ภายในถ้ำหลังน้ำตกน้ำแข็งที่มืดมิดและหนาวเหน็บ...
ฟางเสวี่ยหานนั่งขัดสมาธิ ลมหายใจแ่เบาแต่สม่ำเสมอ คราบเืที่แห้งกรังบนใบหน้าเริ่มหลุดล่อนออกเผยให้เห็นผิวใหม่ที่แข็งแกร่งดุจหยกเย็น เนตรัที่เคยาเ็สาหัสบัดนี้กลับมาใสกระจ่างและลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เขาจ้องมอง 'กระบี่หักรอยสนิม' ที่วางอยู่บนตัก และ 'ขวดแก่นโลหิตราชสีห์' ข้างกาย
"การปะทะกับเย่เฟิงทำให้ข้าตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง..." เขาพึมพำ พลางยกมือแตะแผลไหม้เกรียมที่ไหล่ซ้าย ซึ่งยังมีกระแสไฟฟ้าและสายลมวูบไหวตกค้างอยู่ "วิชาเทพัเหมันต์ของข้านั้นมีความแหลมคมและพลังทำลายล้างไร้ที่ติ แต่กลับขาด 'ความเร็ว' ที่จะไล่ตามยอดฝีมือสายวายุหรือสายฟ้าได้ทัน ในโลกที่ตัดสินความเป็ตายในเสี้ยววินาที ความเชื่องช้าคือมหันตภัย"
"หากข้า้าเป็ผู้ไร้เทียมทาน ข้าต้องลบจุดอ่อนนี้... และเ้ากระบี่เล่มนี้ จะเป็กุญแจสำคัญ"
ฟางเสวี่ยหานเริ่มโคจรพลังหยินในร่างจนถึงขีดสุด อุณหภูมิในถ้ำลดฮวบจนหยดน้ำที่หยดลงมากลายเป็แท่งน้ำแข็งกลางอากาศ เขาเปิดจุกขวดแก่นโลหิตราชสีห์เหมันต์ แล้วเทเืสีครามสดลงไปบนตัวกระบี่สนิมเขรอะ ทันทีที่เืััสนิม คราบสนิมนับพันปีก็หลุดล่อนออก เผยให้เห็น 'แก่นเหล็กนิลเหมันต์' สีดำสนิทที่ส่องประกายแสงสีครามอยู่ภายใน
ดวงตาเนตรัของเขาหรี่ลง เขากระตุ้นพลังเฮือกสุดท้าย บังคับให้ 'ปราณวายุสายฟ้า' ของเย่เฟิงที่ตกค้างอยู่ในแผล ไหลย้อนกลับออกมาทางฝ่ามือพุ่งเข้าไปผสานกับตัวกระบี่!
เปรี้ยง! ครืนนน!
"จงตื่นขึ้น! ในนามของข้า ราชันัเหมันต์... ข้าขอตั้งชื่อเ้าว่า 'กระบี่วายุเหมันต์นิรันดร์'!"
สิ้นเสียงคำราม แสงสีครามเจิดจ้าก็สว่างวาบไปทั่วถ้ำ กระบี่หักเล่มนั้นได้หายไป แทนที่ด้วยกระบี่สีดำทมิฬเล่มใหม่ที่บางเฉียบและคมกริบ รอบตัวกระบี่มีกระแสลมแ่เบาหมุนวนอยู่ตลอดเวลา ในวินาทีนั้น พลังสะท้อนกลับจากการหลอมศาสตราก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขา!
กำแพงที่กั้นขวางระหว่างระดับรวบรวมปราณและสร้างฐานรากพังทลายลง! จุดตันเถียนขยายตัวออกนับสิบเท่า ปราณสถานะหมอก ควบแน่นกลายเป็ ปราณเหลวสีคราม ที่ทรงพลัง ฟางเสวี่ยหาน ก้าวเข้าสู่ระดับ 'สร้างฐานราก ขั้นที่ 1' อย่างสมบูรณ์!
เขาคว้ากระบี่วายุเหมันต์นิรันดร์ขึ้นมา ทดสอบเคล็ดวิชาใหม่ทันที... เขาตวัดมือซ้ายสร้าง 'เกล็ดน้ำแข็ง' นับสิบชิ้นลอยหลอกล่ออย่างเชื่องช้า จากนั้นจึงกระแทกพลังวายุไปที่เกล็ดน้ำแข็งเพียงชิ้นเดียวที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง
วูบ!
เกล็ดน้ำแข็งชิ้นนั้นพุ่งทะลวงอากาศด้วย ความเร็วที่เหนือยิ่งกว่าประกายแสง! มันเจาะทะลุหินผาจนเกิดรูเล็กๆ ที่เรียบเนียน ราวกับถูกตัดด้วยความเร็วแสง ที่มองไม่ทันด้วยตาเปล่า!
"สำเร็จ..." ฟางเสวี่ยหานเก็บกระบี่เข้าฝัก แววตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร "เย่เฟิง... ได้เวลาที่ข้าจะนำปราณวายุนี้ไปคืนเ้าแล้ว!"
4K
