โรงเตี๊ยมสนธยา สเน่หาชั่วข้ามคืนไม่ลืมเลือน

ท่ามกลางเศษซากของเครื่องเรือนที่แตกกระจายและความสั่นสะเทือนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ แสงสีม่วงทองจากศิลาเนตรมารปะทะกับม่านมนต์ดำของอู๋ซวงจนเกิดเป็นประกายไฟมนตรากระเด็นไปทั่วห้องพัก เศษไม้และเศษกระเบื้องที่ร่วงหล่นจากเพดานกระจายไปทั่วพื้น สร้างเสียงกรอบแกรบที่น่าขนลุกเมื่อถูกลมพายุจากการปะทะกันของพลังงานพัดผ่าน

อู๋ซวงยืดตัวตรงท่ามกลางวงอาคมวารีที่เริ่มสงบนิ่งลง ชุดไหมสีดำของนางปลิวไสวตามกระแสลมที่เกิดจากพลังมนตรา ผมยาวสีดำเข้มของนางฟุ้งกระจายรอบบ่าราวกับม่านหมอกที่เคลื่อนไหวได้ นางไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามเหมือนในช่วงแรก แต่กลับจ้องมองอาหลางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์ ดวงตาสีเทาหม่นของนางเปล่งประกายแปลกประหลาด ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าทองคำ

รอยสักรูปดอกมันดาลาที่ข้อมือของนางเริ่มเรืองแสงสีม่วงดำอ่อนลง กลีบดอกแต่ละกลีบที่เคยเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงบัดนี้กลับหมุนช้าลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจที่เต้นในจังหวะปกติหลังจากการออกแรงอย่างหนัก น้ำในอ่างไม้โบราณที่เคยเดือดปุดๆ ก็ค่อยๆ สงบลงจนกลายเป็นผิวเรียบเหมือนกระจกเงาอีกครั้ง

"เจ้าผ่านบทพิสูจน์ขั้นแรกแล้ว... เจ้าหนุ่ม" เสียงของนางกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงที่เคยเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัวบัดนี้กลับอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับน้ำแข็งที่เริ่มละลายภายใต้แสงแดดอ่อนๆ "แต่จงจำไว้ว่า ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อปลิดชีพเจ้า เพราะการตายด้วยน้ำมือข้านั้นมันช่างง่ายดายเกินไปสำหรับผู้ที่กล้าถือครองสมบัติชิ้นนี้"

นางเดินเข้ามาใกล้อาหลางมากขึ้น ทุกก้าวย่างของนางเต็มไปด้วยความสง่างามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เหมือนกับนางพรายในตำนานที่ก้าวเดินบนผิวน้ำโดยไม่ทำให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ความงดงามของนางในแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาทำให้อาหลางต้องกลั้นหายใจ แม้ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้

อาหลางหอบหายใจหนักหน่วง ปอดของเขาเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบจะระเบิด เหงื่อกาฬไหลซึมเข้าตาจนแสบพร่า ทำให้เขาต้องกระพริบตาบ่อยครั้งเพื่อล้างความเค็มออกไป เขายังคงกำศิลาในมือแน่น นิ้วทั้งห้าของเขาขาวซีดจากการใช้แรงมากเกินไป ทว่าความรู้สึกผิดปกติบางอย่างเริ่มเกิดขึ้นที่อุ้งมือของเขา

มันไม่ใช่ความร้อนธรรมดาที่เขาเคยรู้สึกมาตลอด แต่มันคือความรู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ นับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าไปในผิวหนัง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปตามเส้นประสาทจนถึงข้อมือ แล้วค่อยๆ คืบคลานขึ้นไปตามแขน ราวกับมีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ กำลังเจาะรูเข้าไปในเนื้อหนังของเขา

อู๋ซวงก้าวเดินบนผิวน้ำในอ่างอาคมอย่างแผ่วเบาจนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอาหลาง ระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงแค่ไม่กี่ฟุต ใกล้พอที่อาหลางจะได้กลิ่นหอมของดอกมันดาลาที่แผ่ออกมาจากร่างกายของนาง กลิ่นหอมที่เข้มข้นจนทำให้ประสาทสัมผัสของเขาเริ่มมึนงง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมศิลานี้ถึงเลือกเจ้า? และเจ้ารู้หรือไม่ว่าจุดจบของผู้ครอบครองก่อนหน้าข้าทุกคนเป็นอย่างไร?"

คำถามของนางทำให้อาหลางรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วกาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าศิลาเนตรมารจะมีเจ้าของคนอื่นๆ มาก่อน เขาคิดเพียงแค่ว่ามันเป็นสมบัติโบราณที่ถูกทิ้งร้างไว้ในถ้ำลึก รอให้ผู้ที่มีโชคดีอย่างเขามาค้นพบ แต่จากน้ำเสียงของอู๋ซวง ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวที่มืดมนกว่าที่เขาคิดไว้มาก

นางแค่นหัวเราะเย็นเยียบ เสียงหัวเราะของนางก้องกังวานไปทั่วห้องจนทำให้เศษแก้วที่กระจายอยู่บนพื้นสั่นไหว "ศิลาเนตรมารไม่ใช่เพียงเครื่องมือเก็บเกี่ยวราคะ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือดและตัณหาไม่มีที่สิ้นสุด มันเป็นปีศาจที่แฝงตัวอยู่ในรูปของอัญมณี รอคอยที่จะหลอกล่วงผู้โลภมากมายให้มาเป็นเหยื่อของมัน"

นางหยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาหลาง ราวกับกำลังอ่านความคิดที่ลึกที่สุดของเขา "เมื่อมันกินราคะของผู้อื่นจนอิ่มหนำจนถึงขีดสุด... สิ่งต่อไปที่มันจะเขมือบกินก็คือ 'เจ้าของ' ของมันเอง มันจะสูบกินวิญญาณและตัณหาของเจ้าจนเหลือเพียงเปลือกที่แห้งเหี่ยว ไม่ต่างจากซากศพเดินได้ที่ไร้จิตวิญญาณ"

ทันทีที่สิ้นคำพูดของนาง ศิลาในมืออาหลางก็ตอบสนองราวกับมันมีสติปัญญาและได้ยินทุกคำที่นางพูด แสงสีม่วงดำที่เคยสว่างจ้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นเส้นใยสีดำสนิทที่มีลักษณะคล้ายเส้นเลือดฝอย เส้นใยเหล่านั้นค่อยๆ ฝังรากลึกลงไปในอุ้งมือของเขา เจาะผ่านผิวหนังและเข้าไปในเนื้อเยื่อข้างใน

อาหลางเบิกตากว้างด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นเส้นเลือดตามแขนของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำและปูดโปนขึ้นมาตามจังหวะการเต้นของหัวใจ เส้นเลือดที่เคยมีสีแดงปกติบัดนี้กลับมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีหมึกดำไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขา ผิวหนังรอบๆ เส้นเลือดเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดผิดปกติ

ความเจ็บปวดที่เริ่มต้นจากอุ้งมือบัดนี้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เหมือนกับมีไฟเผาไหม้อยู่ในเส้นเลือดทุกเส้น อาหลางรู้สึกเหมือนร่างกายของเขากำลังถูกแปลงสภาพจากภายใน เซลล์ทุกเซลล์กำลังถูกครอบงำด้วยพลังมืดที่เขาไม่สามารถควบคุมได้

"อึก... นี่มันอะไรกัน!" อาหลางคำรามด้วยความเจ็บปวด เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นคลอนและควบคุมไม่ได้ เหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านระบบประสาทของเขา ความรู้สึกรัญจวนใจที่เคยใช้ควบคุมผู้อื่นบัดนี้กำลังย้อนกลับมาเล่นงานตัวเขาเอง

ภาพนิมิตแห่งตัณหาที่รุนแรงกว่าเดิมนับสิบเท่าพุ่งเข่าจู่โจมประสาทสัมผัสจนเขาแทบจะทรุดเข่าลง ภาพของผู้หญิงนับสิบคนที่เขาเคยล่วงเกินมาในอดีตปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา แต่ครั้งนี้พวกนางไม่ได้ดูเหมือนเหยื่อที่อ่อนแอ หากแต่กลายเป็นปีศาจร้ายที่มีเล็บยาวและเขี้ยวแหลมคม กำลังคืบคลานเข้ามาหาเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

เสียงกรีดร้องของพวกนางดังก้องไปทั่วจิตใจของเขา "คืนให้ข้า! คืนชีวิตที่เจ้าขโมยไปจากข้า!" เสียงเหล่านั้นรวมกันเป็นเสียงแสงที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้อาหลางรู้สึกเหมือนหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

อู๋ซวงไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น นางใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามม่านอากาศ การเคลื่อนไหวของนางช้าและสง่างาม แต่กลับสร้างพรรณนาแห่งตัณหาที่สมจริงที่สุดขึ้นมารอบตัวอาหลาง กลิ่นหอมของดอกมันดาลารุนแรงขึ้นจนทำให้ประสาทสัมผัสของเขาพร่าเลือน อากาศรอบๆ ตัวเขาเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงเป็นภาพลวงตาที่น่าหลงใหล

เขามองเห็นอู๋ซวงแยกออกเป็นร่างนับสิบที่โอบล้อมเขาไว้ ทุกร่างล้วนยั่วยวนและแผ่ซ่านไอเสน่ห์มารที่เข้มข้น ผิวขาวซีดของนางเปล่งประกายราวกับไข่มุกใต้แสงจันทร์ ชุดไหมสีดำที่บางเบาเผยให้เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ทำให้อาหลางต้องใช้สติทั้งหมดเพื่อไม่ให้ตัวเองหลงใหลไปกับภาพลวงตาเหล่านั้น

แต่ภาพเหล่านั้นไม่ได้หยุดเพียงแค่ความงดงาม ในทุกร่างของอู๋ซวงที่ปรากฏขึ้น เขายังเห็นเงาของความตายและความสิ้นหวัง ดวงตาที่งดงามเหล่านั้นกลวงโบ๋และเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อบัดนี้กลับซีดเผือดเหมือนศพ ทุกร่างล้วนเป็นการเตือนใจเขาถึงสิ่งที่เขาจะกลายเป็นหากยังคงใช้ศิลาเนตรมารต่อไป

อาหลางพยายามจะสะบัดหลุดจากภวังค์ เขาส่ายหัวอย่างรุนแรงและกัดลิ้นตัวเองจนเลือดออก หวังว่าความเจ็บปวดจะช่วยให้เขาตื่นจากมนตร์เสน่ห์ แต่รากของศิลาที่ฝังลึกเข้าไปในเส้นเลือดทำให้เขาเชื่อมต่อกับตัณหาเหล่านั้นโดยตรง ยิ่งเขาพยายามต่อสู้มากเท่าไหร่ การเชื่อมต่อก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเท่านั้น

ร่างกายของเขาร้อนรุ่มประดุจถูกไฟแผดเผา เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาจากรูขุมขนทุกรู เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มจนติดแน่นกับผิวหนัง ความปรารถนาที่เขาเคยเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากเสี่ยวเอ้อระเบิดออกมาอย่างรุนแรงจนเขาแทบจะคลั่ง ทุกความต้องการ ทุกความโลภ ทุกความมืดมนที่เขาฝังลึกไว้ในใจบัดนี้ถูกดึงออกมาสู่พื้นผิวจิตใจ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือเสี่ยวเอ้อที่พยายามรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ และอีกส่วนหนึ่งคือพญามารที่กระหายอำนาจและความสุขทางกาม ทั้งสองส่วนต่อสู้กันอย่างดุเดือดภายในจิตใจของเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนจะแตกสลายจากภายใน

"เจ้ากำลังจะกลายเป็นทาสของมัน... อาหลาง" อู๋ซวงกระซิบ เสียงของนางดูนุ่มนวลอย่างประหลาดท่ามกลางความทรมานของเขา เหมือนกับเสียงของแม่ที่กำลังปลอบโยนลูกที่กำลังเจ็บป่วย "เว้นเสียแต่ว่า... เจ้าจะมีสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าศิลาเพื่อสยบมันไว้"

นางก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น จนอาหลางสามารถนับขนตาของนางได้ทุกเส้น ผิวหนังของนางเรียบเนียนไร้ที่ติ ไม่มีรูขุมขนหรือริ้วรอยใดๆ ราวกับเป็นผลงานศิลปะที่ถูกสลักด้วยมือของเทพเจ้า ริมฝีปากของนางเป็นสีแดงธรรมชาติที่เข้มข้น เหมือนกับได้ย้อมด้วยเลือดสดใหม่

อู๋ซวงขยับเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ของนางปะทะกับใบหน้าของอาหลางที่บิดเบี้ยวด้วยความใคร่และความเจ็บปวด ลมหายใจของนางมีกลิ่นหอมหวานเหมือนน้ำผึ้งป่าที่ผสมกับกลิ่นดอกไม้ป่า แต่ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอะไรบางอย่างที่เขาไม่สามารถระบุได้ กลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกทั้งหลงใหลและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน

นางโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความลับอันดำมืดที่สุดที่ศิลาไม่เคยบอกแก่เจ้าของคนใด ลมหายใจของนางทำให้ขนที่ต้นคอของเขาลุกซู่ ความอบอุ่นจากร่างกายของนางแผ่ซ่านมาหาเขา ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมที่นุ่มนวล

"เจ้ารู้ไหม... ศิลานี้มีความลับอีกอย่างหนึ่งที่มันซ่อนไว้ลึกที่สุด" นางเว้นจังหวะ พลางสบตาอาหลางด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ ในดวงตาของนางเขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่ดูเหมือนจะแตกสลาย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้กลับซูบผอมและเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน "มันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ผู้ใช้อำนาจ แต่มันมีความกระหายลึกๆ ที่จะถูก 'จองจำ' และถูกสยบโดยผู้ที่แข็งแกร่งกว่าตัวมันจริงๆ"

คำพูดของนางทำให้อาหลางรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าศิลาเนตรมารจะมีความต้องการเช่นนี้ เขาคิดเพียงแค่ว่ามันเป็นเครื่องมือที่จะช่วยให้เขาได้มาซึ่งอำนาจ แต่จากสิ่งที่อู๋ซวงเล่าให้ฟัง ดูเหมือนว่าศิลาจะมีจิตสำนึกและความปรารถนาของมันเอง

อาหลางขบฟันแน่น ฟันกรามของเขากัดกันจนเกิดเสียงกรอบแกรบ พยายามประคองสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เขารู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในทะเลแห่งความสับสน ไม่รู้ว่าสิ่งใดเป็นความจริงและสิ่งใดเป็นภาพลวงตา "หมายความว่าอย่างไร..."

เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทา ลิ้นของเขาแห้งผากจนแทบจะพูดไม่ออก คอหอยของเขาเจ็บปวดจากการหายใจที่หอบหายใจหนักหน่วง ทุกคำที่เขาพูดออกมาต้องใช้แรงมากกว่าปกติ

"ศิลานี้คือมารที่เย่อหยิ่ง... แต่มารที่เย่อหยิ่งที่สุดมักจะยอมสยบให้กับผู้ที่กล้ายัดเยียดความอัปยศให้แก่มันได้" อู๋ซวงยิ้มอย่างลึกลับ รอยยิ้มของนางงดงามแต่ก็น่าขนลุกไปพร้อมกัน เหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังล่อลวงวิญญาณให้หลงทาง "ข้าคืออดีตผู้คุมที่ทำพลาด แต่เจ้า... เจ้ามีกลิ่นอายที่ต่างออกไป"

นางหยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงวิญญาณของอาหลาง ราวกับกำลังอ่านทุกความคิดและความรู้สึกที่เขาเคยมีมา "หากเจ้ากล้าพอที่จะ 'จองจำ' ข้ากลางวงอาคมนี้ด้วยพลังทั้งหมดที่เจ้ามี เจ้าอาจจะกลายเป็นนายที่แท้จริงของมันได้"

คำพูดของอู๋ซวงไม่ได้เป็นเพียงคำแนะนำ แต่มันคือการท้าทายและการเปิดโอกาสให้อาหลางได้เดิมพันด้วยวิญญาณ เสียงของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจและความลึกลับ ราวกับนางรู้บางสิ่งที่เขาไม่รู้ บางสิ่งที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขาไปตลอดกาล

อาหลางรู้สึกเหมือนยืนอยู่ที่ทางแยก ทางหนึ่งคือการยอมแพ้และปล่อยให้ศิลาเนตรมารกลืนกินเขาไปทีละน้อย จนกระทั่งเขากลายเป็นเพียงเปลือกว่างเปล่าที่ไร้วิญญาณ อีกทางหนึ่งคือการเสี่ยงทุกอย่างเพื่อพยายามครอบงำศิลาและกลายเป็นนายที่แท้จริงของมัน

ความกลัวและความตื่นเต้นปะปนกันในใจของเขา เขารู้ว่าการตัดสินใจในครั้งนี้จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของเขา หากเขาสำเร็จ เขาจะได้อำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการ แต่หากเขาล้มเหลว เขาอาจจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง รวมถึงชีวิตของเขาเอง

ลมพายุภายนอกยังคงโหยหวนอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องเป็นระยะ ราวกับธรรมชาติเองก็รู้สึกถึงความตึงเครียดที่กำลังเกิดขึ้นในห้องเล็กๆ แห่งนี้ แสงแปลบปลาบจากฟ้าผ่าส่องผ่านหน้าต่างที่แตกร้าว ทำให้เงาของทั้งสองคนเต้นระบำอย่างน่าขนลุก

คืนนี้ในห้องมืดที่สั่นสะเทือนด้วยมนตรา การประชันไม่ใช่เพียงเรื่องของอำนาจอีกต่อไป แต่มันคือการตัดสินว่า ใครจะเป็นผู้ที่ถูกจองจำ และใครจะเป็นนายเหนือศิลาสีดำก้อนนี้ตลอดกาล ความลับของศิลาเนตรมารที่ซ่อนอยู่มานานนับพันปีกำลังจะถูกเปิดเผย และพันธนาการแห่งกระแสโลหิตที่เชื่อมโยงระหว่างผู้ครอบครองกับศิลาจะถูกกำหนดขึ้นใหม่

ในความเงียบที่หนักอึ้ง อาหลางต้องเลือกระหว่างการเป็นทาสหรือการเป็นนาย ระหว่างการยอมจำนนหรือการต่อสู้ จุดจบของเรื่องราวนี้จะขึ้นอยู่กับความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของเขาในช่วงเวลาสำคัญนี้