ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

       จ้าวซื่อรู้สึกหวาดกลัวในใจกล่าวเสียงสะอื้นว่า “ลูกสาวข้า เจ้าช่วยชีวิตท่านอาของเจ้าไว้แล้ว”

       หลี่เจี้ยนอันถามขึ้นว่า “อาสวี่ เจ้าหน้าที่เหล่านั้นจะไปเมื่อใดหรือขอรับ”

       “พวกเขาอยู่กินข้าวเช้าที่บ้านจางก่อนเดี๋ยวก็ไปแล้ว”

       หลี่เจี้ยนอันถามต่อไป “อาสวี่ ท่านยังจะไปเมืองเยี่ยนอีกหรือไม่”

       “ไม่ไปแล้ว” สวี่เจิ้งมีสีหน้าเศร้าสลด คิดในใจว่าตนเป็นคนขี้ขลาดจริงๆ ไม่สะดวกใจจะอยู่ที่บ้านหลี่อีกต่อไปจึงขอตัวกลับบ้าน

       หลังจากคนบ้านหลี่หารือกันแล้วก็ตัดสินใจให้หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังไปที่เมืองเยี่ยน

       หลี่หรูอี้พูดขึ้นว่า “พวกเรายังต้องทำการค้าต่อ วันนี้มีตลาดที่จะจัดขึ้นทุกๆ สิบวันประเดี๋ยวข้าจะไปขายแป้งย่าง หลังจากเสร็จแล้วพี่ใหญ่และพี่รองกินแป้งย่างให้เรียบร้อยก่อนค่อยนำค่าเดินทางไปเมืองเยี่ยนพร้อมกับเจ้าหน้าที่”

       เมื่อฟ้าสว่างหลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังก็ตามเจ้าหน้าที่ไปที่เมืองเยี่ยน

       ไม่นานคนหมู่บ้านหลี่ก็รู้ว่าเกิดอุบัติเหตุที่เมืองเยี่ยนจางเอ้อร์ซานถูกหินกระแทกศีรษะจนตาย ทางการมอบเงินชดเชยให้บ้านจางห้าตำลึงเงิน

       ปกติบ้านจางมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีจึงมีเพียงสองครอบครัวที่ไปมาหาสู่กับบ้านจาง พวกเขาไปร่วมพิธีศพที่บ้านจางผู้ใดจะรู้ว่ากลับได้เห็นโศกนาฏกรรมกับตา 

       “พี่สะใภ้สองคนของหวังฮวาคะยั้นคะยอให้นางติงใช้เงินห้าตำลึงจัดพิธีศพให้จางเอ้อร์ซานหวังซื่อโมโหจนทะเลาะกับสะใภ้ทั้งสอง คนท้องสามคนตบตีกันจนมั่วไปหมดหวังซื่อคนเดียวต้องสู้คนสองคนจะสู้ได้ที่ไหนกัน สุดท้ายก็ล้มลงจนมีเลือดออก…”

       “สวรรค์! เด็กในท้องของหวังฮวาเป็นอย่างไรบ้าง”

       “จะเป็นอย่างไรได้คลอดออกมาแล้วน่ะสิ เป็นเด็กผู้ชาย”

       “คลอดออกมาได้ก็ดี”

       “ดีอะไรเล่าหวังฮวาตกเลือดมากเท่าสองกะละมัง ตอนนี้นอนซมอยู่บนเตียงเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่”

       “ดวงของทารกชายนั่นแข็งจริงๆข่มจางเอ้อร์ซานจนตาย แล้วยังทำให้หวังฮวาผู้เป็นแม่เกือบตายด้วย”

       “ใช่แล้วเด็กนั่นมีดวงมรณะแท้ๆ พ่อของเขาเพิ่งตาย แม่เขาก็ใกล้จะตายแล้ว” 

       คนของสองครอบครัวทอดถอนใจเมื่อออกมาจากบ้านจางก็นำเรื่องเศร้าของหวังฮวาไปบอกกับคนในหมู่บ้านที่ได้พบทว่าใครฟังก็ไม่รู้สึกเห็นใจสักนิด บางคนยังงมงายสร้างข่าวลือว่า เด็กทารกที่เพิ่งเกิดมีดวงมรณะด้วยซ้ำ

       เฒ่าจางไปเชิญหมอมาจากในตำบลเมื่อหมอตรวจให้หวังฮวาแล้วก็บอกว่า เสียเลือดมากเกินไปให้บ้านจางเตรียมจัดงานศพได้เลย

       นับว่าเกิดเรื่องน่าเศร้าสามเรื่องในเวลาที่ไล่เลี่ยกันเด็กๆ สูญเสียบิดามารดา ผู้ใหญ่สูญเสียสะใภ้ คนเฒ่าคนชราสูญเสียบุตรชาย

       เฒ่าจางและนางติงที่สูญเสียบุตรชายโศกเศร้าแทบขาดใจจริงๆ 

       หลังจากที่สูญเสียจางเอ้อร์ซานไปไม่ถึงสองวันเฒ่าจางและนางติงก็ต้องสูญเสียสะใภ้สองอย่างหวังฮวาไปอีกคนหนึ่ง ทั้งคู่โศกเศร้าเสียใจร้องห่มร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด

       ติงซื่อ ภรรยาของจางต้าซานเป็นหลานสาวทางฝ่ายแม่ของนางติง

       ปกติยามอยู่บ้านติงซื่อมักกดดันหวังฮวาต่างๆ นานา คราวนี้นางทำให้หวังฮวาเกิดเรื่องจนตกเลือดแต่กลับไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อยทั้งยังคิดจะขายบุตรชายของหวังฮวาที่เพิ่งเกิดอีกด้วย โดยใช้ข้ออ้างอันสวยหรูว่าจะส่งดาวมรณะออกจากบ้าน

       จางเซี่ยเป็นบุตรชายคนโตของหวังฮวา ปีนี้อายุสิบสองแล้วเขาทำงานใช้แรงอยู่ในตำบลและอำเภอมาตลอด ทำให้มีพละกำลังมากเมื่อได้รับจดหมายก็รีบกลับจากในตำบลเพื่อไปร่วมงานศพบังเอิญได้ยินติงซื่อบอกกับคนในหมู่บ้านว่า จะขายน้องชายของเขา จึงโกรธจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ผลักติงซื่อจนล้มลงกับพื้น

       ตอนแรกติงซื่อทำร้ายหวังฮวาจนตกเลือดคราวนี้กลายเป็นนางหกล้มจนตกเลือดบ้าง นับว่ากรรมตามสนองแล้ว

       บ้านจางตกอยู่ในความสับสนอลหม่านเฒ่าจางรีบไปเชิญหมอตำแยจากในตำบลมาอีกครั้ง

       ติงซื่อเพิ่งจะตั้งครรภ์ได้หกเดือนทารกในครรภ์เป็นรูปเป็นร่างแล้วจึงไม่อาจปล่อยไว้ ทำได้เพียงต้องคลอดก่อนกำหนด

       ติงซื่อคลอดบุตรชายออกมาคนหนึ่งแต่เพราะคลอดก่อนกำหนด อีกทั้งยังมีเลือดออกมากกว่าหวังฮวาเสียอีกทำให้เด็กมีสุขภาพไม่ดีและสิ้นใจไปในที่สุด

       “ข้าจะฆ่าเจ้าเพื่อแก้แค้นให้ภรรยาและบุตรชายของข้า!” จางต้าซานสามีของติงซื่อโกรธจนคว้ามีดมาไล่ฟันจางเซี่ยไปทั่วลานบ้านคิดจะฆ่าจางเซี่ยให้ได้

       เฒ่าจางใช้แรงที่มีอยู่น้อยนิดจับตัวของจางต้าซานที่กำลังโกรธเกรี้ยวไว้แน่นกล่าวว่า “ถ้าเจ้าฆ่าคนเจ้าจะต้องติดคุก!”

       นางติงร้องห่มร้องไห้ “จางเซี่ย รีบไปเร็ว อย่ากลับมาให้ลุงใหญ่ของเจ้าเห็นหน้าอีก”

       จางเซี่ยวิ่งออกจากบ้านจางไปด้วยสภาพน่าอนาถ

       คนในหมู่บ้านที่พากันมุงอยู่ตรงประตูบ้านจางเพื่อดูความวุ่นวาย บางคนตะโกนว่า “จางเซี่ยวิ่งไปบนเขาสิ!”

       “จางเซี่ยวิ่งไปที่ตำบลสิ!”

       “เจ้าไปแล้วก็อย่ากลับมาอีกเล่า”

       “หากเจ้าไปน้องชายน้องสาวของเจ้าจะทำอย่างไร”

       ครอบครัวหลี่เป็นเพื่อนบ้านของครอบครัวจางบ้านจางก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้ย่อมต้องได้ยินเป็นธรรมดา

       จ้าวซื่อทอดถอนใจออกมาหลายครั้ง

       หลี่หรูอี้กลัวจางต้าซานจะคลั่งจนหยิบมีดขึ้นมาไล่ฟันคนในครอบครัวมั่วซั่วจึงรีบปิดประตูรั้วและประตูห้องโถงให้สนิท

       นางและจ้าวซื่อนั่งกันอยู่ในห้องโถงเมื่อเปิดประตูหลังของห้องโถงแล้วจึงมีแสงสว่างส่องเข้ามาบ้าง

       หลี่อิงฮว๋าและหลี่หมิ่นหานไปขายแป้งย่างที่ตำบลจินจีเมื่อทั้งสองกลับมาเห็นประตูบ้านของตนปิดสนิทจึงตกใจจนรีบวิ่งเข้าไป

       จ้าวซื่อเห็นบุตรชายทั้งสองในใจจึงสงบลงได้บ้าง กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “บ้านเราไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นบ้านจางที่เกิดเรื่อง”

       หลี่อิงฮว๋าเอ่ยถาม “น้องห้า เมื่อครู่พวกเราเจออู่โก่วจื่อแบกตะกร้าผักป่ากลับบ้านเจ้าไม่ได้ขึ้นเขาไปกับนางหรือ”

       “ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ไม่ได้ขึ้นเขา” หลี่หรูอี้จะกล้าปล่อยให้จ้าวซื่อที่กำลังท้องไส้อยู่บ้านคนเดียวได้อย่างไร

       คนในครอบครัวกินข้าวด้วยจิตใจว้าวุ่นจากนั้นจึงไปนอนกลางวัน

       จ้าวซื่อเป็นห่วงสามีและบุตรชายทั้งสองที่ไปตามพ่อของเขากลับบ้านจึงนอนไม่หลับ

       ไม่ทราบว่าผ่านไปนานเพียงใดด้านนอกมีเสียงร้อนรนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังแว่วมา “สะใภ้จ้าวข้ามาหาหรูอี้ นางอยู่หรือไม่”

       หลี่อิงฮว๋ารีบสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปเป็นคนแรกพบว่าจางเซี่ยที่เคยทะเลาะกันหลายครั้งถึงกับกระโดดข้ามรั้วเข้ามาในลานบ้านของตนทำให้เขารู้สึกไม่ดี “เจ้ามาหาน้องห้าของข้าทำไม”

       จางเซี่ยร่างกายไม่สูงนัก ใบหน้าดำรูปหน้ายาวเหมือนม้า ดวงตาเล็ก จมูกเล็กปากใหญ่ตอนนี้ร้องไห้จนตาบวมแดง มีเส้นเลือดปรากฏเต็มดวงตา เขาเดินเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของหลี่อิงฮว๋าร้องห่มร้องไห้กล่าวว่า “อิงฮว๋า แม่ข้าจะตายแล้ว ขอร้องเจ้าล่ะให้หรูอี้น้องสาวของเจ้าช่วยชีวิตแม่ของข้าด้วย จะให้ข้าเป็นวัวเป็นม้าให้นางก็ยอม”

       หลี่อิงฮว๋าตกใจรีบถลาตัวหลบไปด้านข้าง ถามว่า “มีหมอมาดูแม่เจ้าแล้วไม่ใช่หรือ”

       จางเซี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านหมอบอกให้ปู่กับย่าเตรียมจัดงานศพให้นางแล้ว ข้าไม่มีพ่อไม่อยากให้ท่านแม่ต้องมาตายไปอีกคน ขอร้องล่ะ ให้หรูอี้ช่วยชีวิตแม่ข้าด้วยเถิดข้าจะโขกศีรษะให้เจ้า”

       หลี่หมิ่นหานและจ้าวซื่อเดินออกมาจากบ้านแล้วจางเซี่ยจึงคลานเข่าเข้ามาเบื้องหน้าของจ้าวซื่อ แล้วโขกศีรษะให้นางอย่างแรง

       หลี่อิงฮว๋ากลัวว่าจางเซี่ยจะทำร้ายจ้าวซื่อจึงรีบเข้ามาขวางหน้าไว้ “เจ้าไปให้ห่างจากแม่ข้าเสีย!”

       จ้าวซื่อขมวดคิ้วแน่น “จางเซี่ย เจ้าลุกขึ้นพูดเถิด” จากนั้นจึงให้บุตรชายทั้งสองไปประคองจางเซี่ยขึ้นมา

       จางเซี่ยดื้อดึงยิ่งนักเขากลัวว่าบ้านหลี่จะไม่ยอมเห็นใจ ดังนั้นจะเป็นจะตายก็ไม่ยอมลุก

       ตอนนี้เองเสียงเรียบๆ ของหลี่หรูอี้ดังแว่วออกมาจากห้องนอน “จางเซี่ย ผู้ใดให้เจ้ามาหาข้า?”

       หลี่หรูอี้พูดต่อ “ข้าไม่มีใบรับรองที่ราชสำนักออกให้ ไม่ใช่หมออย่างเป็นทางการวิชาแพทย์ก็มิได้สูงส่งเช่นที่พวกเขาพูด”

       จางเซี่ยร้อนใจไม่รู้ว่าจะโน้มน้าวหลี่หรูอี้เช่นไร จึงทำได้เพียงโขกศีรษะต่อไป

       หลี่หรูอี้ถามต่ออีกว่า “เจ้าขอให้ข้าช่วยมารดาของเจ้า แต่ถ้าหากช่วยไม่ได้เล่า?”

       ..............................