ล่าผ่าแดนทมิฬ

        ในลานตอนนี้สถานการณ์พลิกผันไปอย่างรวดเร็วเมื่อไม่นานนี้พวกของชายหัวโล้นเป็นผู้กุมความได้เปรียบไว้แทบทั้งหมด แต่ตอนนี้กลายเป็นพวกเชนที่กุมความได้เปรียบไว้แล้ว..จากการลงมืออย่างรวดเร็วในชั่วอึดใจ!

        เชนทำการพยุงร่างของเบสให้ลุกขึ้นและเดินเข้าไปสมทบกับพวกคิมที่ตอนนี้กำลังใช้อาวุธจ่อคอลูกน้องของชายหัวโล้นไว้สองคน ตอนนี้กลุ่มคนในลานถูกแบ่งออกเป็นสองฝากอย่างชัดเจน ฝากหนึ่งคือพวกเชนที่ใช้อาวุธจ่อคอพวกมันไว้สองคน และอีกฟากเป็นชายหัวโล้นกับพวกอีกหนึ่ง

        "ฮึก..ขะ..ขอบคุณนะคะ..ฮึก"

        เมื่อเชนพาเบสมาถึงเพื่อนสาวของเบสก็พุ่งเข้ามาหาพร้อมน้ำตาพร้อมกับพูดขอบคุณไม่หยุด ไม่ได้สนใจจะไประบายความแค้นกับพวกมันที่พวกเชนจับเป็นตัวประกัน ดูท่าเบสจะเป็นคนสำคัญของเธอมากจนไม่สนใจสิ่งอื่นอีก

        "ไม่เป็นไรครับ รีบปฐมพยาบาลเขาก่อนเถอะ"

        หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ล้วงยาและอุปกรณ์รักษาต่างๆ ออกมาปฐมพยาบาลให้แก่เบสพร้อมสะอื้นไปด้วย เมื่อนักล่ามาทำภารกิจเช่นนี้จำเป็นต้องมีอุปกรณ์และยารักษาติดตัวมาด้วย ถ้าคาดหวังว่าถ้าบาดเจ็บแล้วจะพาไปรักษาในตัวเมืองผู้บาดเจ็บคงได้ตายก่อนไปถึง

        "เอาล่ะ..พวกเรามาคุยกัน"

        ในที่สุดชายหัวโล้นที่ยืนอยู่อีกฟากห่างไปยี่สิบเมตรก็พูดขึ้น

        "อ้อ ตอนนี้คุยได้แล้วสินะ" 

        คิมในท่าใช้ดาบพาดคอลูกน้องของชายหัวโล้นพูดยียวน พร้อมแกว่งดาบที่พาดคอนั้นไปมาจนลูกน้องของชายหัวโล้นผู้นั้นต้องแอบกลืนน้ำลายอย่างหวาดเสียว

        "ฉันจะปล่อยพวกมันไป..ส่งพวกของฉันคืนมาแล้วพวกมันก็ไปได้ ส่วนพวกฉันกับพวกแกไม่ได้มีความแค้นอะไรกันทำไมต้องเข้ามายุ่งด้วย" 

        ชายหัวโล้นไม่สนใจคำพูดของคิม เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพยายามต่อรอง

        "เฮ้ๆ ดูสถานการณ์หน่อยไหมไอ้โล้น พูดเหมือนตัวเองเป็นต่อเลยนะ" คิมยังไม่วายพูดกวนใส่ "ส่วนที่แกว่าไม่มีความแค้นกันก็ใช่..แต่อยากยุ่งว่ะจะทำไม! "

        "..." 

        ชายหัวโล้นเงียบลงพร้อมมองไปที่เชน จากที่มันดูคนคนนี้ต้องเป็นผู้วางแผนการไม่ผิดแน่

        "ถูกแล้ว..อยู่ๆ จะให้ปล่อยคงไม่ได้ เพราะเราไม่ได้มีความแค้นกันนี่ล่ะพวกเราถึงไม่ฆ่าพวกของแก" 

        เชนเมื่อเห็นสายตาของชายหัวโล้นก็พูดขึ้น 

        "ส่งของทั้งหมดที่พวกแกเอาไปจากพวกเขาคืนมาให้หมด แล้วก็..ส่งค่าเสียหายมาด้วย"

        ชายหัวโล้นได้ยินเช่นนั้นจากหน้านิ่งก็เปลี่ยนเป็นหน้าถมึงทึงในทันที 

        "ค่า..เสียหายเรอะ"

        "ใช่! อย่าตุกติกล่ะ..ข้าค้นเจอพวกแกโดนแน่! " 

        คิมที่เหมือนอยากกวนประสาทชายหัวโล้นขั้นสุด ลอกคำพูดของมันที่ใช้พูดกับพวกเบสก่อนหน้านี้

        "ส่งของกับค่าเสียหายมา..แล้วทางใครทางมัน" 

        เชนกล่าวย้ำอีกครั้ง

        ชายหัวโล้นตอนนี้ขมวดคิ้วจนเป็นปม ในตอนนั้นเอง..มันก็มองสบตาไปยังลูกน้องของมันทั้งสองคนที่ถูกจับไว้และกำลังหันหน้ามาทางมัน มันเมื่อสบตบก็หรี่ตาลงและเปิดตาขึ้นเหมือนกับเป็นการ..ส่งสัญญาณบางอย่าง ลูกน้องทั้งสองของมันเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ทำการกะพริบตาหนึ่งครั้งเหมือนเป็นการ..ตอบรับ

        "ได้ ฉันจะคืนของให้ แต่พวกแกต้องรับปากว่าจะปล่อยคนของฉัน" 

        ชายหัวโล้นเปลี่ยนจากสีหน้าถมึงทึงเป็นสีหน้าเรียบเฉยพร้อมพูดขึ้น

        "ได้! พวกฉันรับปาก แต่ถ้าตุกติกฉันไม่รับประกันคอของไอ้หมอนี่นะโว้ย! " 

        คิมในท่าเอาดาบพาดคอหนึ่งในลูกน้องของชายหัวโล้นพูดตอบรับมัน

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นมันก็ทำการหยิบของทั้งหมดที่เบสได้ให้มันออกมา และโยนไปตรงกลางระหว่างทั้งสองกลุ่ม

        "ส่วนนี่เป็นค่าเสียหายที่แกว่า หินแกนปราณระดับชั้นสามและสี่จำนวนสามสิบชิ้น..คงมากพอจะเป็นค่าเสียหายพร้อมกับทดแทนเงินที่เจ้านั่นโอนให้ฉันนะ" 

        ชายหัวโล้นหยิบถุงที่ห้อยไว้ข้างเอวออกมาพร้อมกับโยนไปตรงกลางของลาน 

        "พอใจหรือยัง? ..มาเอาไปสิ"

        เชนเมื่อเห็นมันโยนของทั้งหมดมาไว้ตรงกลางลานก็ทำการเดินออกไปจะทำการเก็บของ

        "เดี๋ยวเชน! " 

        คิมพูดขัดจนเชนหยุดชะงักแล้วหันมามอง 

        "อันตรายนะ"

        "ไม่เป็นไรครับ" 

        เชนตอบง่ายๆ พร้อมเดินช้าๆ ไปยังตรงกลางลานท่ามกลางสายตาของทุกคนในลาน สถานการณ์ในตอนนี้่กดดันและตึงเครียดจนหายใจลำบาก คิมจ้องพวกชายหัวโล้นไว้เผื่อมันเล่นตุกติก ไกด์เองก็หน้าเครียดจ้องมองเหตุการณ์ไม่กะพริบตา

        เชนเมื่อเดินมาถึงกลางลานที่มีของวางไว้ก็มองสบตากับชายหัวโล้นอยู่ครู่ ชายหัวโล้นก็เพยิดหน้าเหมือนบอกให้รีบเอาของไป เชนก็ก้มลงทำการเก็บของทั้งหมดส่วนสายตาก็จ้องไปยังเบื้องหน้าอย่างไม่ประมาท เมื่อเก็บของทั้งหมดแล้วเขาก็ลุกขึ้นพร้อมเดินถอยหลังกลับไปยังกลุ่มของพวกเขา

        เมื่อเชนเดินมาถึงคิมกับไกด์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พวกเขานึกว่าชายหัวโล้นจะเล่นตุกติกอะไรบางอย่างจนทำพวกเขาเครียดจนหายใจลำบาก แต่ทุกอย่างกลับราบรื่นไม่มีการเล่นตุกติกจากพวกมันเลยแม้แต่น้อย

        เชนเมื่อมาถึงก็เดินไปหาเพื่อนสาวของเบสที่กำลังปฐมพยาบาลอยู่ ยื่นของไปให้ทำการตรวจเช็คของว่าของทั้งหมดครบหรือไม่ 

        "เป็นไง ของครบไหม? "

        "ครบค่ะ ขอบคุณ..อีกครั้งนะคะ! " 

        เพื่อนสาวของเบสลุกขึ้นพร้อมก้มหัวให้อย่างขอบคุณ เชนเองก็ยิ้มรับไม่ได้พูดอะไร

        "ก่อนจะทำอะไร ส่งคนของฉันมาได้หรือยัง? " 

        ชายหัวโล้นพูดขึ้นมาจากอีกฟากดึงความสนใจของพวกเชนให้หันไปมองอีกครั้ง

        "จากนี้ก็หัดสำนึกซะบ้างล่ะไอ้โล้น! เมื่อพวกแกให้ของตามที่เราต้องการแล้วงั้นเราก็..." 

        คิมพูดขึ้นและทำท่าจะปล่อยลูกน้องของชายหัวโล้นที่ตนกำลังพาดดาบอยู่ ไกด์เองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็กำลังจะปล่อยคนที่เธอเอามีดจ่อไว้อยู่เช่นกัน

        แต่ในตอนนั้นเอง..

        "เดี๋ยวครับ" 

        เชนเดินเข้ามาด้านข้างคิมพร้อมพูดเบาๆพอให้พวกเขาได้ยิน ทำให้คิมกับไกด์ที่กำลังจะปล่อยตัวประกันหยุดชะงัก

        "หือ? " 

        คิมเหลือบตาไปมองเชนที่พูดขัดเขาไว้ พร้อมกับถามขึ้นอย่างสงสัย 

        "มีอะไรเหรอเชน"

        "พวกเรา..จะไม่ปล่อยพวกมันตอนนี้" 

        เชนพูดขึ้นด้วยสีหน้านิ่ง จ้องมองไปยังชายหัวโล้นที่มองมาทางนี้เช่นกัน

        คำพูดของเชนทำให้คิมกับไกด์ต้องหันขวับไปมอง ส่วนลูกน้องของชายหัวโล้นที่ถูกคิมจับอยู่ก็ทำหน้าตกใจพร้อมกับจะพูดขึ้น 

        "ว่าไง.."

        "หุบปาก! " 

        คิมพูดขัดพร้อมเพิ่มแรงกดดาบที่พาดคอจนชายคนนั้นต้องเงียบเสียงไปและหันไปมองเพื่อนที่ถูกจับไว้อีกคนอย่างลนลาน คิมหลังจากขู่เสร็จก็หันไปพูดกับเชนเบาๆ 

        "หมายความว่าไงเชน"

        "ทุกอย่างมัน..ราบรื่นเกินไปหน่อย" 

        เชนพูดขึ้นตายังจ้องไปยังชายหัวโล้นอีกฟากอย่างไม่หลบสายตา

        "แล้วมันไม่ดีหรือไง?" 

        คิมไม่เข้าใจในคำพูดของเชน

        เชนนิ่งเงียบ ไม่ตอบคำถามนั้น สายตาคมกริบของเขามองตรงไปยังชายหัวโล้นเขม็ง…

        "ผมว่า…เราควรจะจับพวกมันไว้ก่อนครับ"

        เชนออกความเห็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่สิ่งที่ตอบกลับมา ทำให้เชนต้องหันไปมองพร้อมขมวดคิ้วน้อยๆ…

        "พี่ไม่เห็นด้วยนะเชน" 

        เป็นไกด์ที่พูดขึ้นในทันทีนั้น

        "เราก็ได้ของที่ต้องการแล้ว แถมพวกนั้นก็ให้ความร่วมมือดี..เราควรจะทำตามคำพูด"

        หญิงสาวพูดอย่างไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เชนเสนอ

        เชนสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะพยายามอธิบายกับอีกฝ่าย

        "พี่ไกด์ ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ปล่อยพวกมัน พวกเราปลอดภัยเมื่อไหร่ ผมจะ..." 

        "พี่เองก็เห็นด้วยกับไกด์นะเชน"

        ไม่ทันที่เชนจะกล่าวจบ คิมก็เอ่ยขัดขึ้น เห็นด้วยกับความคิดของแฟนสาย สายตาของเขาจ้องมองไปยังชายหัวโล้น 

        "พี่เองก็ไม่ชอบพวกมันเหมือนกัน แต่เราก็ได้ของที่ต้องการแล้ว แถมตอนที่เราบอกให้ส่งของมามันก็ให้ความร่วมมือดี ไม่ได้เล่นตุกติกอย่างที่คิด…ถ้าเราไม่ทำตามคำพูดจะต่างอะไรจากพวกมัน จริงไหม? "

        เชนถึงกับนิ่งงัน หลับตาลง สูดลมหายใจกับความเที่ยงตรงจนเกินไปของทั้งสอง…ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมทั้งคู่ถึงได้คบกัน

        "ถ้าว่างั้น…ก็คงต้องตามนั้นแหละครับ"

        เชนพูดออกมา คิมที่รับรู้ว่าเชนมีความคิดที่แตกต่าง และดูแล้วก็ไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก ยกมือขึ้นแตะไหล่ชายหนุ่มเบาๆ อย่างสื่อความรู้สึก ซึ่งเชนก็พยักหน้าแตะหลังมือของอีกฝ่าย

        ลูกน้องของชายหัวโล้น ตอนแรกมันทำตาล่อกแล่กไม่สบายใจ แต่เมื่อสุดท้าย ได้ยินคำตอบรับของเชน พวกมันก็หันมามองกันพร้อม…

        ยิ้มมุมปาก

        คิมลดมือจากไหล่ของเชน หันไปหาชายหัวโล้น

        "จำไว้ว่าอย่าไปทำอะไรแบบนี้กับใครอีก! เข้าใจไหมไอ้โล้น!!"

        "แน่นอนๆ จากนี้ฉันจะทำแต่ความดี คอยช่วยเหลือคนอื่น แถมสวดมนตร์ก่อนนอนให้ด้วยเลย..พอใจหรือยัง?" 

        ชายหัวโล้นตอบรับอย่างยียวน ซึ่งคิมก็จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยในท่าทีของมัน

        "ปล่อยคนของฉันได้หรือยัง? "

        "ไป!" 

        คิมทำการผลักตัวประกันในมืออย่างแรงจนหน้ามันแทบคะมำ ไกด์เองก็ปล่อยมีดที่จ่อคอพร้อมกระแทกชายคนที่เธอจับให้ถลำไปเบื้องหน้า…

        ลูกน้องทั้งสองของชายหัวโล้นที่ถูกปล่อยตัว ทำเพียงขยับเดินช้าๆ เงยหน้าไปมองชายหัวโล้นเหมือนจะ…

        รอ.สัญญาณอะไรบางอย่าง

        คิมเมื่อเห็นทุกอย่างเรียบร้อยก็หันไปมองทุกคน 

        "ไปกันเถอะเราต้องพาคนเจ็บไปโรง..."

        แล้วก็เป็นในจังหวะนั้นเอง!

        ชายหัวโล้นที่รอจังหวะอยู่ ก็ทำการหยิบอะไรบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายหน้าไม้แต่มีขนาดเล็กกว่าออกมาจากเสื้อ พร้อมกับเล็งตรงไปยังกลุ่มของเชน แล้วทำการเหนี่ยวไกทันที!?!

        "ระวัง!!" 

        เชนที่มองชายหัวโล้นอยู่ตลอดตะโกนเตือนสุดเสียง!

        แต่เหมือนจะช้าไปเสียแล้ว! สิ่งที่พุ่งออกมาจากหน้าไม้นั้น ดังตัดอากาศหวีดหวิว พุ่งมาอย่างรวดเร็วเกินกว่าใครที่อยู่สภาวะไม่เตรียมพร้อมจะตั้งรับได้ทัน!

        สิ่งที่พุ่งมานั้น มุ่งตรงไปถึงเป้าหมายอย่างรวดเร็วที่สุด และเป้าหมายนั้นก็คือ...

        คิมที่เพิ่งจะหันขวับกลับมา!

        เส้นสายสีดำกระแทกเข้าใส่ร่างของคิมจนสะท้านเฮือก เสียง “ฉึก!!” บาดลึกไปถึงขั้ววิญญาณ ดังกระทบโสตประสาทของทุกชีวิตที่หันมองตามไปด้วยความตกตะลึง!!