Pioneer Era

***ผู้ต่อต้าน [นิล]

"เบริล ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? "

"ทางสะดวก การเฝ้ายามเบาบางมาก ตอนนี้ทุกคนกำลังเข้าไปประจำที่อยู่บนหลังคากันหมดแล้วละ~"

"เยี่ยม! "

เรา ศิษย์เอกของผู้กล้าชนเผ่าหมาป่าผู้ล้วงลับ กำลังติดต่อกับคู่หู [เบริล] สตรีชนเผ่ากระต่ายผู้น่ารักของเรา ด้วยอุปกรณ์อันน่ารังเกียจของเผ่าอสูรกาย

อุปกรณ์นี้ได้รับมาจากสายลับที่ปะปนอยู่ในชนเผ่าหนูผู้ทรยศ

เห็นว่าเป็นมือถือรูปหูฟังอะไรสักอย่างนี่ละ

สถานการณ์ในตอนนี้ของพวกเรา คือกำลังดำเนินแผนการที่สองอยู่

แผนการแรกคือผมกับเบริลจะเข้าร่วมงานแข่ง แล้วหาทางสังหารไพไรต์โดยทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ

แต่ในเมื่อไม่สามารถลอบฆ่าไพไรต์เพื่อแย่งชิงพลังของเทพเจ้ามาได้ งั้นก็ไม่จำเป็นต้องหวังการช่วยเหลือจากเทพเจ้าอีกต่อไป

เพราะพวกเราจะไม่อดทนรอไปนานมากกว่านี้อีกแล้ว

พวกเรา… จะแย่งชิงสิ่งที่ถูกแย่งชิงไปกลับมาด้วยกำลังของพวกเราเอง!

ส่วนแผนการที่สองไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก

เพียงแค่ใช้ช่วงเวลาเปราะบางในระหว่างการแข่งขัน จับพวกคนสำคัญของเผ่าอสูรกายอย่างบานา ประธานเซอร์ไว หรือว่าที่ราชินีของเผ่าอสูรแมลงอย่างแฟตเป็นตัวประกัน เพื่อสร้างความได้เปรียบในการเจรจาให้กับพวกเรา

เราเช็คตารางกับข้อมูลมาดีแล้ว ทั้งเวลา ตำแหน่งที่นั่ง รวมไปถึงเรื่องที่พวกมันไม่ได้พกอาวุธมาเข้าชมงานในครั้งนี้ด้วย

ที่ต้องระวัง จึงมีแต่พวกยามของสนาม กับม่านแสงตรงหลังคาที่ขวางกั้นไม่ให้พวกเราโหนตัวลงมาจากด้านบนเท่านั้น

แต่ทว่า… ทั้งที่เตรียมใจจะต้องต่อสู้กับพวกยามมาแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มียามยืนเฝ้าระวังอยู่รอบสนามเลยแม้แต่คนเดียว

ทั้งที่ตอนเดินเข้ามาในสนามยังมียามอยู่เป็นจำนวนมากแท้ ๆ

พวกมันหายไปไหนกันหมด?

หรือว่าศัตรูจะทราบถึงแผนการของเรา เลยสั่งถอนกำลังออกไปเพื่อเตรียมตลบหลัง?

กับดักหรือเปล่า?

ควรยกเลิกแผนการก่อนจะดีไหม?

ไม่สิ…

เราคงคิดมากไปมากกว่า

เพราะถ้าหากพวกมันทราบถึงแผนการของพวกเราจริง พวกเผ่าอสูรกายก็น่าจะสั่งยกเลิกงานประลอง หรือไม่ก็เพิ่มเวรยามไปแล้วละ

“... ทำหน้าที่ตามแผนต่อดีกว่า”

เนื่องจากหน้าที่ของเรา คือการดูลาดเลาข้างในอาคารก่อนเริ่มแผนการ

เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เป็นคนเดียวที่ยังอยู่บริเวณทางเดินใกล้สนามแข่งแบบนี้

แต่ทว่า… ในตอนที่กำลังเดินเข้าสู่เส้นทางเดินคอนกรีตที่ไร้ผู้คน เพื่อขึ้นบันไดที่ทอดยาวไปทางหลังคาเพื่อรวมตัวกับพวกเบริลในตอนนั้น---

*เปรี๊ยงงงง! *

“เฮ้ย!? เกิดอะไรขึ้นกันฟะ! ”

---ที่ได้มีเสียงสายฟ้าคำรามดังลั่นมาจากทางด้านหลัง

เกิดแสงสว่างเจิดจ้าย้อมวิสัยทัศน์จนดวงตาของเรามืดบอดชั่วขณะ

อีกทั้งแสงสว่างจากอุปกรณ์ที่เรียกว่า [หลอดไฟฟ้า] ก็ยังพร้อมใจกันดับอีกด้วย

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!?

“... เบริล! พวกเธอปลอดภัยหรือเปล่า!? ”

“ปะ… ปลอดภัยดีค่ะ! ว่าแต่เมื่อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น? ฉันเห็นแสงไฟส่องสว่างมาจากทางสนาม แล้ว… ทุกคนสลบเหมือดกันหมดเลย! แม้แต่คนดูเองก็ยังสลบ!? ม่านแสงตรงหลังคาที่เคยคิดว่าเป็นอุปสรรค์ก็ดับไปแล้วเช่นกันค่ะ! ”

“ว่ายังไงนะ! ”

เรารีบวิ่งกลับเข้าไปในสนามด้วยเส้นทางเดิม

สิ่งที่รออยู่ปลายทางของอุโมงค์ทางเดิน คือภาพของทุกชีวิตที่กำลังนอนกลิ้งอยู่ตามพื้นไม่ก็ตามที่นั่งก้อนเมฆลอยฟ้า

มีเพียงแค่กลุ่มเล็ก ๆ ไม่กี่คนของผู้เข้าแข่งใจกลางสนาม ที่ยังคงยืนเคลื่อนไหวไปมาได้อยู่

พวกมันเป็นเผ่าอสูรกายจำนวน 4 คน กับสัตว์ร้ายรูปร่างคล้ายงูขนาดเล็กอีก 1 ตัว

“ขอบ@^^#%ลี่! ทุกคน#%! เพราะ#%##$$$$$ชนะ! ”

“&&&&โฮป!

เนื่องจากยังไม่มีความสามารถด้านภาษาของเผ่าอสูรกายดีนัก เลยทำให้ฟังบางคำไม่ออก

แต่พอจะเดาได้ว่าพวกมันคงเป็นต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนสลบเหมือด และน่าจะเป็นทีมผู้ชนะของการแข่งขัน

… โชคเข้าข้างพวกเราแล้ว!

“ทุกคนลงมือปฏิบัติตามแผน! นี่มันโอกาสทองชัด ๆ! ”

“รับทราบ! ”

ว่าแล้วก็แหงนมองขึ้นไปดูพรรคพวกจำนวนมากที่กำลังโหนตัวลงมาจากหลังคา

เหล่านักรบในชุดขาวจำนวนมากกำลังเคลื่อนตัวไหลลงมาตามเชือก กระจายตัวไปทั่วทั้งสเตเดี้ยมดั่งเม็ดทรายที่ไหลลงมาในขวดแก้ว

เรานี่ละ จะแย่งทวีปของพวกเรากลับมาจากพวกเผ่าอสูรกายให้ดู!

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

เนื่องจากพึ่งใช้พลังหมดถังเท่าที่มี เลยทำให้ตอนนี้ตัวฉันกำลังนอนราบอยู่บนผิวน้ำของทะเลสาบ

“ขอบคุณนะลี่! ทุกคน! เพราะพวกนาย พวกเราเลยกลายเป็นผู้ชนะ! ”

“ยินดีด้วยนะโฮป! ดอง~”

โฮปวิ่งเข้ามาอุ้มตัวฉันแล้วเหวี่ยงไปรอบ ๆ อย่างมีความสุข

กรี๊ดดดดด~!? ถูกเขาอุ้มด้วยละ!

ว่าแต่มือหยาบจัง…

มือของโฮปนั้นหยาบกระด้าง และเต็มไปด้วยบาดแผลถลอกมากมาย

มันไม่ใช่ลักษณะของมือที่เกิดขึ้นจากการฝึกก่อนงานแข่งเริ่มเพียงแค่วันสองวัน

จากที่พรุนเคยเล่าให้พวกเราฟัง โฮปคือคนที่พยายามฝึกหนักทุกเช้า และเข้าห้องสมุดเพื่อทบทวนบทเรียนทุกเย็น

พยายามอย่างมาก เพื่อไล่ตามทุกคนให้ทัน

พยายามเพื่ออันดับหนึ่งของรุ่น

พยายาม… เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากวงจรของความยากจนที่มี

และแล้ว ในที่สุด ความพยายามของเขาก็เห็นผลลัพธ์ได้ในวันนี้

ช่างเป็นความพยายามที่น่าชื่นชมและดูน่าหลงใหลนัก

นี่สิ ถึงจะสมกับเป็นบุรุษที่ฉันรู้สึกหลงรักให้

ถึงจะมีแอบขี้โกงเล็กน้อยก็เถอะนะ~

"… นั่นมันคืออะไรนะดอง? ”

มีคนจำนวนมากในชุดสีขาวกำลังโหนตัวลงมาจากหลังคาด้านบน

“คงเป็นการแสดงของพิธีมอบรางวัลละมั้งคะ? ”

ดิวซ์พูดเสนอความคิดเห็นอย่างสบายอารมณ์

การแสดงมอบรางวัลอย่างงั้นหรือดอง?

“... สวยเหมือนกันนะโฮป”

ไฮเจนเอยด้วยน้ำเสียงที่ชื่นชม

“เงิน เงินสิบล้าน~”

ส่วนโฮปนั้นกำลังถูกเงินบังตาจนไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว…

*ปี้! ปิ ปี ปี้! *

มีแค่เจ้ามังกรขี้เรื้อนตัวเดียว ที่ส่งเสียงตื่นตระหนกออกมา

คงตกใจที่มีคนจำนวนมากปรากฏในสนามสินะ?

ช่างหัวเจ้ามังกรขี้เรื้อน แล้วให้ความสนใจกับการแสดงตรงหน้าดีกว่าดอง~

ฉันมองดูการแสดงปิดงานด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

คนในชุดสีขาวมิดชิดที่ห้อยเชือกโรยตัวลงมานั้นช่างดูงดงาม

จุดสีขาวเหล่านั้นกำลังโรยตัวผ่านท้องฟ้าอย่างพร้อมเพรียง โดยมีพระอาทิตย์สองตัวเป็นฉากหลัง

มันเป็นภาพที่ดูแข็งแรงดุดัน ราวกับเป็นการเคลื่อนทัพของนักรบผู้ห้าวหาญ

มันให้ความรู้สึกถึงพลังอันน่าเกรงขาม

รู้สึก… ได้ถึงความตั้งใจอันแน่วแน่ของพวกเขา ที่กำลังแสดงออกมาให้เห็นผ่านการเคลื่อนไหวเหล่านั้น

พวกเขาห้อยตัวลงมาตามจุดที่นั่งของผู้เข้าชม แล้วอุ้มเหล่าคนดู โรยตัวกลับขึ้นไปตามเส้นเชือกเหล่านั้น

เสื้อผ้าที่ใส่กันมาหลากสีสันของผู้เข้าชม กำลังตัดกับชุดสีขาวของคนโรยตัว กลายเป็นเส้นหลากสีวิ่งตัดผ่านท้องฟ้า ราวกับเป็นเครื่องทอผ้าขนาดยักษ์ที่ปกคลุมสนามแห่งนี้

ช่างเป็นการแสดงที่อลังการ และใช้กำลังคนจำนวนมากจนรู้สึกชวนขนหัวลุก

พวกเขาคงจะฝึกกันมาหนักมากทีเดียว ถึงได้สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเป็นระเบียบและดูหนักแน่นได้ขนาดนี้

จะเสียอย่างเดียวก็ตรงที่ไม่มีเพลงบรรเลงหรือดนตรีประกอบเนี่ยแหละ

“โอโฮ แม้แต่ ผอ. บานา ก็ยังเข้าร่วมการแสดงด้วยหรือคะ? ”

“อยู่ตรงไหนดอง? ”

“ตรงมุมทิศเหนือนู้นค่ะ”

“ตาดีจังดิวซ์”

ร่างยักษ์ผิวสีเลือดหมูของ ผอ. บานา กำลังลอยขึ้นท้องฟ้าไปด้านบน

เนื่องจากเขาตัวใหญ่มาก เลยต้องใช้คนถึงสองคนในการอุ้มดึงตัวกลับขึ้นไปบนหลังคา

“อ๊ะ? เจ้ามดหน้าเลือดเองก็ร่วมการแสดงกับเขาด้วยค่ะ”

“ว่ายังไงนะดิวซ์!? แล้วใครจะเป็นคนมามอบเงินรางวัลให้กันเนี่ย! ”

“เดียวก็คงกลับมาหลังจากงานแสดงจบละมั้งโฮป”

“... นั่นสินะไฮเจน”

“นั่นคุณเปอร์ไซด์ที่เป็นโฆษกนี่? โดนพาตัวไปด้วยหรือเนี่ย? ดอง~”

“โทแพซที่สลบข้างสนามก็โดนพาตัวไปด้วยเหมือนกันแฮะ”

ไฮเจนชี้ไปตรงมุมสนามใกล้ ๆ นี้

ที่ตรงนั้นมีร่างของเพื่อนฉันกำลังโดนพาตัวขึ้นไปบนหลังคาอยู่…

เริ่มชักจะ… แปลก ๆ แล้วแฮะ

“อ๊ะ? นั่นแฟตนี่? แฟตเองก็เข้าร่วมการแสดงกับเขาเหมือนกันหรือเนี่ย? เยลโล่กับจาวิสเองก็โดนพาไปด้วยหรือเนี่ย? ”

โฮปชี้ไปตรงกลุ่มของพวกแฟต

ร่างกายขนาดเล็กของทั้งสามคนกำลังเลื่อนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปสู่หลังคาไม่ต่างจากคนอื่นเช่นกัน

“...”

เออ… มันใช่เรอะดอง?

เสียงเพลงปิดงานไม่มี โฆษกกับคนให้เงินรางวัลโดนพาตัวออกไปจากสนาม แล้วนี่ยังรวมไปถึงเพื่อนของพวกเราด้วย

มันจะพิลึกเกินไปหรือเปล่า?

"... ลองตรวจสอบดูก่อนดีกว่าไหม? นั่นไง ตรงทางเข้าของผู้เข้าแข่งยังมีคนขยับตัวได้อยู่คนหนึ่งค่ะ"

ดิวซ์ชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ตรงสุดขอบสนาม

"ดูแล้วน่าจะเป็นเผ่าหมาป่านะ ดีเลย งั้นไปถามกัน"

"... ไฮเจน มองเห็นอะไรไหม? "

"ไม่เห็นอะไรสักนิด…"

โฮปกับดิวซ์นี่ตาดีจริงแฮะ

พวกเราเดินตัดทะเลสาบตรงไปที่ชายเผ่าหมาป่าตรงขอบสนาม

เขามีขนสีดำทั้งตัว ตัวสูงใหญ่ ใบหน้าดูดุร้าย และมัดผมหางม้าสั้น

"!!! "

เขาดูตื่นตระหนกมากทีเดียว ที่เห็นพวกเรา

อ๊ะ? ทำท่าจะวิ่งหนีไปแล้ว?

อืม… มีเงื่อนงำดอง!

"วิ่งไล่ตามมันเลยไฮเจน! "

"โฮป! ทำไมต้องเป็นฉันกันยะ! "

"ก็นายเร็วที่สุดในกลุ่มของเราแล้ว ว่าแต่วิธีพูดแบบนั้น… ตกลงตัดสินใจเลือกเพศผู้หญิงจริงจังแล้วหรือนายนะ? "

"ฉะ---ฉันไปก่อนะละ! "

ไฮเจนหน้าแดงก่ำแล้วกางปีกบินถลาลมเลียบผิวน้ำไปในทันที

อาการแบบนี้มัน…

เผ่ามนุษย์นกนั้นมีสองเพศ และมักเลือกเพศตอนอายุ 20 ตามธรรมเนียมของพวกเขา

แต่เพราะอุบัติเหตุ เลยทำให้ไฮเจนเหลือแต่อวัยวะเพศหญิง

ปากก็บอกว่าจะรับการผ่าตัดกลับเป็นเพศชาย แต่เห็นอ้างนู้นอ้างนี้เลี่ยงการผ่าตัดมาตลอด

หรือว่านี่คือความต้องการที่แท้จริงของเจ้าตัว!?

จะบอกว่าไฮเจน… มีความรู้สึกชอบโฮปหรือดอง!

จะว่าไป เขาถูกโฮปช่วยเอาไว้หลายครั้งอยู่เหมือนกัน

จะมีความรู้สึกบางอย่างให้ก็คงไม่แปลกละนะ

คู่แข่ง… คู่แข่งที่ร้ายกาจละดอง!

กรี๊ดดด~! เจ้าโฮป! ไอหนุ่มเจ้าชู้! นี่นายปักธงไปกี่คนกันแล้วเนี่ยดอง!

***ผู้ต่อต้าน [นิล]

"ระ---เร็วมาก!? "

อสูรกายตนหนึ่งกำลังบินไล่ตามหลังมาอย่างรวดเร็ว

พื้นที่คับแคบเช่นนี้ มันบินเข้ามาได้เยี่ยงไรกัน?

"เดียวก่อน! พวกเรามีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ! ไม่ทราบว่าพอจะรู้กำหนดการมอบรางวัลหรือเปล่าค่ะ! "

"ข้าไม่ยอมบอกความลับ---"

เดียวก่อนนะ?

". .. พูดภาษาของพวกเราได้อย่างนั้นหรือ? "

"ค่ะ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ คือพวกเรามีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะรู้กำหนดการมอบรางวัลหรือเปล่าคะ? "

ให้ตายสิ เห็นวิ่งไล่ตามมา นึกว่าจะมาเพื่อจับตัวซะอีก…

ใจหายหมดเลยวุ้ย

ว่าแต่กำหนดการแสดง… พูดถึงเรื่องอะไรกัน? "

ในตอนนั้นเอง ที่สายตาเหลือบไปเห็นภาพการโรยตัวของพรรคพวกในสนามที่เป็นระเบียบงดงามพอดี

หรือว่าจะเห็นสิ่งนั้นเป็นการแสดง?

คงไม่ใช่หรอกมั้ง?

"คือว่า… การแสดงโรยตัวจะจบเมื่อไหรคะ? แล้วเขาจะแจกเงินรางวัลกันตอนไหนคะ? "

ดันจริงซะอย่างงั้น!

"ไฮเจน ไล่ตามทันหรือเปล่า? "

"อืม~"

เพราะเผลอหยุดคุยด้วย เลยทำให้ถูกพรรคพวกของมันวิ่งไล่ตามมาทัน

เจ้าพวกนี้… มันคือเผ่าอสูรกายที่สนิทกับเจ้าไพไรต์ไม่ใช่หรือยังไง?

ห้าต่อหนึ่ง ดูยังไงก็ไม่น่าจะชนะได้แฮะ

แต่เหมือนว่าพวกมันจะเข้าใจผิดบางอย่างอยู่

ถ้าอย่างงั้นแถสี่ข้างถลอกไปก่อนแล้วกัน

" ใช่! มันคือการแสดง เดียวพอโรยตัวกันเสร็จ เขาจะส่งทุกคนที่พาตัวไปกลับเข้าสนาม พร้อมกับยิงพลุและแสงสีเสียงอย่างอลังการเป็นการมอบเงินรางวัลนะ! ขอแนะนำให้พวกนายรีบกลับไปในสนามดีกว่า"

"โอ๊ววว! "

คนที่มีผมสีเขียวส่งเสียงดังอย่างตื่นเต้นด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

โชคดีที่เจ้าพวกนี้มันเมากาว---

" นิล! นายทำบ้าอะไรของนายอยู่ รีบออกมาช่วยตรงนี้เร็ว! "

--- ซวยแล้ว!

เพราะมีการติดต่อที่ไม่คาดฝันดังขึ้นมาจากเครื่องสื่อสารรูปหูฟัง เลยทำให้พวกอสูรกายตรงหน้าหันขวับมาทางเราพร้อมกัน

เจ้าพวกนี้มันฟังภาษาของเผ่าพวกเรารู้เรื่องเสียด้วยสิ

"เบริล ตอนนี้ไม่สะดวกคุย เธอ---"

"ไม่ใช่เวลาจะมาพูดแบบนี้นะ! ข้างนอกมัน… ข้างนอกเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! คือว่าท่านโนอาร์! ท่านโนอาร์บินลงมาจากท้องฟ้า! บินลงมาใจกลางสนามตอนนี้ เวลานี้แล้ว! "

วะ---ว่ายังไงนะ!?