Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        "ในเมื่อไม่ใช่นายคนเดียวที่จะตัดสินใจได้งั้นก็กลับไปปรึกษากับพวกผู้อาวุโสก่อนละกัน นายรีบหน่อยก็ดีนะความอดทนของฉันมีจำกัด" ปู่เฉียวพูดก่อนจะวางสายไป

        "น่าสนใจ จริงๆ เลย น่าสนใจมาก" เขาหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วหันไปสั่งลูกน้อง "ตัดมือไอ้หมอนั่นข้างหนึ่งแล้วส่งไปให้ชย่าลิ่วอีก่อนเลย"

        ในตอนนั้นเองเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาจึงรับสาย "ตกลงกันเสร็จเร็วขนาดนี้เลยหรือ?"

        "นายใหญ่! แย่แล้ว! ไอ้หมอนั่นหนีไปแล้วครับ!"

        ……

        ถนนบนเขานั้นขรุขระการกระแทกแต่ละครั้งทำให้ขาขวาของเหอชูซานเจ็บปวดเป็นระลอกเขาเจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก นอนหมดสภาพอยู่บนเบาะหลังกัดฟันข่มความเจ็บปวด

        คนที่มาช่วยเขาไม่พูดอะไรเอาแต่ขับรถไปเรื่อยๆขณะที่เหอชูซานพยายามพยุงร่างกายที่บาดเจ็บของตัวเองขึ้นมาเล็กน้อยแล้วมองไปที่ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มซึ่งมีสีหน้าเยือกเย็นเขาจึงสังเกตได้ว่าคนนี้คือเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เคยจับชย่าลิ่วอีในครั้งนั้นเขารู้สึกประหลาดใจและสงสัย แต่ก็ยังกล่าวขอบคุณด้วยความสำนึกในบุญคุณ "ขอบคุณครับ"

        เซี่ยเจียหัวมองเขาผ่านกระจกมองหลังอย่างเย็นชาและพูดว่า "ไม่ต้อง"

        "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นั่น?"

        เซี่ยเจียหัวไม่ได้พูดอะไร

        เหอชูซานไม่ได้ถามต่อแต่ความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ที่นี่เป็นที่เปลี่ยว วันนี้ก็วันจันทร์อีกเจ้าหน้าที่ตำรวจคนนี้ไม่ไปทำงานแต่เช้าตรู่ กลับวิ่งมาที่ภูเขาในชนบทจะบอกว่าผ่านมา ก็เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

        แต่ไม่ว่ายังไงคนๆ นี้ก็ช่วยชีวิตเขาไว้จริงๆ เหอชูซานกลืนน้ำลายลงคออย่างจริงใจ "ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ"

        "เหอชูซาน นายเป็นคนบริสุทธิ์ ดูแลตัวเองดีๆ " เซี่ยเจียหัวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย"

        เหอชูซานเข้าใจได้ทันทีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ระหว่างชย่าลิ่วอีและแก๊งอื่นและเจ้าหน้าที่ตำรวจคนนี้ไม่เพียงแต่รู้เรื่องภายในเท่านั้นแต่ยังรู้ด้วยว่าเขาถูกคุมขังอยู่ที่ไหน เขาเริ่มสงสัยในใจแต่ก็รู้จักปิดปากเงียบและกัดฟันอดทนความเจ็บปวดเอาไว้

        เซี่ยเจียหัวพาเขาไปส่งที่โรงพยาบาลใกล้ๆโดยไม่พูดอะไรแล้วก็จากไป

        เหอชูซานกระโผลกกระเผลกเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยตัวเองถูกพยาบาลสาวพาขึ้นรถเข็น ก่อนเข้าห้องผ่าตัด เขาพยายามดิ้นรนและพูด "เดี๋ยวก่อน ขอผมโทรศัพท์ก่อน"

        ……

        ทุกคนในรถมองตาค้างเมื่อเห็นลูกพี่ใหญ่ชย่าบีบโทรศัพท์เครื่องใหม่จนแตกอีกครั้งหัวบากคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าได้ยินเพียงเสียงเศษโทรศัพท์ร่วงลงกระทบเข่าตัวเอง

        "พี่ใหญ่..." เสี่ยวหม่ามองสีหน้าของชย่าลิ่วอีที่ดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดจึงพูดอย่างสงสาร เขาอยากจะพูดอะไรเพื่อปลอบใจพี่ใหญ่แต่ก็กลัวว่าพูดมากไปจะผิดพลาด แถมยังกลัวว่าชย่าลิ่วอีจะโกรธหัวบากเข้าจริงๆเขาจึงได้แต่เตะหัวบากอย่างแรง พร้อมทั้งแสร้งตำหนิแต่จริงๆ แล้วช่วยแก้ตัว"แม่งเอ๊ย! ทั้งหมดเป็นความผิดของแก! หวังดีแต่ประสงค์ร้าย!"

        ไอ้หัวบากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตบหน้าตัวเองแล้วพูดว่า "ทั้งหมดเป็นความผิดของผมพี่ใหญ่ฆ่าผมเลยเถอะ!"

        ในเวลานั้นชย่าลิ่วอีอยากจะฟันเขาสองครั้งจริงๆ แต่ในใจก็รู้ว่าไม่ควรระบายอารมณ์ใส่เขาเขาโบกมืออย่างเหนื่อยหน่าย เป็นสัญญาณให้เขาออกไป จากนั้นเขาก็ค่อยๆเอนหลังพิงเบาะ ใช้มือขวาที่ไร้เรี่ยวแรงปิดหน้าตัวเองเอาไว้

        เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนพวกเขายังนั่งคุยกันสบายๆ บนชายหาด มองดูพระอาทิตย์ตกดินความอบอุ่นจากสัมผัสของเหอชูซานยังคงติดอยู่บนริมฝีปากของเขาเขาจึงกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนรู้สึกถึงรสชาติคาวเลือดเขาเจ็บปวดที่หน้าอกอย่างทรมาน แต่กลับไม่สามารถระบายออกมาได้เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะบ้า แต่ก็ไม่อาจจะบ้าในตอนนี้

        เขาแทบไม่กล้าคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

        เขาสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างเจ็บปวด พยายามบังคับตัวเองให้มีสติ คิดหาทางแก้ไขสถานการณ์แต่ในหัวกลับรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด

        เหอชูซาน!เหอชูซาน... ไอ้เวร ไอ้เวร!

        ตอนนั้นไม่น่าไปยุ่งกับมันเลย!ไม่น่าจะเอาขาเก้าอี้เสียบมันให้ตายซะตั้งแต่แรก! ไม่น่าจะไปหาความสนุกบนตัวมัน!ไม่น่าจะปล่อยให้มันเข้ามาใกล้ตั้งแต่แรก! ตอนนั้น…

        กริ๊งกริ๊งกริ๊ง...

        ทุกคนตกใจรีบก้มลงมองซากโทรศัพท์มือถือที่พังยับเยิน หัวบากเอื้อมมือไปเขี่ยๆ มันสองสามที แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

        สุดท้ายเสี่ยวหม่าก็ควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากตัวอย่างทุลักทุเลเสียงของชุยตงตงดังขึ้นมาอย่างเร่งรีบ "ทำไมโทรหาพี่ใหญ่ไม่ติด? มีข่าวของเจ้าหนูเสี่ยวซานแล้ว!"

        ……

        เหอชูซานขาขวาหักไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก เขาถูกใส่เฝือกแล้วเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ เหม่อมองเพดานอยู่ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องและโวยวายดังมาจากข้างนอก

        ในทางเดินเต็มไปด้วยความโกลาหลชายคนหนึ่งที่ตัวเต็มไปด้วยเลือดผลักผู้คนที่เดินผ่านไปมา แล้วพุ่งเข้ามาในห้องเขาเตะประตูห้องจนเปิดออก แล้ววิ่งไปที่เตียงของเหอชูซานด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

        เหอชูซานมีผ้าพันแผลขนาดใหญ่พันอยู่บนหน้าผากขาขวาถูกแขวนไว้กลางอากาศ และยังมีสายน้ำเกลืออยู่ที่หลังมือเขาเบิกตากว้างมองไปที่ชย่าลิ่วอี ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมถึงมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวเขาเห็นอีกฝ่ายกัดฟันกรอดและยกมือขึ้นสูง...

        เหอชูซานตกใจจนพูดติดอ่าง "พี่ลิ่วอี๋ อย่า อย่าตี ผมผมหัวได้รับบาดเจ็บ..."

        ชย่าลิ่วอีโบกมือใหญ่!คว้าคอเสื้อของเหอชูซาน ยกหัวเขาขึ้น แล้วจูบลงไป!

        "อื้อ อื้ออื้อ! ... อื้ออื้อ ... อื้อ..."

        เหอจิงอิงที่กำลังถูกกัดกินจนหายใจไม่ออกได้แต่ส่งเสียงครางที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ  ชุยตงตงที่วิ่งตามเข้ามาด้านหลังรีบหันกลับไปปิดประตูทันที"แยกย้ายกันไปได้แล้ว แยกย้าย! จะมามุงดูอะไรกัน!แก๊งค์มาเฟียเคลียร์พื้นที่!"