แก้วนพคุณ

งานแข่งกีฬาสีแข่งขันกันจบหมดแล้วรายการสุดท้ายคือการ    แข่งขันฟุตบอลที่มีสีแดงกับสีชมพูแข่งกันในรอบสุดท้ายพริมาอยู่สีน้ำเงินหล่อนไม่มีส่วนได้เสียแต่การแข่งขันนี้เป็นรายการใหญ่และรายการสุดท้ายที่แม้แต่สีอื่นๆ ยังมาร่วมลุ้นเด็กนักเรียนที่อยู่สีเหลือง สีเขียว สีน้ำเงิน กระจายตัวกันไปเชียร์เพื่อนๆของตัวเอง เพราะฉะนั้นอัฒจันทร์ทั้งสองฝ่ายของสีแดงและสีชมพูจึงมีสีอื่นๆเคล้าปนกันอยู่ นพคุณกับคเชนทร์อยู่สีชมพู พริมาจึงเลือกนั่งอัฒจันทร์ฝั่งสีชมพู ฝั่งตรงข้าม...สีแดง มองจากตรงนี้จะเห็นการแสดงอย่างชัดเจนทั้งสองสีฮึกเหิมเต็มที่ ประธานเชียร์ของทั้งสองฝ่ายทำงานอย่างหนักที่จะทำให้สีของตัวเองส่งเสียงข่มขวัญคู่ต่อสู้อย่างสุดความสามารถสีอื่นๆที่นั่งปนกันอยู่ก็ร่วมส่งเสียงเชียร์ไปด้วยข้างล่างนักกีฬาเริ่มทยอยเดินเข้ามา หล่อนเห็นเขา...นพคุณ ดูจากตรงนี้เขาโดดเด่น เพราะตัวสูงๆ ในทีม มีไม่กี่คน อีกคนที่เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆได้มากกว่าใครคือคเชนทร์ คนนั้นเด่นเหมือนกันแต่ในความเด่นของทั้งสองคนช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ถ้าไม่นับส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันแล้ว อย่างอื่นสองคนนั่นไม่เหมือนกันเลยนพคุณขาวสูงเด็กหนุ่มติดไปทางผอมแต่หน้าตาหล่อเหลา...หล่อเหมือนคุณลุง พริมานึกในใจหน้าขาวๆ ที่จืดชืดเกินไปสำหรับบางคน...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ขับให้เขาดูหล่อเหลาได้คือคิ้วที่ดกหนาและลักยิ้มทรงเสน่ห์นั่นตอนนี้เขากำลังยิ้ม...ไม่ได้ยิ้มให้หล่อนแต่เขากำลังคุยอะไรสักอย่างกับเพื่อนในทีม เด็กหนุ่มสองสามคนกำลังหัวเราะ แต่นพคุณแค่ยิ้ม...พวกเขาคุยอะไรกันนะอยากรู้จัง    นพคุณไม่ค่อยจะยิ้มแบบนี้ที่บ้านหล่อนเห็นแค่เวลาเขาอยู่กับเพื่อนเท่านั้น  ที่จะมีรอยยิ้มแบบนี้หล่อนจะทำให้เขายิ้มแบบนี้ได้บ้างไหมนะ?               ส่วนด้านหลังถัดไป...คเชนทร์ เขากำลังหันไปโบกมือให้สาวๆ ที่อยู่อัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม...สีแดง! ดูเหมือนคเชนทร์จะมีแฟนคลับฝั่งคู่แข่งอยู่ไม่น้อยทีเดียว นักฟุตบอลฝั่งสีแดงคงออกอาการหมั่นไส้เขาน่าดู เพราะแทนที่จะเชียร์ทีมตนเองกลับมาส่งเสียงเชียร์ฝั่งตรงข้ามเสียได้แต่คเชนทร์มีเพื่อนมาก...ครึ่งทีมของทั้งสองสีเป็นเพื่อนเขา อย่างมากก็แค่หมั่นไส้ที่หมอนี่เรียกเสียงกรี๊ดมากมายจากทุกสี แต่เรื่องแข่งขันในเกมส์คงต้องดูกันอีกทีไม่แปลกนักที่สาวๆ จะส่งเสียงกรี๊ดเขา คเชนทร์เป็นคนอารมณ์ดี และเขารู้จักวิธีคุยกับผู้หญิงเหมือนกับตอนที่พริมาเจอเขาครั้งแรกพูดคุยกันไปสักพักเขากลับทำให้คุยได้อย่างสนิทใจเหมือนกับรู้จักกันมานาน

            “พี่ตุลย์หล่อเนอะ” เด็กสาวที่นั่งถัดไปจากหล่อนกระซิบกับเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกัน พริมามองตาม...ใช่พี่ตุลย์หล่อตัวสูงใหญ่ เขาตัวสูงพอๆ กับนพคุณแต่มีกล้ามเนื้อมากกว่า ผิวสีแทน คิ้วเข้มแต่ที่เด่นคือตา ผู้ชายตาหวาน ตาหวานๆ นั่นมาอยู่บนหน้าเข้มๆ แบบนี้ได้อย่างไรนะ...มันเข้ากันได้อย่างดีพริมายังคิดอิจฉา เพราะขนตาเขาหนาและงอนมากกว่าผู้หญิงอย่างหล่อนเสียอีกเขาหล่อเหมือนพระเอกหนังอินเดียที่แม่ชอบเปิดดูเวลารถติด...เรื่องอะไรหล่อนจำไม่ได้แต่หล่อแบบนั้นจริงๆ ความจริงไม่ใช่แค่หล่อนที่คิดว่าเขาหล่อแบบพระเอกหนังอินเดียเพราะคเชนทร์มีฉายา “Shaheer แห่งเมืองไทย” แต่ยามาชอบเรียกแค่ “heer แห่งประเทศไทย” ครั้งแรกที่ได้ยินยามาเปิดโทรศัพท์หารูปดาราอินเดียที่ดวงซวยหน้าเหมือนไอ้คเชนทร์ปากเปราะหล่อนเถียงไม่ออกเพราะมีส่วนคล้ายอยู่เหมือนกัน

            “โถ...พ่อคุณ พ่ออรชุนของฉัน” ยามานั่งมองรูปดาราหนุ่มพร้อมพูดพร่ำต่างๆนาๆ ว่าเขาน่าสงสารขนาดไหนพริมาไม่แน่ใจว่าเพื่อนหล่อนรู้จักดาราหนุ่มมาก่อนถึงขนาดที่เรียกชื่อตัวละครที่เขาแสดงได้หรือว่าเพิ่งมาดูตอนที่เปิดหาในภายหลัง

                ทั้งสองทีมเริ่มแข่งขันกันแล้วเสียงผู้คนรอบตัวดังเซ็งแซ่ ยิ่งดังมากเท่าไหร่ ก็สร้างความฮึกเหิมร่วมกันได้มากเท่านั้นยามาแหวกคนมานั่งข้างพริมา

            “โทษทีมาช้า ได้ไปกี่ลูกแล้ว” พอหย่อนตัวก็ถามผลการแข่งขันทันทียามาเป็นนักกีฬาวิ่ง หล่อนได้เหรียญทองทุกประเภท เรียกได้ว่าเป็นตัวทำคะแนนของสีน้ำเงินเลยก็ว่าได้และเพราะตัวสูงขายาว หล่อนจึงค่อนข้างได้เปรียบนักวิ่งคนอื่นๆ

            “ยังหรอก เพิ่งเริ่มเอง” พริมาส่งน้ำให้เพื่อนดูท่าว่าหล่อนจะวิ่งมาไกลทีเดียวเหงื่อย้อยเต็มหน้าไปหมด รอบตัวผู้คนส่งเสียงร้องเพลงเชียร์กันสนุกสนานทีมเชียร์ลีดเดอร์ของทั้งสองฝั่งแข่งกันประชันลีลา...นี่เหรอที่แม่จะให้หล่อนไปเต้นไม่ไหวๆ แต่ละคนเด้งหน้าเด้งหลังกันสุดเหวี่ยงมองออกมารอบข้าง...ไม่ใช่เฉพาะในสนามเท่านั้นที่แข่งกันกองเชียร์ของทั้งสองฝั่งก็เชียร์กันได้อย่างดุเดือด กว่าจะจบการแข่งขันไม่รู้นักกีฬาหรือกองเชียร์ใครจะหมดแรงก่อนกันแน่จบครึ่งแรกผลคะแนนยังเสมอกันอยู่ นักกีฬาทั้งหมดเข้ามาพักริมสนามโค้ชของทั้งสองทีมกำลังวางแผน เพื่อหาทางเอาชนะฝั่งตรงข้ามส่วนนักกีฬาก็ฟังแผนของโค้ชอย่างตั้งใจ นพคุณกับคเชนทร์เป็นตัวทำคะแนนของทีมสองคนนี้...แม้ปกติจะไม่ค่อยถูกกันนัก แต่พออยู่ในเกมส์พวกเขามืออาชีพ...คำนี้คเชนทร์เคยกล่าวไว้

            “ลูกแก้วไม่ต้องห่วงหรอก พวกพี่โตๆ กันแล้ว แยกแยะเรื่องส่วนตัวได้ โดยเฉพาะพี่น่ะนะทำงานแบบมืออาชีพ” ยามาเบะปาก เพราะรู้ดีไม่ว่าเรื่องไหน หมอนี่ก็สามารถชงให้เป็นความดีความชอบของตัวเองได้ พริมามองโค้ชและนักกีฬาอย่างสนใจจังหวะเดียวกันนพคุณมองขึ้นมา...เขามองมาเจอพอดี หรือว่ารู้ว่าหล่อนนั่งอยู่ตรงนี้กันแน่นะยามาใช้ข้อศอกถองเพื่อน

            “ไอ้ขี้เก๊กสายตาหยั่งกะเหยี่ยว! มันรู้ด้วยว่าลูกแก้วนั่งอยู่ตรงนี้”บังเอิญน่า! พริมาคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ เพราะฝั่งนี้เป็นที่นั่งของสีอื่นๆ          ที่ไม่ใช่สีที่กำลังแข่งขันมันคงจะเห็นได้ชัดกว่าเพราะพวกหล่อนใส่เสื้อ          สีน้ำเงินนั่งกันอยู่ข้างๆกองเชียร์สีชมพู...

            “บ้า...ก็คงมองมาพอดีแหละ พวกเราเด่นจะตาย” พริมาก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญอยู่ดี

            “เด่นบ้าอะไร! คนตั้งเยอะแยะ หันไปดูรอบๆ สิ นี่ก็สีน้ำเงิน            นั่นสีเหลืองโน่นสีเขียว! แล้วก็ไม่ได้นั่งเป็นกลุ่มเป็นก้อนนะ กระจายกันไปหมดถ้าจะมองหาใครสักคนบนอัฒจันทร์นี้ล่ะก็ จากข้างล่างนั่นก็ยากอยู่” ยามาวิเคราะห์...ไอ้ขี้เก๊กนั่นมองมาอย่างเจาะจงไม่ได้มองส่ายหาไปทั่วขณะที่   สองสาวถกเถียงกันอยู่นพคุณหันหน้ากลับไปแล้วเขาหันไปคุยอะไรสักอย่างกับเพื่อนที่นั่งอยู่ติดกันพร้อมกับฟังโค้ชไปด้วยอย่างตั้งใจส่วนคเชนทร์นอนแผ่ เท้าแขนข้างหนึ่งเพื่อยกหัวขึ้น เขานอนกระดิกขาฟังโค้ชอยู่ตอนนี้เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ

            “อุบาทว์! ดูไอ้เชนดิ” ยามามองไปอย่างเหยียดหยามหล่อนทำหน้าเหมือนคเชนทร์ทำเรื่องผิดศีลธรรมร้ายแรง

            “ทำไมไม่ลุกขึ้นนั่งให้มันดีๆ แล้วเสื้อนั่นถอดทำไม? หน้าอกก็มีแต่ขนรุงรังเต็มไปหมดคนหรือหมีวะนั่น” ผิดกันกับยามา...เด็กสาวหลายคนนั่งหน้าแดงพริมาไม่แน่ใจว่าพวกหล่อนคิดไปถึงไหนต่อไหนบ้าง...บางคนก็เอากล้องขึ้นมาถ่ายรูป

            “สมน้ำหน้ามัน! ทำตัวไม่สุภาพให้มันโดนใบแดงไปเลย” ยามาพูดเสียงดังสะใจพริมาจึงหันมองตามเพื่อนเห็นคเชนทร์กำลังใส่เสื้อลุกขึ้นนั่งเพราะถูกโค้ชด่าชุดใหญ่แต่ดูเหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ส่วนนักกีฬาคนอื่น นั่งขำ...น่าจะขำเรื่องที่โค้ชกำลังเทศนาคเชนทร์อยู่แน่ๆ

นพคุณยิ้มอีกแล้ววันนี้เขาแจกยิ้มพร้อมลักยิ้มมีเสน่ห์นั่นบ่อยจัง พริมามองยิ้มตามเป็นจังหวะที่นพคุณที่กำลังยิ้มขำกับเรื่องก่อนหน้ามองขึ้นมาพอดี พวกเขาสบตากันพริมาเขินหน้าแดงหล่อนกำลังยิ้มให้เขาและไม่คิดว่าเขาจะเงยหน้าขึ้นมาเห็น...จังหวะมันได้!

            “แหวะ! เหม็นความรัก” ยามาเย้าเพื่อนหล่อนเห็นทุกอย่าง ยิ่งพักหลัง นี่แปลกๆ เพื่อนหล่อนก็แปลก ไอ้ขี้เก๊กก็ยิ่งแปลก

            “ส่งยิ้มหวานกันไปมาอยู่ได้...ขนลุก” พริมาหน้าเหวอ...หล่อนหน้าแดง เป็นลูกตำลึงมันแดงเห็นได้ชัดเพราะสาวน้อยผิวขาว

            “โอ้โห! ปัดแก้มให้ตัวเองได้ด้วย ทำได้ไงอ่ะ?” ยามาเอาสองมือประคองหน้าเพื่อนพลิกไปมา

            “ดูสิแก้มนี่เลือดฝาดขึ้นมาเลย” พริมาเอามือปัดมือยามาออก   หล่อนเกลียดจริง! ยามาเหมือนแม่ช่างสังเกตและจับโกหกเก่งหล่อนจะไม่พูดอะไรหรือตอบอะไรเด็ดขาดปล่อยให้ยามาพล่ามไปคนเดียวเถอะ

            “เพ้อเจ้อ” พริมาพูดอ้อมแอ้มยามายักไหล่แต่ไม่วายส่งสายตาล้อเลียน เกมส์ครึ่งหลังเริ่มแล้วการเล่นเป็นไปแบบให้ลุ้นตลอดเวลา      เพราะแต้มของทั้งสองทีมเสมอกันสุดท้ายต้องจบด้วยการยิงลูกโทษ และสีชมพูเป็นฝ่ายชนะตบท้ายการแข่งขันด้วยพิธีมอบเหรียญรางวัล และครูใหญ่ประกาศจบการแข่งขัน กองเชียร์แต่ละสีแยกย้ายกันลงอัฒจันทร์ส่วนพวกนักกีฬาก็แยกย้ายกันไป มีบางส่วนที่ยังนั่งคุยกันอยู่และพวกนักฟุตบอลที่โดนแฟนบอล (สาวๆ) รุมล้อม แน่นอนต้องมีนพคุณกับคเชนทร์รวมอยู่ด้วยพริมาลังเล หล่อนจะกลับเลยหรือยืนรอดีนะคเชนทร์มองขึ้นมาเห็นพริมายืนอยู่ก็ตะโกนเรียกเสียงดัง

                “ลูกแก้ว! น้องลูกแล้ว พี่อยู่นี่มาถ่ายรูปกันหน่อยเร้ววว”คเชนทร์กวักมือเรียกหยอยๆ

            “น้องปลาทูไหม้ก็มาด้วยกันนะจ๊ะ” เขายังไม่วายหันไปแขวะยามาพริมาเห็นยามาขมวดคิ้วทำปากจิ๊จ๊ะไม่พอใจ หล่อนลากเพื่อนที่ดูไม่ค่อย   เต็มใจนักลงไปหาคเชนทร์

            “มาๆ มาถ่ายรูปกันหน่อย” คเชนทร์ถอดเสื้ออีกแล้ว ตอนนี้เขาเอาเสื้อพาดบ่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีกล้ามเป็นมัดๆ ขนหน้าอกครึ้มดูเซ็กซี่ในสายตาสาวๆ หลายคนเขาเดินมาหาสองสาว...กำลังจะเข้ามาโอบไหล่ถ่ายรูป ยามาพลิกตัวหนี

            “อี๋!!! สกปรกตัวเหม็นสาบ ไปไกล ๆเลยนะเหงื่อเต็มเลย แหยะ” ยามาทำหน้าขยะแขยงสุด ๆ

            “สกปรกอะไร? หอมนะ ดมสิ!” ไม่ว่าเปล่าเขาจับหัวยามาซุกใต้รักแร้เด็กสาวดิ้นแต่ไม่เป็นผลเพราะเขาตัวใหญ่กว่าหล่อนมาก

            “พี่ตุลย์!!” พริมาทั้งขำทั้งสงสารเพื่อนหล่อนขำไปด้วยขณะเข้าไปช่วยยามาแงะตัวเองออกจากวงแขนของคเชนทร์ ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายยามาเขินหล่อนไม่เคยถูกผู้ชายกอด...ผู้ชายถอดเสื้อเสียด้วย แล้วนี่ก็ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนแต่มืออาชีพแบบหล่อนแล้วไม่มีใครจับพิรุธหล่อนได้แน่นอน

            “แกไอ้ตัวขุนรุงรัง ไอ้...อี๋!” ยามารู้สึกได้ขนรักแร้เขาอยู่บนหัวหล่อนตัวก็เปียกเหงื่อไปหมด เขาตั้งใจแกล้งหล่อนยามารู้ และหล่อนจะต้องหาทางเอาคืนให้ได้!แต่ตอนนี้สิหล่อนเอาตัวไม่รอดสุดท้ายหลุดออกมาได้เพราะไอ้ตัวขนรุงรังนั่นแหละยอมปล่อยออกมา พริมาหอบแฮ่กหล่อนทั้งขำทั้งเหนื่อย

            “ลูกแก้วไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ ทำไมไม่ช่วยกัน” ยามาหันไป    เล่นงานเพื่อนแก้เขิน

                “นี่อย่ามาว่าลูกแก้วนะ เดี๋ยวโดนอีกข้าง”คเชนทร์ขู่พร้อมยกแขนอีกข้างที่เหงื่อชุ่มเตรียมตั้งท่ารอ...ส่วนข้างนั้นแห้งไปแล้วผมยัยปลาทูนี่ก็ซับเหงื่อ   ดีเหมือนกันแฮะ ข้างหลังเสียงเชียร์ลีดเดอร์สีแดงกำลังแย่งกันถ่ายรูปกับนพคุณ

            “คุณ! ถ่ายรูปกัน เราเป็นเชียร์ลีดเดอร์สีแดง แต่ใจจริงอยากเชียร์สีชมพูใจจะขาด”หญิงสาวในชุดแดงเพลิงสั้นจู๋พูดเจื้อยแจ้วขณะถ่ายรูปเซลฟี่กับนพคุณ คเชนทร์มองตามเหอะ! ยัยนี่ตอแหล! มารยาหญิงทำไมเขาจะดูไม่ออก เขามีพี่สาวสามคน...แรดแบบนี้เลยชายหนุ่มยังเคยคิดขำๆ ถ้าในอนาคตเขามีลูกชาย เขาจะต้องมีลูกสาวด้วย เพื่อให้ลูกชายของเขารู้เท่าทันผู้หญิง...ต้องให้คลุกคลีตั้งแต่เด็ก นี่ขนาดเขามีพี่สาวสามคนแต่ละคนยังนิสัยไม่เหมือนกันเลย เลี้ยงมาจากพ่อแม่เดียวกันแท้ๆแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทั้งสามคนเหมือนกันคือ...ถ้าพวกหล่อนรวมหัวกันคิดจะทำอะไรเมื่อไหร่เมื่อนั้นบรรลัยเกิด! และด้วยความที่เขาเป็นน้องเล็กพ่อแม่เลี้ยงตามใจเพราะเป็นลูกหลง       ตอนเด็กเขาจึงโดนกระทำกลั่นแกล้งมาเยอะพอควรเพราะเป็นที่หมั่นไส้ของพี่สาวประสบการณ์จึงทำให้รู้ว่าถ้าพวกหล่อนสามคนรวมหัวกันแกล้งเขาเขาไม่มีทางสู้ชนะเด็ดขาด จากเด็กที่ถูกกระทำ ฝึกฝนตัวเองมาตลอดชีวิตจนตอนนี้เขารับมือกับพี่สาวสามคนได้อย่างสบาย...แต่อย่าเข้ามาพร้อมกันนะ          อันนี้ยอมแพ้จริงๆ

            “ลูกแก้วววว มาถ่ายรูปเซลฟี่กานนนนน” คเชนทร์ทำเสียงได้         น่าหมั่นไส้มากแต่คราวนี้เขาทำได้ถูกใจยามา หล่อนเข้าผสมโรง

            “โอ้ย! เธอสองคนยืนคู่กันนี่สมกันดีจัง เหมือนดารามาจากต่างประเทศเลย...คนหนึ่งดาราฮอลลีวู้ดส่วนอีกคนวิ่งข้ามเขามาจากบอลลีวู้ด” ยามากดชัตเตอร์รัวๆถ่ายรูปเพื่อนกับคเชนทร์ คเชนทร์ก็ไม่น้อยหน้า         เขากดชัตเตอร์กล้องหน้าเซลฟี่ไม่ยั้งเสียงของสองคนเรียกความสนใจของคนรอบข้าง พริมาอึดอัดหล่อนรู้...ปัญหากำลังจะเกิดพวกสาวๆ ที่ยืนรอคเชนทร์ทยอยกลับเพราะคิดว่าเขาน่าจะไม่กลับไปถ่ายรูปกับพวกหล่อนแน่นพคุณเดินแยกตัวออกมาจากสาวๆ ชุดแดงเช่นกันตอนนี้หน้าเขาหงิกตามปกติ...แต่ดูอารมณ์ไม่ค่อยปกติ

            “ฉันว่าแกใส่เสื้อก่อนดีกว่าไหม?” เหมือนจะพูดกับคเชนทร์          แต่ยืนมองหน้าพริมาเขม็งมือข้างหนึ่งของคเชนทร์กอดคอหล่อนเอาไว้      ถ้าใครไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เห็นแต่รูปก็คงคิดได้หลายแบบคเชนทร์แค่       ยักไหล่แต่ดูเหมือนไม่นำพา

            “มาลูกแก้ว! เดี๋ยวถ่ายมุมนี้ด้วยให้เห็นสนาม ใครเห็นรูปจะได้ไม่คิดลามก”มืออีกข้างเขาลากยามามาถ่ายด้วย

            “ไอ้ต้นกดชัตเตอร์ให้หน่อย วันนี้เฮียตุลย์ควงสอง” คเชนทร์หันไป   สั่งเพื่อนนักฟุตบอลที่ยังเหลืออยู่ถ่ายรูปคี่ให้เขายามาโดนล็อคคอไว้กับแขนข้างนั้น...ข้างที่ยังเปียกส่วนพริมาอยู่ใต้วงแขนข้างที่คเชนทร์เอาถูกับหัวยามา จนแห้งสนิทแล้ว...ดิ้นไม่หลุดแน่นอนยามาเลยจำยอมถ่ายไปได้สองสามรูป นพคุณหน้าตึงดึงแขนพริมาออกมา หล่อนเซเล็กน้อย แต่นพคุณจับไว้ทัน    ทั้งคเชนทร์และยามาตกใจแต่พริมาซะอีกที่ดูเฉยๆ

            “ทำไมต้องดึงแรงขนาดนั้น ลูกแก้วตัวนิดเดียวเดี๋ยวก็ล้มลงไปหรอก!” ยามาแหวใส่นพคุณเสียงดัง คเชนทร์พยักหน้าหงึกๆเขานึกไม่ถึงว่านพคุณจะเหวี่ยงกลางคนแบบนี้

            “ลูกแก้วไม่เป็นไรค่ะ” พริมาพยายามห้ามทัพนพคุณเองก็ตกใจตัวเอง เขาโมโหอะไรนะ?หงุดหงิดชะมัด แต่เขาลงกับใครก็ไม่ได้สุดท้ายก็ต้องระบายกับคนข้างตัวเขาแค่อยากให้หล่อน...ออกมา

            “ขอโทษ” นพคุณคลายมือที่บีบแขนพริมาไว้ตอนแรกแต่ยังจับไว้หลวมๆ แทน สีหน้าเขาตอนนี้เหมือนยังงงๆ กับพฤติกรรมตัวเองคเชนทร์ที่ตอนนี้ยอมใส่เสื้อหรี่ตามองใช้ความคิด...ทันใดนั้นเขายิ้มมุมปาก ไอ้ขี้เก๊ก!ฉันรู้ความลับแกหรอกนะ

            “เอ๊า! มาๆ ถ่ายรูปหมู่ด้วยสิ สี่คนสองคู่ชู้ชื่นตุนาหงัน!” คเชนทร์รวบทุกคน...ยามาอยู่ด้านซ้ายมือของเขาถัดมาด้านขวาเขาเป็นนพคุณและริมสุดฝั่งขวาพริมาที่ยืนตัวลีบ นพคุณยังใช้มือเขาจับแขนพริมาไว้อยู่ตอนแรกเขาขืนตัวจะไม่ยอม แต่สักพักก็ยอมยืนถ่ายรูปแต่โดยดี

            “แหม...ขอเราถ่ายรูปด้วยคนสิ ตุลย์กับคุณไม่ชวนกันเลย หรือเพราะชื่อแพรวไม่มีสระอาเลยไม่น่าสนใจ”แพรวพณิตปรายตามองพริมากับยามาสองสาวสระอา

            “งั้นก็เปลี่ยนชื่อเป็นควายหรือหมาสิ...จะได้มีสระอา”สาวสระอาสวนทันควัน หล่อนอยู่เฉยๆ อยู่ดีๆ แพรวพณิตก็เข้ามาเหน็บ พริมาแอบเห็น คเชนกับยามาตีมือกัน...ถ้ามีศัตรูจากภายนอกสองคนนี่จะผนึกกำลังสามัคคีกันแต่ถ้าไม่มีใครแล้วทิ้งไว้ให้อยู่กันสองคน สองคนนี่จะตีกันเอง!

            “แกสิ! ปากแบบนี้เปลี่ยนชื่อเป็นหมาไปเลยส่วนอีกคนก็โง่สมองกลวง จะเปลี่ยนด้วยไม๊?” แพรวพณิตแหวใส่ยามา แต่ไม่วายเหมารวมพริมา       เข้าไปด้วย

            “แพรว!” นพคุณปรามเสียงดังเขาไม่ชอบใจที่หล่อนพาลไปทั่ว

            “เราก็แค่ล้อเล่น ทียัยปลาทูยังพูดได้เลย” แพรวพณิตแกล้งสลดคเชนทร์ยืนมองเฉยๆ อย่างสนใจว่านพคุณจะทำอย่างไร เอาล่ะเว้ย!ไอ้ขี้เก๊ก แกจะรับมือยังไง?คเชนทร์รู้ดีว่าเวลาผู้หญิงตีกันน่ากลัวที่สุด และงานนี้โชคดีที่ไม่ได้ตีกันเพราะเขา...ค่อยสบายใจหน่อยและก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียด ไปกว่านี้ จังหวะเหมาะพอดีเพราะเพื่อนนักฟุตบอลคนอื่นๆส่งเสียงเรียกพวกเขาก่อน เนื่องจากโค้ชจะเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ได้เหรียญทองในวันนี้

            “เฮ้ย ไอ้คุณ! ไอ้ตุลย์! ไปร้านหมูกระทะกันเร็ว! วันนี้โค้ชจะพาไปเลี้ยง จอดรถรออยู่หน้าตึกเนี้ย” ทั้งหมดจึงต้องยุติการสนทนาที่กำลังระอุอยู่ตอนนี้พริมาบอกลาคเชนทร์แล้วหันไปมองนพคุณแวบหนึ่งเขายืนมองนิ่งไม่พูดอะไร หล่อนจึงเลี่ยงเดินไปหายามาที่ยืนรออยู่ห่างออกไป นพคุณมองตามสาวน้อยขณะที่เดินตามไปสมทบกับเพื่อนของหล่อนเหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง เด็กหนุ่มวิ่งตามไปดักหน้าพริมา สาวน้อยดูงงๆที่อยู่ๆ นพคุณก็วิ่งมาหยุดยืนหน้าหล่อน

            “อุ้ย! เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ?” ดีนะที่หล่อนเดินไม่ได้วิ่งถ้าหล่อนวิ่ง แล้วเขาวิ่งมาดักหน้าแบบนี้หล่อนคงล้มหัวคมำอีกแน่ๆ แล้วอยู่ๆไม่มีใครคาดคิด นพคุณเอาเหรียญทองคล้องคอเด็กสาว ท่ามกลางสายตาหลายๆ คู่           ยามายกมือขึ้นปิดปากตาโตคเชนทร์เลิกคิ้ว แพรวพณิตยืมมองนิ่ง มีเสียงโห่ล้อเลียนจากเพื่อนๆนักฟุตบอลที่ยืนรอไปพร้อมกันอยู่

            “ฝากไว้หน่อย” นพคุณพูดสั้นๆแล้ววิ่งตามไปสมทบกับเพื่อนที่รออยู่พริมายืนตะลึงเขาจะเอาเหรียญทองมาฝากหล่อนไว้ทำไมนะ?

            “เหรียญอันนิดเดียวเบาขนาดนี้ จะเอามาฝากไว้ทำไมทีกระเป๋ากับรองเท้าเห็นถือไปด้วย หรือว่ากลัวว่าเหรียญจะหล่นหายเลยฝากลูกแก้วเอากลับบ้านไปก่อน”ยามาเลิกคิ้วล้อเลียนพริมาไม่แน่ใจว่ายามาถามหล่อนหรือว่าแค่อยากเล่าให้ฟังเพราะมันมีทั้งประโยคคำถามและประโยคบอกเล่าจากสิ่งที่เพื่อนหล่อนพูด

            “เธอนี่ร้ายกว่าที่ฉันคิดอีกนะ” แพรวพณิตกอดอกมองมาทางพริมาหล่อนหมายตานพคุณไว้ตั้งแต่แรกเห็น แต่ถ้ารอให้เขามาจีบคงไม่ทัน     เพราะดูเหมือนเด็กหนุ่มจะเป็นที่หมายตาของใครหลายๆคน สมัยนี้ผู้หญิงอย่างเราต้องรุก...ไหนจะผู้หญิงสวยๆ เต็มโรงเรียนไปหมดกะเทยที่ดูจะสวยกว่าผู้หญิงและไม่มีงี่เง่าน่ารำคาญเท่าเพราะยังมีฮอร์โมนเพศชายอยู่       หรือแม้แต่ผู้ชายด้วยกันเอง...เป็นยุคสมัยที่ผู้หญิงอยู่ยากจริงๆหล่อนจะไม่ มัวมาเหนียมอายให้เสียเวลา หล่อนสวย เรียนเก่ง และชัดเจนซึ่งๆ หน้า        ผิดกับบางคนที่ปากว่าตาขยิบ เล่นลับหลังแบบนี้หล่อนเกลียดนัก ปากก็ปฏิเสธว่าไม่ชอบแต่พฤติกรรมกลับอ่อยให้ท่า! อ่อยผู้ชายสองคนเลยด้วยถ้าพริมาชัดเจนหล่อนจะไม่ว่าเลย สู้กันแบบแฟร์ๆ แต่นี่หล่อนคิดว่าพริมาตอแหล!!!

            “ถ้าผู้ชายเค้าไม่สนก็อย่าพาล”ยามาเดินเข้ามาช่วยเพื่อนเต็มที่ แพรวพณิตยอมรับว่าถ้ายืนเถียงกัน หล่อนเถียงแพ้ยามาแน่นอนไม่แน่อาจจะได้อับอายขายหน้า เพราะยัยนี่ชอบด่าเสียงดังประจานคน หล่อนจึงเดินกระฟัดกระเฟียดจากไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆเชียร์ลีดเดอร์สีแดงที่ยืนกันอยู่อีกฝั่งอัฒจันทร์

            “ตามกลิ่นผู้ชายมาหาเรื่องกันถึงฝั่งนี้ฉันล่ะยอมยัยนั่นจริงๆ” ยามา ยืนเท้าเอวมองตามแพรวพณิตไปจนเด็กสาวเดินกลับไปถึงฝั่งของสีแดง    และยังไม่วายแลบลิ้นใส่ เมื่อฝั่งนั้นหันหน้ากลับมามอง

            “ไปกันเถอะปลาทู แม่มารอแล้วเดี๋ยวลูกแก้วกับแม่ไปที่ส่งบ้านนะ” พริมาลากเพื่อนไปจากตรงนั้น เพราะตอนนี้เหมือนฝั่งลีดเดอร์สีแดงจะหันมามองกันทั้งกลุ่มและถ้าพวกนั้นข้ามมารุมถึงฝั่งนี้หล่อนเชื่อว่ายามาจะไม่ถอยแน่นอน แต่อย่าปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นจะดีกว่า ระหว่างทางกลับบ้านภารดีพาสองสาวแวะกินข้าวก่อน ยามาเล่าเรื่องงานกีฬาสีให้ภารดีฟังอย่างออกอรรถรส ยามาเล่าไปเรื่อยจนมาถึงเรื่องที่นพคุณเอาเหรียญทองมาฝากไว้ที่พริมาภารดีนั่งฟังเฉย หล่อนเพียงแค่เหลือบมองลูกสาว แต่ไม่เอ่ยอะไรพริมานั่งเงียบ หล่อนไม่ได้พูดอะไรแต่ภารดีเห็นเด็กสาวเผลอเอามือขึ้นจับเหรียญทองที่คออย่างลืมตัว

            “แล้วเด็กที่ชี่อแพรวอะไรนั่นสวยไม๊?” ภารดีถามขึ้น เมื่อยามาเล่าว่าแพรวพณิตชอบหาเรื่องพริมา

            “ก็...”ยามาทำท่านึกอยู่นานสลับกับเบ้ปาก

            “ถ้าไม่อคติเกินไปปลาทูว่าก็พอไปวัดไปวาหมาไม่เห่า แต่ปลาทูคิดว่า ถ้าไม่รักกันจริงผู้ชายคงทนยัยนั่นได้ไม่นานหรอกค่ะทำตัวน่ารำคาญจะตายไป” เด็กสาวนินทาคู่ปรับพลางหยิบขนมใส่ปากวันนี้ยามากินข้าวไปสองจาน   และตอนนี้กำลังตบด้วยของหวานเพราะหล่อนถือคติโบราณที่ว่ากินคาว    ไม่กินหวานสันดานไพร่ยามาไม่อยากเป็นไพร่เลยจัดของหวานไปสามอย่างภารดีสั่งอาหารมามากมายหล่อนชอบที่เห็นเพื่อนลูกสาวกินได้กินอร่อย     พริมาเองก็พลอยกินมากตามไปด้วย

            “แล้วสวยกว่าลูกแก้วรึเปล่า?” ภารดียังอยากรู้ไม่จบ

            “โอ๊ย! พี่พิมพ์! ทำไมดูถูกลูกสาวตัวเองแบบนี้ล่ะคะ ยัยนั่นน่ะเหรอคะจะมาเทียบลูกแก้วถ้าผู้ชายคนไหนคลุกคลีหรือรู้จักลูกแก้วแล้วไปเลือก     ยัยนั่นนะคะ ปล่อยมันไปเถอะค่ะ กาก!แต่ก็ถือว่าดีนะคะจะได้คัดคนคุณภาพ” ตอนนี้ยามาหันมาจิ้มขนมในจานภารดีชิมอย่างอยากรู้

            “ในโรงเรียนนี้น่ะรองจากปลาทูแล้ว...ลูกแก้วสวยที่สุด”ยามาหันมายิ้ม ให้ภารดีแล้วหันไปยักคิ้วให้พริมาสามสาวหัวเราะโดยเฉพาะยามาที่ตอนนี้ลามมาจิ้มขนมในจานพริมาต่อ เพราะของภารดีหล่อนชิมไปแล้ว...แบบนี้ใช่ไหมที่เค้าเรียกกันว่าตลกบริโภค