"

หลงเทียนกำกระบี่แน่น "ถ้าอย่างนั้น...ข้าจะทำลายมันอีกครั้ง!"

---

[เงามืดกลืนกินแสง]

อสูรเงามืดคำรามเสียงดังก้อง พลังของมันแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง เงาดำปกคลุมท้องฟ้า ราวกับจะกลืนกินแสงทั้งหมด

เฟิงหลินกัดฟัน "เราต้องถอยก่อน!"

"ไม่ได้!" หลงเทียนตอบกลับเสียงหนักแน่น "ถ้าปล่อยให้มันอยู่แบบนี้ ประตูแห่งความมืดจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์ แล้วพวกเราไม่มีวันจะหยุดมันได้!"

ลี่ซินพยักหน้า "เจ้าพูดถูก... งั้นเราต้องทำลายมันที่นี่และเดี๋ยวนี้!"

อสูรเงามืดพุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

หลงเทียนกระโดดขึ้นและฟันออกไปเต็มแรง

ฉัวะ!

แต่กระบี่ของเขากลับทะลุผ่านเงามืดโดยไม่สร้างความเสียหายใดๆ

"อะไรนะ!?"

เฟิงหลินและลี่ซินเองก็โจมตีพร้อมกัน แต่ไม่มีผลเช่นกัน

"พลังของมันแข็งแกร่งขึ้น...!" ลี่ซินกัดฟันแน่น

"มันกำลังพยายามดูดพลังของพวกเรา!" เฟิงหลินอุทาน

ทันใดนั้นเอง พลังของหลงเทียนเริ่มถูกดึงออกจากร่างกายของเขา ราวกับว่ามันกำลังดูดกลืนพลังของทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว

---

[ความหวังสุดท้าย]

"ข้าไม่ยอมให้มันจบแบบนี้!" หลงเทียนตะโกน

เขารวบรวมพลังที่เหลือทั้งหมด กระบี่ของเขาส่องแสงเจิดจ้าเป็นครั้งสุดท้าย

"ข้าจะใช้พลังของข้าเอง!"

ตูมมมม!

พลังศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาจากร่างของหลงเทียน มันเป็นแสงสว่างที่บริสุทธิ์ที่สุด ทะลุผ่านความมืดที่กำลังกลืนกิน

"อ๊ากกกก!!"

เสียงคำรามของอสูรเงามืดดังสนั่น พลังของหลงเทียนปะทะเข้ากับมันโดยตรง

ลี่ซินและเฟิงหลินต้องกระโดดถอยห่างออกไปเพราะแรงระเบิด

แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบข้างแตกเป็นเสี่ยงๆ

---

[บทสรุปของการต่อสู้]

หลังจากเสียงระเบิดเงียบลง ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเงียบสงบ

ร่างของอสูรเงามืดเริ่มสลายกลายเป็นละอองดำที่ค่อยๆ หายไปในอากาศ

เฟิงหลินมองไปยังหลงเทียนที่ยังยืนอยู่ตรงกลางสมรภูมิ

"เจ้า... ทำได้จริงๆ หรือ?"

หลงเทียนหายใจหนัก "ข้าทำได้... แต่มันยังไม่จบ"

ลี่ซินเดินเข้ามาใกล้ "หมายความว่าไง?"

หลงเทียนจ้องมองไปยังรอยแยกของประตูแห่งความมืดที่ยังไม่ปิดสนิท

"ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่ข้างใน... มีบางสิ่งที่ยังคงรอพวกเราอยู่"

เฟิงหลินและลี่ซินหันไปมองตามสายตาของหลงเทียน พวกเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เยือกเย็นและน่าหวาดกลัว

"เจ้ากำลังจะบอกว่า... ยังมีสิ่งที่ร้ายกาจกว่านี้อยู่อีกงั้นหรือ?"

หลงเทียนพยักหน้า "ใช่... และเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับมัน"