ตอนที่เจ็ดสิบแปด ชนะโดยไม่ต้องรบ 2
แน่นอนการเปลี่ยนกระแสประวัติศาสตร์ด้วยกำลังของผมนั้นคงยากที่จะทำได้แม้แต่ตั๋งโต๊ะก็คงไม่สามารถทำได้
นโยบายหรือแผนการที่ผมจะทำอะไรลงไปได้นั้นก็คงจะมีข้อจำกัดที่ต้องผ่านตั๋งโต๊ะและราชสำนักก่อน
แต่ผมคิดว่านี่คือแผนการเดียวที่ผมที่ไม่ใช่ขุนพลแห่งยุคจะสามารถทำได้
อย่ารบในสงครามที่ตนเองรู้ว่าจะแพ้
ท่านขุนพลไป๋ฉียอมถูกฉินอ๋องปลดจากตำแหน่งทุกอย่างและโดนจับเข้าคุกดีกว่าที่จะไปทำสงครามที่ตนเองรู้ว่าไม่มีทางชนะ
ก็คือการแสดงควาเมบ่อหยิ่งอย่างหนึ่งของสุดยอดขุนพลแห่งยุค
ในทางต้าฉิน(โรมัน)ก็มีการเล่นเการเมืองกันภายใน
โดยป้อนแม่ทัพที่มีผลงานที่ดีเป็นที่ชื่นชมไปเป็นอาหารของฮันนิบาลสุดยอดขุนพลแห่งยุคก็พ่ายแพ้ไปแม้หากวิจารณ์ตามเนื้อผ้าขุนพลของต้าฉินที่แพ้ไปนับว่าเป็นผู้ที่มีฝีมือเก่งกล้าเช่นกัน
เสียแต่ที่เกิดผิดยุค
การได้ครอบครององรักษ์เสื้อปักของราบสำนักน่าจะทำให้ผมทำกลยุทธ
ประทานสุราพิษ
ได้แบบการที่รัฐฉินวางแผนจัดการหลี่มู่ยอดขุนพลแห่งรัฐจ้าว
สุดยอดแม่ทัพที่ไม่เคยพ่ายแพ้ในสงครามต้องตกตายเพราะแผนการทางการเมือง
ยิ่งคิดผมก้ชัดคิว่าโชคชะตาอาจจะมีจริงเพราะทางรอดทางเดียวของผมอาจจะเป็นหนทางที่ต้องดำนเนการแบบกังฉินเข่นฆ่าแม่ทัพที่เก่งกาจ
แต่แม่ทัพที่เก่งกาจนั้นแม้เราจะคารวะบูชาชื่อเสียงของแม่ทัพเช่น กองซุนจ้าน โจโฉ เล่าปี ซุนเกี๋ยนต่างๆเหล่านั้น
แต่จากนโยบายและจุดยืนของราชสำนักการมีอยู่ของพวกเขาคือตัวตนที่ทำให้ราชสำนักส่วนกลางอ่อนแอลง
เรื่องร้ายกว่านั้นตามความรู้สึกของผมคือ
ผมคิดว่าผมน่าจะหาเสียงสนับสนุนในราชสำนักได้จำนวนมากเลยหากนำเสนอแนวคิดจัดการพวกแม่ทัพเหล่านี้แบบตรงไปตรงมา
เป็นแผนการที่เปิดเผยไม่ต้องวางแผนลับหลังให้ยุ่งยาก
เปลี่ยนแผนการชั่วช้าของคนคนเดียวให้เป็นนโยบายของราชสำนัก
ส่วนจะทำสำเร็จหรือไม่ก็อยู่ที่ความสามารถของผมแล้ว
แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าที่ผมจะไปรบกับพวกลิโป้ฮองฮูสง เต๊งหงวนโดยตรง