[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เฉินซวงได้ปลดปล่อยตัดอัสนีออกมา และใช้ยุทธภัณฑ์ระดับต่ำร่วมด้วย นี่เป็นการโจมตีโดยทุ่มพลังทั้งหมดของเขาแล้ว เขามั่นใจว่าครั้งนี้เขาสามารถสังหารเจียงเฉินได้ด้วยดาบของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะยุทธดัชนีที่เจียงเฉินใช้ก่อนหน้าก็ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นทักษะยุทธดัชนีระดับปฐพี เจียงเฉินได้ปลดปล่อยทักษะทรงพลังเช่นนี้ด้วยระดับการบ่มเพาะฉีไห่ ซึ่งเขามั่นใจว่าพลังงานที่ใช้ย่อมไม่เพียงพอ นั่นเป็นเหตุว่าทำไมเขาถึงแน่ใจว่าเจียงเฉินไม่สามารถที่จะใช้มันได้อีกเป็นครั้งที่สองในช่วงเวลาอันสั้น

แต่น่าเสียดาย เจียงเฉินได้ทำให้เขาต้องผิดหวัง ทักษะยุทธหกดัชนีสุริยันนั้นเจียงเฉินเป็นผู้คิดค้นขึ้นมาเอง ดังนั้นเขาสามารถใช้มันได้อย่างง่ายดาย ยิ่งไปกว่านั้นเขาบ่มเพาะด้วยทักษะร่างแปลงมังกร ทำให้พลังหยวนในทะเลปราณของเขามีมากมายมหาศาล และเขามีตราประทับมังกรอยู่ทั้งหมดสิบดวง ทำให้เขาสามารถปลดปล่อยสองดัชนีสุริยันได้ต่อเนื่อง

เปรี๊ยะ เปรียะ...

เจียงเฉินยังคงสงบเยือกเย็น ปลายนิ้วของเขาส่องประกาย ส่งผลให้อากาศเกิดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง คลื่นอากาศที่หนาแน่นได้วนทั่วร่างเขาและเหนือหัวของเขานั้นมีเงาของมังกรสีเลือดเปล่งประกายอยู่ ทำให้เขาดูองอาจและน่าเกรงขาม

เปรี้ยง!

ดัชนีทองคำขนาดยักษ์ทั้งสองได้ปรากฎออกมาอีกครา และได้หลอมรวมเป็นหนึ่ง และพุ่งโจมตีไปยังเฉินซวง สำหรับเจียงเฉินการที่ได้สู้กับผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลางนั้นเป็นวิธีทดสอบความแข็งแกร่งของเเขา เขาโจมตีด้วยสองดัชนีสุริยันอย่างต่อเนื่อง เลือกที่จะต่อสู้ซึ่งหน้ากับเฉินซวง ความรู้สึกที่จะได้พิชิตศัตรูซึ่งหน้าทำให้เขารู้สึกสดชื่น และช่วยเพิ่มความมั่นใจของเขามากขึ้น

อากาศได้สั่นสะเทือน นี่เป็ฯอีกครั้งหนึ่งที่ดัชนีทองคำขนาดยักษ์ได้ปะทะกับตัดสายอัสนี สองดัชนีสุริยันได้บดขยี้ตัดสายอัสนีสามสายแหลกเป็นเสี่ยงๆ  นั่นเท่ากับว่าได้เอาชนะเฉินซวงได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ด้วยพลังหยวนที่เกือบอยู่ระดับเดียวกัน ความแตกต่างระหว่างความแข็งแกร่งของทักษะยุทธได้แสดงออกมาแล้ว เฉินซวงถึงแม้มียุทธภัณฑ์ระดับต่ำอยู่ในมือ มันไม่สามารถที่จะอุดช่องว่างระหว่างทักษะยุทธขั้นมนุษย์กับทักษะยุทธขั้นปฐพีได้ เขาไม่สามารถที่จะสู้กับเจียงเฉินได้ รากฐานของเจียงเฉินกล้าแข็งมาก ไม่อาจนำคนทั่วไปมาเทียบได้

การปะทะกันส่งผลให้ท้องฟ้าเหนือหุบเขากลายเป็นสีทองอร่าม การปะทะกันอย่างรุนแรงส่งผลให้เกิดหลุมจำนวนมากและควันดำที่ออกมาจากหลุมปรากฎขึ้นทุกหนทุกแห่ง

ตรงข้ามเจียงเฉิน เฉินซวงปักดาบลงบนพื้นเพื่อพยุงร่างของเขาไม่ให้ล้มลง ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงหมด เขาได้คายเลือดที่อมไว้ในปากเขาสองสามครั้ง ที่หน้าอกของเขาแดงฉานจากเลือดที่เขาได้ไอออกมา เพราะการโจมตีเมื่อครู่นี้ เฉินซวงไม่เพียงบาดเจ็บสาหัสจากสองดัชนีสุริยัน เขายังได้รับบาดแผลจากเศษพลังของตัดสายฟ้าที่กระเด็นกลับจากการปะทะของทั้งสอง เฉินซวงได้บาดเจ็บสาหัส สถานการณ์ของเขาตอนนี้สามารถอธิบายได้เหมือน ลูกศรที่บินมาจนสุดทาง

"ไม่ นี่เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

เฉินซวงส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง เขาไม่สามารถที่จะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะเมื่อเขามองไปยังเจียงเฉินที่ดูสงบและมีท่าทีสบายๆที่ยืนตรงข้ามเขา

"ว๊ะก่ะก่ะ ที่เหลือให้ข้าจัดการเอง"

หวงต้าหัวเราะเสียงดัง มันได้เคลื่อนไหวด้วยร่างกายอันใหญ่โตของมัน แค่เพียงเสี้ยววินาทีมันก็ได้มาถึงหน้าเฉินซวงแล้ว 

"ไอ้ระยำ!! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาฟันก้นบิดา?"

หวงต้าได้กัดฟันและเคลื่อนไปยังด้านหลังของเฉินซวง ไม่มีการพูดใดๆ มันอ้าปากกว้างและกัดไปยังก้นของเฉินซวงอย่างแรง

อ๊ากกก!

เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงดังก้องทั่วหุบเขา สภาพของเฉินซวงในตอนนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวงต้า การกัดของหวงต้านั้นเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง ฟันอันแหลมคมของมันได้ฉีกเนื้อก้นครึ่งหนึ่งของเฉินซวงออก ทั้งเลือดและเนื้อกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

แม้เฉินซวงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์ขั้นกลาง แต่ความทนทานของร่างกายเขานั้นห่างชั้นกับเจียงเฉิน การกัดของหวงต้าทำให้เจียงเฉินปวดร้าวได้ การกัดของมันสามารถกัดเฉินซวงจนตายได้จริงๆ

อ๊ากกกก!!!!

เฉินซวงแหงนหน้าขึ้นบนท้องฟ้าและกรีดร้องออกมาอย่างน่ากลัว มันทำให้หรวนหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆหวาดกลัวอย่างมาก ใบหน้าที่งดงามของนางไม่หลงเหลือความหยิ่งยโสอีก

หวงต้านั้นโหดเหี้ยมอย่างมาก....มันได้กัดก้นอีกข้างของเฉินซวงและฉีกมันออกมา เลือดและเนื้อได้ถูกทิ้งกระจัดกระจาย มันดูน่าเศร้ายิ่งนัก หลังจากนั้นหวงต้าได้กดเฉินซวงลงพื้นด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา และเผยให้เห็นถึงฟันอันแหลมคมของมันแล้วมันเริ่มที่จะจู่โจมด้วยวิธีอันโหดร้ายที่สุดและนองเลือดที่สุดใส่ร่างของเฉินซวง

"โหดเหี้ยมนัก!"

ฉากนองเลือดและโหดเหี้ยมเช่นนี้ทำให้เจียงเฉินเผยสีหน้าประหลาดใจ เจ้าหมานี่มันโหดเหี้ยมมาก ผู้ใดที่ไปล่วงเกินเรื่องเจ้าหมานี่เข้าก็จะได้รับผลที่ตามมาอย่างร้ายแรง ในการแก้แค้นเรื่องก้นของมัน หวงต้าได้ยอมสละเลือดของมัน และตอนนี้มันได้ระบายความกราดเกรี้ยวทั้งหมดใส่เฉินซวง

เสียงกรีดร้องอย่างน่ากลัวดังก้องทั่วหุบเขา ร่างกายของเฉินซวงขาดวิ่นไปหมด แต่เขายังคงมีชีวิตอยู่ หวงต้าต้องการที่จะทรมานเขาจนตาย

"ใครบอกให้เจ้าฟันก้นบิดาผู้นี้!"

หวงต้าไม่ลืมที่จะก่นด่าเฉินซวงเป็นช่วงๆขณะที่ทรมานเขาอยู่

"หวงต้า พอได้แล้ว!"

เจียงเฉินพูดพร้อมขมวดคิ้ว เฉินซวงจะต้องตาย ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้

กร้อบ!

หลังจากที่เจียงเฉินพูดจบ หวงต้าก็ได้กัดไปที่คอของเฉินซวง ทำให้เสียงกรีดร้องเงียบในทันที เฉินซวงตอนนี้ได้ตกตายแล้ว

"ถุ้ย! นี่มันวันโชคดีของเจ้า!"

หวงต้าได้คายชิ้นส่วนของร่างกายเฉินซวงออกมาขณะที่มันพูด เจียงเฉินที่ยืนด้านข้างอยากจะเป็นลม

'บัดซบเจ้าฆ่าคนไปและเจ้ายังพูดว่าเป็นวันโชคดีของเขาอีก?'

หลังจากที่ได้สังหารเฉินซวงไปแล้ว เจียงเฉินได้เดินไปเก็บดาบของเฉินซวงที่ตกอยู่ ต่อจากนั้นเขาและหวงต้าได้หันไปยังหรวนหลิงที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีหวาดกลัว เจียงเฉินมีท่าทีเย็นชาและหวงต้าเผยรอยยิ้มอย่างชั่วร้าย คนและหมาได้เดินไปอยู่ตรงหน้าหร่วนหลิง

"ไม่ อย่าฆ่าข้า! ได้โปรดข้าขอร้องเจ้าอย่าฆ่าข้าเลย"

หรวนหลิงแทบสูญเสียวิญญาณของนางไป นางไม่เคยหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน ทั้งสองที่อยู่ตรงหน้านางน่าหวาดกลัวเกินไป ฉากที่เห็นมันโหดเหี้ยมที่สุดเท่าที่นางเคยพบ นางไม่อยากตายและนางไม่อยากตายแบบเฉินซวงและเซียวหัว

"ตราบที่ไม่ฆ่าข้า จะให้ข้าเป็นอะไรก็ยอม ข้าสามารถเป็นสตรีของเจ้าได้ หรือกระทั่งสัตว์เลี้ยงมนุษย์ก็ตาม"

หรวนหลิงอ้อนวอนด้วยสีหน้าขาวซีด

หวงต้าดวงตาทอประกายเมื่อเขาได้ยินว่าสัตว์เลี้ยงมนุษย์ แต่ในเวลาเดียวกันมันได้เห็นถึงลำแสงวูบผ่านหน้าไป  เจียงเฉินได้วาดดาบผ่านลำคอของหรวนหลิง ดวงตาของนางเบิกกว้าง ร่างกายที่นุ่มนิ่มของนางร่วงสู่พื้น

"มารดามันเถอะ! เจ้าหนูนี่หมายความว่าอย่างไรกัน! นางได้ตกลงที่จะเป็นสัตว์เลี้ยงมนุษย์ของข้า! เหตุใดเจ้ายังฆ่านางอีก?"

หวงต้าโกรธทันที ในที่สุดมีนก็มีสัตว์เลี้ยงเสียที แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีนางได้โดนเจียงเฉินสังหาร

เจียงเฉินมองไปยังหวงต้าที่กำลังกราดเกรี้ยวอยู่ แต่เขาไม่ได้สนใจที่จะตอบสนองมัน เขาได้หยิบดาบยาวขึ้นมาช้าๆ มันเป็นยุทธภัณฑ์ระดับต่ำและมันไม่ได้มีค่ามากสำหรับเจียงเฉิน แต่มันยังสามารถใช้ได้อยู่

"เฮ้ย เจ้าหนู เหตุใดเจ้าถึงโหดร้ายอย่างนี้? เจ้าไม่มีความสงสารเลยหรือ? เจ้าฆ่าแม้กระทั้งอิสตรี?! เจ้าต้องหาสัตว์เลี้ยงใหม่ให้บิดาด้วย"

หวงต้าไม่คิดให้อภัย มันไม่รู้สึกอับอายใดๆเมื่อเขาพูดถึงความเห็นอกเห็นใจ

"พอเถอะ เจ้าลืมไปแล้วรึว่าหญิงสาวผู้นี้ได้ไล่ล่าเจ้าตลอดเวลาที่ผ่านมา? หากเจ้าตกอยู่ในมือนางล่ะก็ข้าสามารถรับประกันได้เลยว่าหนังหมาของเจ้านั้นจะถูกถลกออก นางมาจากนิกายเทียนเจี้ยน หากตัดหญ้าให้ถอนโคน"

เจียงเฉินจ้องไปทางหวงต้าอย่างหงุดหงิด หรวนหลิงไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนแอ นางเป็นผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้มนุษย์เมื่อนางกัดฟันตัวเองและพูดว่าจะต้องฆ่าเจียงเฉินก่อนจะขึ้นเขาไป เจียงเฉินจึงพิพากษานางด้วยความตาย ยิ่งไปกว่านั้นนางมาจากนิกายเทียนเเจี้ยน เจียงเฉินไม่ต้องการให้นิกายเทียนเจี้ยนตามมาล้างแค้นถึงที่นี่

หวงต้าบ่นอุบ แต่มันไม่ได้พูดออกมาเสียงดัง

เจียงเฉินจุดไฟ เผาศพของยังเฉินซวงและหรวนหลิงกลายเป็นขี้เถ้า หลังจากนั้นพาหวงต้าไปกับเขาและลงจากเขา

ภายนอกเขาต้นกำเนิด หญิงสาวในชุดสีม่วงได้พุ่งไปยังภูเขา นางอายุราวๆสิบสี่ถึงสิบห้าปี ใบหน้าของนางงดงามอย่างอัศจรรย์ด้วยท่าทางอ้อนแอ้น ดวงตาของนางนั้นส่องประกายดั่งฤดูใบไม้ผลิแสนบริสุทธิ์ในภูเขา ความเร็วของนางรวดเร็วอย่างมาก อากาศรอบตัวนางแผ่ความหนาวเย็นออกมา

"ท่านพี่เจียงเฉิน ได้โปรดอย่าได้เป็นอะไรเลย"

ขณะที่หญิงสาวผู้นี้วิ่งอยู่ นางได้กำลังภาวนาด้วย หญิงสาวที่สวมชุดสีม่วงนี้มิใช่ใครอื่นนอกเสียจาก เยี่ยนเฉินหยวี่ ผู้ซึ่งปลุกชีพจรเก้าหยินแล้วนั่นเอง นางได้ออกมาด่านฝึกตน และสิ่งแรกที่นางถามออกมาคือสถานที่ที่เจียงเฉินอยู่ ในใจของนาง เจียงเฉินเป็นคนแรกและเป็นบุรุษเพียงคนเดียวในชีวิตนาง หลังจากที่ได้รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น นางออกจากตระกูลเยี่ยนและพุ่งตรงไปยังภูเขาต้นกำเนิดโดยไม่รอช้า

เมื่อเยี่ยนเฉินหยวี่ได้มาถึงบริเวณเขตนอกของเขาต้นกำเนิดและกำลังจะเข้าไป นางได้เห็นหนึ่งคนและหนึ่งหมาเดินออกมา

"ท่านพี่เจียงเฉิน!"

เมื่อนางเห็นชายหนุ่มสวมชุดสีขาว สีหน้าเป็นเป็นห่วงของเยี่ยนเฉินหยวี่กลับกลายเป็นประหลาดใจ นางอดไม่ได้ที่จะเรียกเจียงเฉิน

"เสี่ยวหยวี่!" 

เจียงเฉินประหลาดใจเมื่อเห็นหยานเฉินหยู่

"ยัยหนูนี่น่ารักไม่ใช่เล่น หากได้นางมาเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าล่ะก็....ฮี่ฮี่"

ก่อนหวงต้าพูดจบ เขาได้ฟาดฝ่ามือลงใส่กบาลของเจ้าหมานี่

หวงต้าถลึงตาใส่เจียงเฉินก่อนเขาดึงกลับ มันไม่เถียงเจียงเฉินกลับ แม้หวงต้าจะไร้ยางอาย แต่มันไม่ได้โง่ มันสามารถรู้ได้ทันทีว่าดรุณีน้อยที่อยู่ตรงหน้ามันเป็นคนที่สำคัญมากในใจเจียงเฉิน

"ท่านพี่เจียงเฉิน ท่านไม่เป็นอะไร! ดีจริงๆ...!"

เยี่ยนเฉินหยวี่กระโดดไปยังอ้อมแขนของเจียงเฉินโดยไม่คิด เพราะนางมีความสุขมากๆ เจียงเฉินสามารถที่จะรู้สึกได้ถึงร่างอันนวลเนียนและอ่อนนุ่มจากแขนของเขา และกลิ่นของหญิงสาวที่โชยออกมา หน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุขจนเขาต้องหายใจเข้าลึกๆ

เขารู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด มันจะต้องเป็นเพราะเยี่ยนเฉินหยวี่เป็นห่วงเรื่องของเขาหลังจากที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และได้รีบเร่งไปเพื่อช่วยเขา เด็กสาวตัวเล็กๆผู้นี้มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อเขานัก และนั่นทำให้เจียงเฉินซาบซึ้ง

"เสี่ยวหยวี่เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลไป ดูสิข้าไม่เป็นอะไรเลยเห็นไหม?"

เจียงเฉินวางมือไว้บนไหล่อันบอบบางของเยี่ยนเฉินหยวี่ เยี่ยนเฉินหยวี่เพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังกอดเจียงเฉินอยู่ นางรีบผละออกจากอ้อมแขนของเจียงเฉินดั่งกระต่ายที่กำลังหวาดกลัว ใบหน้าของนางแดงก่ำ

"เหะเหะ..."

เจียงเฉินยิ้มออกมา ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข

"ดอกไม้งามปักบนมูลวัว"

หวงต้าบ่นอยู่ข้างๆ

"เงียบไปเลย!"

เจียงเฉินตอบกลับด้วยลูกเตะเหิน

เจียงเฉินใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบร่างกายเยี่ยนเฉินหยวี่และพบว่าร่างของนางเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต จากร่างกายที่อ่อนแอ บัดนี้ได้มลายไปหมดแล้ว การตื่นขึ้นของชีพจรเก้าหยินได้มอบร่างกายใหม่ให้แก่นางอย่างแท้จริง

เมื่อเจียงเฉินตรวจสอบระดับการบ่มเพาะของเยี่ยนเฉินหยวี่ เจียงเฉินก็กลอกตา แล้วก็พบว่านางอยู่ขอบเขตแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้น นี่มันบ้าไปแล้ว เมื่อมาเปรียบเทียบกันระหว่างพวกเขาแล้ว มันน่าเกลียดมาก เขาบ่มเพาะยากสุดๆด้วยทักษะร่างแปลงมังกร และเขาเพิ่งขึ้นขอบเขตฉีไห่ขั้นปลายได้โดยใช้โลหิตของหวงต้าช่วย แต่เยี่ยนเฉินหยวี่เมื่อชีพจรเก้าหยินได้ตื่นขึ้นได้พุ่งทะยานสู่ขอบเขตแก่นแท้มนุษย์ขั้นต้นโดยธรรมชาติ

****************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...