ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        เมื่อได้ยินฮ่องเต้เหยียนตี้ลั่นวาจาว่าจะนำทัพด้วยพระองค์เองมีขุนนางอาวุโสหัวโบราณคิดจะลุกขึ้นคัดค้าน แต่แล้วก็ถูกสหายข้างๆ รั้งเอาไว้รนหาที่ตายหรือไร ไม่เห็นท่าทีกระตือรือร้นเกินกว่าจะฟังคำทัดทานของฝ่าบาทหรือ รนหาที่ตายเองยังไม่เท่าไรที่น่าอนาถคือครอบครัวจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย ฉะนั้นก็คุกเข่าเฉยๆ เสียเถิด!

        ขุนนางรายนั้นถูกคนข้างๆรั้งห้าม เขารับรู้ถึงความหมายของอีกฝ่าย เจ้าตัวลังเลเล็กน้อยเมื่อลอบเงยหน้าขึ้นต้องพบกับสายตาเย็นเยียบดุจคมดาบที่ฮ่องเต้เหยียนตี้ทอดพระเนตรมาแผ่นหลังชุ่มเหงื่อเย็น รีบค้อมศีรษะลงโดยพลัน ไม่กล้ามองพระพักตร์อีกเลยพอเหล่าขุนนางรอบข้างที่อยากทูลขอให้ฝ่าบาทไตร่ตรองเห็นเหตุการณ์นี้แล้วต่างก้มหน้าก้มตารับราชโองการเสียงดังฟังชัดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย “พระบารมีเป็นล้นพ้นสวรรค์อวยพรต้าฉี มีชัยเหนือแคว้นมองโกล!”

        เมื่อฮ่องเต้เหยียนตี้เห็นภาพตรงหน้าความฮึกเหิมในดวงพระเนตรก็ลุกโชติช่วง

        นี่ถือเป็นการหักหน้าองค์ชายห้าที่ครหาตนว่าเฒ่าชราไร้น้ำยาสำหรับศักดิ์ศรีจอมราชัน สิ่งต้องห้ามที่สุดคือการถูกวิพากษ์ว่า ‘ทำไม่ได้’ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ห้ามทั้งสิ้น

        เดือนห้า รักศกต้าฉีเหยียนตี้ปีที่ยี่สิบเจ็ดฮ่องเต้ทรงนำทัพตีแคว้นมองโกลด้วยพระองค์เอง ผู้ร่วมทัพคือองค์ชายสาม องค์ชายเจ็ดและองค์รัชทายาท ยกเว้นองค์ชายห้าที่อยู่ในเมืองหลวงเป็นอันรู้กันว่าถูกกักบริเวณให้สำนึกความผิดในขณะที่ภารกิจว่าราชการแผ่นดินตกเป็นความรับผิดชอบของพระอนุชาเหิงชินอ๋องแทน

        น้ำขึ้นเรือย่อมลอย [1] จวนเหิงชินอ๋องพลันเลื่องชื่อลือนามไปด้วยผู้คนเทียวไปเทียวมายังจวนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันแม้เหิงชินอ๋องจะชี้แจงหลายคราแล้วว่าตนเพียงดูแลบ้านเมืองชั่วคราวแทนพระเชษฐาที่ไม่ได้ประทับในเมืองหลวงเท่านั้นปฏิเสธขุนนางที่ต้องการประจบประแจงไปมากมายแต่ก็ไร้ผลเพราะตนดันมีชายารองที่หลงใหลในเกียรติยศอย่างไป่ชิงลั่วแน่นอนว่านางต้องฉวยโอกาสกอบกู้ชื่อเสียงของบุตรสาวที่เสื่อมเสียกลับคืนมาดังนั้นจึงถือฤกษ์งามยามดีนี้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์บ่อยครั้งเชิญชวนชายหนุ่มหญิงสาวผู้มีหน้ามีตามาร่วมงาน จวนไป๋เองก็ได้รับจดหมายเชิญเช่นเดียวกันทว่าเชิญแค่ไป๋ชิงโหรวผู้เดียว หาได้เชิญไป๋เซียงจู๋ไม่

        ไป๋ชิงโหรวโอ้อวดเรื่องนี้ต่อหน้าไป๋เซียงจู๋น้อยเสียเมื่อไรอีกฝ่ายก่อเรื่องไร้ยางอายในวังหลวงเอาไว้ ซ้ำยังล่วงเกินพระสนมเสียนกุ้ยเฟยกับตระกูลมู่สามหาวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริงๆ

        ไป๋เซียงจู๋ขำพรืดกับท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ของไป๋ชิงโหรวคนคนนี้ยังคิดว่าตนได้รับเกียรติอย่างสูงจนถูกเชิญไปร่วมงานอยู่หรือ เป็นแค่ไม้ประดับเสริมบารมีโฉมสะคราญของมู่จื่อรั่วนั่นแล

        อย่างไรก็ตามมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ไป๋เซียงจู๋รู้สึกเหมือนอยู่ในห้วงฝัน นางพอจำได้เลือนรางเมื่อชาติก่อนระหว่างน้าสามพาพี่ชายนางเดินทางกลับเมืองหลวงได้ผ่านชายแดนบังเอิญพบฮ่องเต้ที่ทรงบาดเจ็บสาหัส ถึงเป็นเพียงสามัญชนธรรมดาคนหนึ่งแต่เนื่องด้วยการพยาบาลที่เหมาะสมจึงช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ได้เหล่าองค์ชายก็ได้รับความช่วยเหลือเช่นกันส่วนเฟิ่งเจาเกอนำทัพสามหมื่นกำลังพลบุกค่ายทหารมองโกล เผาทำลายเสบียงอาหารไล่ต้อนไพร่พลมองโกลจนล่าถอย ยึดเมืองทั้งสามคืนจากทหารมองโกลสำเร็จในท้ายที่สุด

        แม้คนสร้างความดีความชอบคือองค์รัชทายาททว่าแทนที่ฮ่องเต้เหยียนตี้จะปูนบำเหน็จแก่เฟิ่งเจาเกอกลับทรงชมเชยน้าสามและไป๋จื่อจินผู้มีหน่วยก้านดีน้าสามกับพี่ชายของนางจะนำพาความรุ่งโรจน์มาสู่จวนไป๋ทำให้มูลค่าสถานะของสตรีตระกูลไป๋ที่ยังมิได้ออกเรือนสูงขึ้นเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว

        ด้วยเหตุนี้จึงมีคนมาทาบทามสู่ขอไม่ขาดสายกระทั่งบุตรีเอกแต่ในนามนอกสายตาอย่างนางยังได้รับความสนใจส่วนไป๋ชิงโหรวนั้นได้เป็นเจ้าสาวพระราชทานขององค์ชายเจ็ดเลยทีเดียว

        แต่ไป๋ชิงโหรวในอดีตชาติดูเหมือนจะมีใจให้องค์ชายสามเหยียนอี้เลี่ยมากกว่าแม้ยอมตัดใจในตอนสุดท้ายเพราะเหยียนอี้เลี่ยไม่เป็นที่โปรดปรานทว่าสุดท้ายของสุดท้ายแล้ว จนวินาทีที่สิ้นลม ไป๋เซียงจู๋ก็ยังคงไม่เข้าใจไป๋ชิงโหรวไปลงเอยกับเหยียนอี้เลี่ยได้อย่างไร

        เกิดใหม่อีกครั้งนางล่วงรู้หลายสิ่งหลายอย่าง และเคยคิดจะหยุดยั้งมัน ถึงกระนั้นกลับไม่เคยลงมือ

        หากต้องการล้างแค้นฐานะบุตรีจากตระกูลวาณิชหลวงไม่เพียงพอต่อให้สักวันเหิงชินอ๋องรู้ความจริงและรับนางเข้าจวนมู่การไม่มีครอบครัวที่แข็งแกร่งให้พึ่งพิงก็ยังคงไม่ได้แม้มารดามู่จื่อรั่วเป็นแค่ชายารองแต่วงศาคณาญาติของนางเป็นกำลังหนุนอันมั่นคงให้พวกนางฉะนั้นครอบครัวตนต้องแกร่งกล้ายิ่งขึ้นเช่นกัน อย่างน้อยมารดาของนางจะไม่ถูกข่มเหงถึงเวลาก็สมรสเข้าจวนมู่อย่างสมเกียรติ!

        “คุณหนูยาขี้ผึ้งที่คุณหนูสั่งให้หอเหรินจี้จัดมาส่งแล้วเจ้าค่ะ” ตู้เจวียนกลับมาจากข้างนอก บาดแผลบนร่างกายหายสนิท แม้ไป๋เซียงจู๋บอกนางให้พักผ่อนต่ออีกสักสองสามวันก็ไม่สามารถห้ามความจริงใจที่อยากจะคอยปรนนิบัติรับใช้ของนางได้เช่นนี้แล้วจึงมีแต่ต้องตามใจนาง ให้นางทำงานเบาแรงไปพลางๆ ก่อน

        ไป๋เซียงจู๋เงยหน้าขึ้นมองไปยังยาขี้ผึ้งในกล่องผ้าตาดที่ตู้เจวียนหอบอยู่

        นี่คือยาขี้ผึ้งที่บรรเทาอาการปวดไขข้อได้ซึ่งในชาติก่อนนางพยายามทำทุกวิถีทาง เทียวไปทั่วทุกสารทิศจนกระทั่งเจอหมอพเนจรคนหนึ่งถ่ายทอดความรู้ให้ด้วยพรสวรรค์ทางการแพทย์ที่เหนือชั้นของนาง นางเติมส่วนผสมขจัดความชื้น [2] กับบรรเทาความเจ็บปวดเข้าไปในอดีต เพื่อเอาอกเอาใจเหยียนอี้เลี่ย ช่วยเขารวบรวมพรรคพวกหนุนหลังนางใช้สารพัดกลเม็ดกับไทเฮา แม้ว่าไทเฮาทรงสูงศักดิ์ สุขสบายไร้กังวลทว่าเมื่อพระนางชราลง ก็เสด็จไปไหนมาไหนด้วยรถม้าหรือไม่ก็เกี้ยวเสมอพอเคลื่อนไหวร่างกายน้อย วันใดอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน [3] มาโรคย่อมกำเริบ

        ต่อมายานี้ได้ผลชัดเจนจริงไทเฮาโปรดมันเป็นอย่างยิ่งจึงทรงเกื้อกูลสนับสนุนเหยียนอี้เลี่ยไม่น้อยเพราะเห็นแก่ความดีความชอบของไป๋เซียงจู๋

        ในชาตินี้นางนึกถึงโรคไขข้ออักเสบของท่านยาย ทุกครั้งที่ฝนตั้งเค้าก็ปวดไปทั้งตัวนางหวังพึ่งร่มเงาไม้ใหญ่ต้นนี้ ต้องประจบฉอเลาะบ้างเป็นธรรมดาอีกทั้งไม่ว่าในชาติก่อนหรือชาตินี้ ฮูหยินเฒ่าไป๋ก็ดีต่อนางมาตลอดนางย่อมกตัญญูรู้คุณ

        “ดีเจ้าเอากล่องเล็กที่ข้าให้เจ้าเตรียมไว้มาที”

        ไป๋เซียงจู๋แลมองกอเอี๊ยะยี่สิบแผ่นที่ตนทำเองกลิ่นยาไม่แรง ทว่าผลลัพธ์ดีเหลือเชื่อ ไม่เหนียวเหนอะหนะน่ารำคาญเหมือนกอเอี๊ยะที่ร้านยาข้างนอกขายซ้ำยังกลิ่นฉุนกึก ตลบอบอวลทั่วห้อง ไม่เหมาะแก่การใช้งานจริงโดยสิ้นเชิงนอกจากนี้คุณภาพก็ไม่ดี หากใครผิวบอบบางหน่อยแปะเข้า ถ้าไม่เป็นผื่นก็บวมแดง

        ตู้เจวียนได้ยินคำสั่งแล้วจึงรีบไปยกกล่องใบน้อยสีขาวที่ไป๋เซียงจู๋พูดถึงจากในตู้มาด้วยความระมัดระวังเมื่อเปิดออก กลิ่นสมุนไพรลอยเตะจมูก ถึงกระนั้นมันไม่ได้ชวนคลื่นเหียนกลับทำให้รู้สึกว่ายิ่งดมยิ่งสดชื่นปลอดโปร่งเสียมากกว่า

        ขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวภายในกล่องเรียงเป็นแถวแนวเดียวกันใบใหญ่ใบเล็ก ติดชื่อต่างๆ กำกับ ยาห้ามเลือด ยาบำรุงเลือด ขี้ผึ้งบำรุงผิวยาบรรเทาร้อนใน...

        รวมทั้งหมดยี่สิบขวดทุกขวดส่งกลิ่นแตกต่างกัน ตู้เจวียนอดใจสูดดมไม่ได้ไม่คิดเลยว่ายาพวกนี้จะหอมเกินคาด ไม่ทำให้ต้องขมวดคิ้วนิ่วหน้า

        “คุณหนูเก่งจังเจ้าค่ะทั้งหมดนี้คุณหนูอดหลับอดนอนทำเองใช่ไหมเจ้าคะ” ตู้เจวียนกะพริบตาปริบๆมองไป๋เซียงจู๋ด้วยสายตาเปี่ยมความเทิดทูนแม้ยาทาแผลที่คุณหนูให้นางเป็นของชั้นเลิศเพราะเหล่าองค์ชายประทานมาให้แต่นางกลับคิดว่าภายในกล่องนี้ต่างหากที่เป็นสมบัติล้ำค่าแท้จริงสามารถผสมยาเม็ดเหล่านั้นให้มีขนาดเล็กกะทัดรัดได้ ทั้งยังเห็นผลชะงัดนักคราวก่อนบ่าวเฝ้าประตูเจิงเอ้อร์โดนฮูหยินรองโบย ก้นเป็นแผลสาหัส นางแค่พูดเปรยๆต่อหน้าคุณหนู บอกว่าเจิงเอ้อร์น่าสงสารเพียงใด คุณหนูก็ให้ยาแก้ปวดนางมาหนึ่งเม็ดและยังมีขี้ผึ้งห้ามเลือดสมานแผลอีกจำนวนหนึ่ง ให้ตนนำไปให้เจิงเอ้อร์ผ่านไปไม่กี่วัน เจิงเอ้อร์กระฉับกระเฉงเหมือนเดิมแล้ว สำหรับตู้เจวียนยาที่คุณหนูปรุงคือโอสถวิเศษโดยแท้!

        ไป๋เซียงจู๋คลี่ยิ้มบาง “นี่ยังถือว่าน้อยไปแต่เวลากระชั้นชิดเหลือเกิน ก็ทำได้แค่ของพวกนี้ไปก่อนล่ะนะ”

        หลายวันมานี้หลังได้ข่าวแคว้นมองโกลเข้ารุกราน นางเริ่มลงมือผสมยาด้วยตนเอง โชคดีว่าเงินที่ท่านยายให้เยอะมากพอนางจึงผสมยาที่สามัญทว่าประสิทธิภาพดีและจำเป็นขึ้นนางไม่อยากพลาดโอกาสอันเหมาะเจาะนี้ไป

เชิงอรรถ

[1]水涨船高  น้ำขึ้นเรือลอย หมายถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งพัฒนาตามสถานการณ์ที่ดีขึ้น

[2]ความชื้นในที่นี้หมายถึงความชื้นอันเป็นต้นกำเนิดของโรคภัยไข้เจ็บตามการแพทย์แผนจีนอาจเป็นความชื้นที่เกิดขึ้นภายในร่างกายหรือความชื้นที่รับมาจากภายนอกก็ได้

[3]อากาศในวันฝนตกมีความชื้นและความเย็นมากกว่าปกติการแพทย์แผนจีนระบุว่าปัจจัยเหล่านี้อาจทำให้อาการของโรคประจำตัวบางชนิดหนักยิ่งขึ้นรวมไปถึงโรคไขข้อเสื่อมสภาพในคนชรา เมื่ออยู่ในสภาพอากาศที่เย็นและชื้นอาจส่งผลให้เกิดการอักเสบ ทรมานจากความปวดที่กำเริบ