(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 16 ขั้นชำนาญ

ลู่เฟิงวาดหมัดสิบสองรูปแบบอย่างเชื่องช้าจนครบชุดก่อนจะทรุดกายลงนั่งหอบหายใจบนแผ่นหินใหญ่

ใต้เงาศาลาเฉาเฟิงจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตางุนงง แม้เมื่อครู่จะมองรูปแบบมังกร และรูปแบบวิหคไม่ชัดเจนแต่สิบรูปแบบที่เหลือนั้นเด่นชัดว่าเข้าสู่ระดับเริ่มต้นแล้วทั้งหมด

'หรือเด็กนี่จะสำเร็จครบสิบสองรูปแบบได้ภายในวันเดียว?'

การเข้าสู่ระดับเริ่มต้นอาจไม่ใช่เรื่องยากที่สุดเพราะความยากที่แท้จริงอยู่ระหว่างขั้นชำนาญ

และตลอดประวัติศาสตร์ของพรรคเจ็ดดาราไม่เคยมีผู้ใดเข้าถึงระดับเริ่มต้นครบทั้งสิบสองรูปแบบได้ภายในวันเดียวมาก่อน

เฉาเฟิงลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัวเขาจับจ้องว่าเด็กหนุ่มผอมแห้งนี้จะทำได้หรือไม่

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ระดับเริ่มต้น) (คุณลักษณะ: ไม่มี)]

[ความคืบหน้า:7/100]

[ค่าประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+4]

ลู่เฟิงจ้องมองตัวเลขพลางครุ่นคิดครั้งแรกหลังทะลวงระดับเขาได้สี่แต้ม หลังอาหารได้สาม และคราวนี้นับได้สี่อีกครั้งแสดงว่ายิ่งเข้าใจกระบวนท่า และเชื่อมย่างก้าวได้สมบูรณ์ค่าประสบการณ์ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

'ขั้นต่ำคือหนึ่ง ขั้นสูงสุดอาจไม่ใช่สี่หากฝึกวันละห้าหกครั้ง อีกห้าวันก็น่าจะถึงขั้นชำนาญ'

เมื่อหายเหนื่อยเขาจึงลุกขึ้นเตรียมไปโรงอาหารทว่าเสียงของเฉาเฟิงกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

"ลู่เฟิง!"

"ครูฝึกมีอะไรสั่งหรือขอรับ?"

ลู่เฟิงหันกลับไปถาม

เฉาเฟิงเดินเข้ามาบีบไหล่เขาเบาๆ

"เพียงวันเดียวปราณโลหิตของเจ้ากลับแข็งแกร่งขึ้นมาก ข้าเห็นเจ้าร่ายหมัดเมื่อครู่...ทั้งสิบสองรูปแบบเข้าสู่ระดับเริ่มต้นแล้วใช่หรือไม่?"

เมื่อเห็นว่าปิดบังไม่ได้ลู่เฟิงจึงพยักหน้ารับแต่อย่างดี

แววตาเหลือเชื่อพาดผ่านดวงตาของเฉาเฟิงทันที

"ตรวจรากกระดูกถึงสองครั้งล้วนบอกว่าพรสวรรค์ธรรมดาดูเหมือนข้าจะมองคนผิดไปจริงๆ"

เฉาเฟิงทอดถอนใจก่อนอธิบายต่อ

"หมัดสิบสองรูปแบบเหมาะที่สุดสำหรับวางรากฐานยุทธ์มันช่วยเพิ่มปราณโลหิต ขัดเกลาร่างกาย และประสาทสัมผัสจนใช้ทะลวงห้าด่านวางรากฐานได้”

“ทว่าอาศัยวิชาหมัดอย่างเดียวช้าเกินไปโดยเฉพาะสองด่านสุดท้าย หลายคนต้องติดอยู่ชั่วชีวิตหากไม่มีทรัพยากรช่วย"

"หากอยากก้าวหน้าเร็วเจ้าต้องกินเนื้อสัตว์อสูรและดื่มน้ำแกงยาบำรุงโลหิตร่างกายคนเราดื่มได้มากสุดวันละสามชาม เจ้าควรหาเงินซื้อเพิ่ม..."

เฉาเฟิงชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าอึกอักของเด็กหนุ่ม

"ไม่มีเงินงั้นรึ?"

ลู่เฟิงยิ้มแห้ง

"ครูฝึกพอจะให้ข้ายืมสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?"

เฉาเฟิงแทบหลุดหัวเราะในพรรคนี้มีแต่เขาที่ไปยืมเงินคนอื่นใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าพรรคเมื่อวานจะกล้าเอ่ยปากยืมเงินเขาหน้าระรื่นราวกับสนิทกันมานาน

"จะยืมเท่าไรล่ะ?"

ชายวัยกลางคนยกน้ำเต้าขึ้นกระดกสุรารอดูว่าอีกฝ่ายจะหน้าหนาได้แค่ไหน

"ยี่สิบตำลึงเงินขอรับพอข้าทะลวงขั้นบำรุงโลหิตจนรับภารกิจได้ จะรีบนำมาคืนพร้อมดอกเบี้ยทันที"

"พรวด!"

สุราในปากเฉาเฟิงพุ่งพรวดออกมาทันทีเขากำน้ำเต้าแน่นเพื่อระงับโทสะที่อยากจะฟาดเด็กตรงหน้า

ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสตรีผู้หนึ่งกำลังนำขบวนคนเดินผ่านลานฝึกสีหน้าของครูฝึกหนุ่มพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเงียบขรึมลง

"นางคือใครหรือขอรับ?"

ลู่เฟิงลอบถาม

"หลินลั่วเสวี่ยเจ้าตำหนักลงทัณฑ์"

ลู่เฟิงสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนในแววตาของเฉาเฟิงทั้งความรัก ความแค้น และความหลังอันเนิ่นนาน เขาจึงรู้กาลเทศะ และไม่คิดถามต่อ

เฉาเฟิงถอนหายใจยาว

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าและจ้าวเทียนซิงมารับน้ำแกงยาบำรุงโลหิตได้ทั้งเช้า กลางวัน และเย็นวันละสามชาม... จนกว่าจะทะลวงขั้นบำรุงโลหิตสำเร็จ"

ลู่เฟิงตาเป็นประกายรีบประสานมือคำนับ

"ขอบคุณครูฝึก!"

"ตั้งใจฝึกฝนอย่าทำให้ข้าต้องผิดหวัง"

แผ่นหลังที่เคยเมามายและอ้างว้างของเฉาเฟิงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างใต้แสงแดดยามโพล้เพล้ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลู่เฟิงก็ตะโกนไล่หลังมาทันที

"เรื่องน้ำแกงยานี่...ข้าไม่ต้องคืนเงินใช่ไหมขอรับ?"

เฉาเฟิงสะดุดขาตัวเองเซเกือบล้มครั้นหันกลับมาด่า เด็กตัวดีก็วิ่งหนีหายไปไกลแล้ว

"เจ้าเด็กสารเลวเอ๊ย!"

ลู่เฟิงลอบยิ้มด้วยความยินดีเขารู้ว่าเฉาเฟิงเห็นพรสวรรค์ของตน และจ้าวเทียนซิง จึงคิดบ่มเพาะอย่างจริงจัง

การได้รับความเอ็นดูจากยอดฝีมืออันดับต้นๆของพรรค ไม่เพียงช่วยประหยัดเงินทองแต่ยังทำให้เขาเข้าถึงทรัพยากรที่ศิษย์ทั่วไปไม่มีวันได้พบ

น้ำแกงยาที่เพิ่มมาวันละสองชามย่อมเร่งความเร็วในการฝึกฝนได้อย่างมหาศาลส่วนเงินที่เหลือจากการขายบ้านในอนาคต ค่อยเก็บไว้ซื้อยาสำหรับขอบเขตที่สูงกว่านี้

สี่วันผ่านไปในพริบตา

ตูม!

ลู่เฟิงชกหมัดออกไปกระแสลมพุ่งทะยานตามหมัดจนเกิดเสียงหวีดหวิว

[ค่าประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+4]

'ในที่สุด... ก็เข้าสู่ขั้นชำนาญ'

เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นภาพการฝึกฝนตลอดสี่วันไหลย้อนเข้ามาในห้วงคำนึง

ทุกท่วงท่าย่างก้าว และลมหายใจถูกระบบปรับแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนช่องโหว่ทั้งหมดถูกเติมเต็ม

ภายในไม่กี่อึดใจความเข้าใจในหมัดสิบสองรูปแบบของเขาก็ยกระดับขึ้น

'ทุกครั้งที่ทะลวงระดับคือการเปลี่ยนแปลงคุณภาพของร่างกายจริงๆ'

ความเหนื่อยล้าจากการเคี่ยวกรำกลับทำให้เขารู้สึกหลงใหลเพราะมันทำให้มองเห็นตนเองแข็งแกร่งขึ้นทีละน้อยระบบนี้ทำให้คำว่าสวรรค์ตอบแทนผู้ขยัน กลายเป็นเส้นทางที่จับต้องได้อย่างแท้จริง

[พลังวิญญาณ: 9.7]

[ระดับมลพิษ:0/100]

[การบ่มเพาะ:ขอบเขตแรกแห่งการวางรากฐาน ขั้นบำรุงโลหิต 42%]

[ทักษะ:วิชาดาบผ่าฟืน (ขั้นสมบูรณ์)+ (คุณลักษณะ: ไม่มี) ความคืบหน้า: 1000/1000]

[ทักษะ:การอ่านเขียน (ขั้นชำนาญ) ความคืบหน้า: 169/200 (คุณลักษณะ: ไม่มี)]

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ขั้นชำนาญ) ความคืบหน้า: 2/300 (คุณลักษณะ: ไม่มี)]

เพียงสี่วันวิชาหมัดและปราณโลหิตของเขาเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ร่างกายที่เคยผอมบางเริ่มมีกล้ามเนื้อแน่นขึ้นชัดเจนแม้ขั้นบำรุงโลหิตจะเน้นเรื่องโลหิตหนาแน่นดุจปรอท เพื่อควบแน่นพลังปราณแต่แท้จริงแล้วทั่วทั้งร่างกำลังถูกขัดเกลาไปพร้อมกัน

ลู่เฟิงตั้งท่ารูปแบบหมีก่อนจะซัดหมัดตรงเข้าใส่แผ่นหินสูงท่วมหัวเบื้องหน้า

เปรี้ยง!

รอยร้าวคล้ายใยแมงมุมแผ่กระจายไปทั่วผิวหิน

เด็กหนุ่มลูบกำปั้นที่รู้สึกปวดแปลบเล็กน้อยพลังในกายเพิ่มพูนเร็วเกินไปจนความแข็งแกร่งของกระดูกยังตามไม่ทันกว่าจะมีกายาทองกระดูกเหล็กได้ ย่อมต้องผ่านขั้นหลอมไขกระดูก และขัดเกลากระดูกเสียก่อน

เขายื่นมือไปยกตุ้มหินหนักร้อยชั่งด้วยมือเดียวก่อนจะโยนขึ้นฟ้าสูงกว่าห้าจั้ง แล้วยื่นมือรับกลับลงมาอย่างมั่นคง

คนแข็งแรงทั่วไปอาจจะพอยกได้แต่ไม่มีทางโยนและรับได้สบายมือเช่นนี้

ทั้งหมดเป็นผลลัพธ์จากความพยายามและน้ำแกงยาสามชามของเฉาเฟิง

ปราณโลหิตในยามนี้แข็งแกร่งกว่าวันแรกเกือบสิบเท่าจากเดิมฝึกหมัดรอบเดียวก็แทบขาดใจ บัดนี้ฝึกติดต่อกันสามรอบยังแทบไม่เหนื่อยเลย

สำหรับลู่เฟิง แม้ตอนนี้เขาจะยังควบแน่นพลังปราณโลหิตไม่ได้แต่มันก็แค่เวลาเท่านั้น ในอนาคตหากทำสำเร็จการจะปลิดชีพอันธพาลอย่างหลิวต้าคงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ลู่เฟิงปัดฝุ่นออกจากมือพลางหันหน้าเดินมุ่งตรงไปยังโรงอาหาร

'พลังวิญญาณ 9.7...ดื่มน้ำแกงยาอีกเพียงชามเดียวก็เกินสิบแต้มแล้ว ถึงเวลาทะลวงขีดจำกัดวิชาดาบผ่าฟืนเสียที'