เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 31 – เงาสะท้อนในสายหมอก 

ภายในห้องนอนกลางคืนที่เงียบสงัด หลี่เหวินนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ มือหนึ่งถือพัด อีกมือลูบซองจดหมายด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขายังคงจำตราประทับของสำนักเมฆาดำได้อย่างชัดเจน แม้เคยถูกบันทึกว่า ‘ล่มสลาย’ แต่ใครกันที่ยังกล้าใช้ตรานี้ส่งสารลับ?

เขาเปิดจดหมายออกอย่างระมัดระวัง — ข้างในไม่มีข้อความ มีเพียงเศษผ้าขาวที่เย็บลายดอกเหมย และห่อสมุนไพรแห้งที่มีกลิ่นเฉพาะตัว

หลี่เหวินขมวดคิ้วทันที

“สมุนไพรชนิดนี้… ใช้ในการผสานเลือดระดับสูง และลายเย็บแบบตะวันตกเฉียงใต้... พวกเขากำลังส่งสัญญาณถึงอะไร?”

ไป๋ซือเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา เธออุ้มตะกร้าฟักทองมายื่นให้พร้อมเสียงแซวเบา ๆ

“พี่แอบสืบความลับหรือทำหน้าเครียดเพราะขี้เกียจรดน้ำผักกันแน่?”

หลี่เหวินยิ้ม “ถ้าเจ้าไม่บอกแม่ เรื่องข้าราดน้ำซุปลงรากฟักทอง ข้าจะเล่าให้ฟังว่า ‘สำนักเมฆาดำ’ อาจยังไม่ล่มสลาย”

ไป๋ซือเบิกตากว้างทันที “จริงหรือ? สำนักนั้นไม่ใช่ถูกเผาทิ้งไปเมื่อสิบปีก่อนหรือ?”

หลี่เหวินพยักหน้า “แต่ดูเหมือน... ใครบางคนยังเหลือรอด และกำลังเฝ้าดูข้าอยู่”

...

รุ่งเช้าวันถัดมา เขาเดินทางไปยังหุบเขาหมอกหลงซานที่อยู่ใกล้ชายป่าทิศใต้ ตำแหน่งที่พบบนเศษผ้าและกลิ่นสมุนไพรพาเขามาถึงที่แห่งนี้

ภายในหมอกขาวสลัว มีเงาผู้คนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว — เป็นยอดฝีมือจริงแน่

หลี่เหวินแอบสังเกตการณ์อยู่บนกิ่งไม้สูง ภาพที่เห็นเบื้องล่างคือบุรุษในชุดคลุมดำสี่คนที่กำลังฝึกยุทธวิชาโบราณ

หนึ่งในนั้นใช้กระบวนท่าที่บิดเบี้ยวเหมือนจะฉีกอากาศได้ — กระบวนท่าต้องห้ามของสำนักเมฆาดำที่บันทึกไว้ว่า สูญหายไปพร้อมผู้อาวุโสรุ่นสุดท้าย

เขาสะกดลมหายใจ กำพัดแน่น สายตาเปล่งประกายเยียบเย็น

“หากพวกเจ้ากำลังฟื้นฟูวิชาต้องห้าม พวกชาวบ้านในหุบเขานี้อาจตกเป็นเป้าได้”

...

เสียงแตกกิ่งไม้เบา ๆ ด้านหลังทำให้เขาหันขวับ เงาสะท้อนในดวงตาปรากฏร่างของหญิงสาวชุดแดงหน้าขาวซีด มือถือร่มผ้าไหมสีดำ เธอเอ่ยเบา ๆ

“สำนักเมฆาดำ... ไม่ใช่สิ่งเจ้าควรยุ่ง ถ้ายังอยากให้ครอบครัวอยู่ดี”

หลี่เหวินยืนนิ่ง เธอผู้นี้มาจากที่ใด? เขาไม่รู้จักพลังของนาง แต่พลังปราณเย็นยะเยือกปกคลุมทันทีโดยไม่รู้ตัว

ทว่าเขากลับก้าวไปข้างหน้าแค่ครึ่งก้าว พร้อมรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยแบบคุณชาย

“ข้าเป็นเพียงเด็กบ้านนอกผู้ชอบดื่มชากับดอกไม้ในสวน จะยุ่งกับเรื่องใหญ่อย่างนั้นได้อย่างไร?”

หญิงสาวนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแปลกประหลาดแล้วหายไปในหมอกทิ้งไว้เพียงประโยคหนึ่ง

“เจ้ามีนัยน์ตาแบบจักรพรรดิ... ระวังอย่าให้มันเปื้อนเลือด”

...

หลี่เหวินยืนอยู่ท่ามกลางหมอกที่หนาทึบ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ — เขารู้ว่าเส้นทางของตนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“บางที... ข้าควรเริ่มเรียนรู้วิธีปกป้องคนที่ข้ารักจริง ๆ ได้แล้ว”

แสงแดดสาดผ่านช่องหมอกเล็ก ๆ ราวกับให้กำลังใจ

เส้นทางแห่งจักรพรรดิเจ้าสำราญของเขา แม้จะเริ่มต้นจากความฝันแสนขี้เกียจ — แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมให้มันง่ายเลย...