แสงแดดยามเช้าสาดลอดร่มไม้กลิ่นดินชื้นหลังน้ำค้างจาง ๆ ลอยมากับลมอ่อน ๆเรย์ลืมตาขึ้นเป็คนแรกบิดตัวเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบ ๆ
“หือ... เอลร่ากับโมกะไปไหน?”
มิจังที่นอนอยู่ใกล้ ๆ ก็ขยับตัวลุกขึ้นเธอปัดผมสั้นให้พ้นหน้าแล้วมองไปรอบบริเวณ
“...พวกเธอไม่อยู่จริง ๆ ด้วยค่ะ”
ทั้งสองรีบเก็บข้าวของ เตรียมตัวเดินต่ออย่างรวดเร็วแต่ยังไม่ทันได้คิดหาทางตามหาเสียงหวานของเอลร่าก็ดังมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง
“พี่เรย์~ มิจัง~ ตื่นแล้วเหรอ?”
เอลร่าเดินออกมาพร้อมโมกะที่เกาะอยู่บนหัวในมือถือสมุนไพรป่าหลากชนิด
“หนูเห็นแถวนี้มีสมุนไพรหายากเลยไปเก็บมาค่ะ”
“ส่วนโมกะก็... ชอบเก็บลูกไม้แปลก ๆ ไปกองไว้ไม่หยุดเลยค่ะ แทบจะทำรังได้แล้ว”
เรย์ยิ้มโล่งอก
“พี่นึกว่าโดนจับไปซะแล้ว!”
โมกะหันมามองเรย์ พลางทำหน้าสะบัดหางใส่
“ขนาดนั้นเลย?”
ทางเดินที่ทอดยาวขนานไปกับแนวป่าเริ่มแคบลงเสียงใบไม้ขยับตามแรงลมเบา ๆเรย์เดินนำอยู่ด้านหน้าพลันก็พูดขึ้นว่า
“เราควรเริ่มฝึกฝนระหว่างทางด้วยนะ เรายังไม่รู้ว่าในหมู่บ้านคาโนริจะมีอะไรรออยู่ แต่เราต้องพร้อม”
เขาหยุดแล้วหันกลับมามองทุกคน
“แสดงหน้าสเตตัสหน่อยเถอะ—พี่อยากรู้ว่าเรามีพลังระดับไหนกันแล้ว”
เลเวล: 13
ธาตุ: ธรรมชาติ-ลม
HP: 680
MP: 1240
สกิล:
Root Strike: รากไม้แทงทะลุจากพื้น สร้าง DMG ต่อเนื่อง
Gale Pulse: กระแสลมพุ่งรอบทิศโจมตีศัตรูในระยะ
Nature Bond (Passive): เพิ่มพลังเวทเมื่ออยู่ใกล้ธรรมชาติ
เลเวล: 3
สายพันธุ์: สัตว์ป่าศักดิ์สิทธิ์
HP: 420
MP: 850
สกิล:
Nature Surge: เวทะเิจากพลังธรรมชาติ ทำให้ศัตรูชะงัก
Emotional Pulse: เพิ่มพลังให้ผู้ใช้เวทที่อยู่ใกล้ + แม่นยำ 100%
เลเวล: 11
ธาตุ: ลม
HP: 620
MP: 940
สกิล:
Wind Arrow: ลูกศรลม
Triple Shot: ยิงสามครั้งติด
Silent Gale: ยิงเงียบไร้เสียง
Wind Ward: เกราะป้องกันเวทลม
เลเวล: 15
สกิลติดตัว: ผู้ดูดกลืน
สกิล:
Devour Copy: คัดลอกสกิลของศัตรูเมื่อโจมตีสำเร็จ
OverDevour: เพิ่มค่าสเตตัส่เวลาสั้น ๆ
Rend Fang (มีดไม้ศักดิ์สิทธิ์): แทงทะลุเกราะเวท
อัญเชิญหมาป่าิญญา – ฟังกุ (จากแซ่): เรียกหมาป่าช่วยต่อสู้ 5 นาที
พอทุกคนแสดงพลังเสร็จเสียงเด็กะโแว่วขึ้นจากด้านหน้า
“ช่วยด้วย! มีรินธารอยู่ข้างหน้า!”
ทั้งกลุ่มหันมองหน้ากันจากนั้นรีบพุ่งไปตามเสียงแต่กลับไม่พบใคร…
มีเพียงลำธารเล็กไหลเอื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่บรรยากาศกลับนิ่งจนผิดสังเกต
“เมื่อกี้ยังได้ยินเสียงเด็กอยู่เลย...?” มิจังพูดเบา ๆ
ทันใดนั้นเงาดำ ๆ บนต้นไม้ข้างทางเคลื่อนไหววูบหนึ่งมิจังชะงักทันที
“เงานั่นมัน...!!”
ทุกคนเงยหน้าแต่เงากลับหายไปแล้ว
พรึ่บ!
“โมกะ!?”
เงาปริศนาสีดำพุ่งออกจากพุ่มไม้คว้าตัวโมกะจากไหล่เอลร่า แล้วหายวับเข้าไปในป่าทันที!
“โมกะ!!!”
เอลร่าใสุดขีดทั้งกลุ่มรีบวิ่งตามเงานั้นไปจนมาถึงกระท่อมเก่าโทรม ๆ กลางป่า
“เหมือนไม่มีใครอยู่นะ...”เรย์พึมพำ เขาดันประตูเข้าไปกลิ่นไม้ชื้นผสมกลิ่นเหล็กเก่าทำให้รู้สึกแปลก ๆมิจังเข้าไปช้า ๆด้านในมีขวดโหลสารพัดพืชแห้ง ของเล่นเด็กผุพัง และรูปวาดประหลาดบนผนัง
“ที่นี่... ไม่ปกติแน่ ๆ ค่ะ”
ฮี่ๆๆๆๆ…
เสียงหัวเราะแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดเย็นเยียบ จนขนลุก
“พะ...พวกเธอได้ยินเสียงนั่นมั้ย?” เรย์ถาม
ทุกคนพยักหน้าเรย์ยกมีดขึ้น
“เตรียมตัวไว้ก่อน อาจเป็มอนสเตอร์”
ชายชราผู้หนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากเงามืดร่างเตี้ย ิัเหี่ยวเหลือง ผมยาวลากพื้นในมือของเขา... คือโมกะ ที่หลับสนิทไม่รู้สึกตัว
“พวกเ้าตามหา ‘ตัวนี้’ ใช่มั้ย~?”
เอลร่าร้องเสียงหลง
“โมกะ!!”
แต่ยังไม่ทันได้ขยับ
พรึ่บ!
ชายชราพุ่งเข้าโจมตีทันทีด้วยความเร็วที่เกินกว่ามองทันมือซ้ายเหมือนกรงเล็บเงาฟาดใส่มิจังเต็มแรง!!
“อั่ก—!!”
มิจังถูกกระแทกกระเด็นจนล้มกลิ้งไปไกลหลังชนต้นไม้ เืไหลออกจากปาก
“มิจัง!!”
เอลร่าตาเบิกกว้าง เรย์ชักมีดขึ้น
ชายชรายิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลาแหลม
“อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาเลย... พวกเ้าทุกคน—จงหลับไปซะ!”
2K
