“กลัวสิครับ แต่ว่าน่าจะเพราะผมเคยเจอเื่ที่เลวร้ายกว่านี้มาก่อน เื่แค่นี้ก็เลยกระทบกับผมไม่มาก” บรรยากาศยามค่ำคืนอันเงียบสงัดเสียงที่เงียบไปจากการสนทนาของเมฆ มีเพียงเสียงท่อนไม้ที่ถูกโยนลงไปในกองไฟ เปรี๊ยะปร๊ะ!! แทนคำตอบของเมฆ
“พี่ชายของผมเป็พวกคลั่งลัทธิ จนทำให้ทั้งตระกูลผมต้องตาย......” น้ำเสียงที่ขมขื่นสุดจะบรรยาย ภาพที่เป็ฝันร้ายตลอดชีวิตของเมฆค่อยๆ กลับมา พ่อ แม่ ปู่ ย่าและอา ถูกทรมานเพื่อความสะใจ กลิ่นคาวเืที่เมฆไม่อยากจะนึกถึงประดังประเดเข้ามาในสมอง
“ไม่เป็ไรเ้าหนู ถ้าไม่อยากเล่าข้าก็จะไม่ถามต่อ ถือเสียว่าข้าไม่เคยถามก็แล้วกัน” จักรพรรดิกระบี่เลือกที่จะไม่ถามต่อ คาดว่าคำถามนี้ของตนคงไปสะกิดความทรงจำที่เลวร้ายของเ้าหนูนี่เข้า
“หลับตาลงสิข้าจะฝังเมล็ดพลังยุทธให้เ้าก่อน ข้าคาดว่าดาวบ้านเกิดของเ้าไม่มีปราณฟ้าดินเหลืออยู่เลย ร่างกายเ้าจึงยากที่จะควบแน่นปราณถึงเพียงนี้”
ขณะที่เมฆกำลังหลับตา มวลร้อนเล็กๆ ที่เคลื่นที่เป็วงกลม ไอร้อนแผ่ซ่านออกมาจากท้องน้อย “ทำตามที่ข้าบอกโคจรลมปราณตามที่ข้าจะสอน” จักรพรรดิกระบี่ค่อยๆ แนะนำการโคจรปราณเริ่มแรกให้ เมฆเริ่มโคจรปราณไปตามเส้นลมปราณตามที่จักรพรรดิกระบี่สอน
คลื่นร้อนที่ไหลไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย แขน ขา มือ หัวใจ ปอด สมอง เมฆรับรู้ถึงส่วนต่างๆ ในร่างกายผ่านการโคจรของปราณ แสงสีทองสว่างจ้าปรากฏที่รอยสักรูปกระบี่ที่มือขวาของเมฆ ทว่าในยามนี้มีเพียงจักรพรรดิกระบี่เท่านั้นที่สังเกตเห็น
“กระบี่จอมภพไร้ขอบเขตรับไอ้หนูนี่เป็นายคนใหม่!! ไม่น่าเชื่อเ้าหนูนี่มีพร์ด้านกระบี่ใกล้เคียงกับบิดาผู้นี้เชียวรึ” แสงสีทองที่เจิดจ้าออกมาจากมือขวาของเมฆคือสัญลักษณ์ที่แสดงถึงการยอมรับนายเหลือกระบี่คนใหม่ แสงสีทองเจิดจ้า คลื่นไร้รูปสีทองแผ่เป็วงกว้างออกจากตัวเมฆ
“เดี๋ยวไอ้หนูหยุดโคจรลมปราณก่อน” จักรพรรดิกระบี่สั่งให้เมฆหยุดโคจรลมปราณเนื่องจากเขาเตรียมที่จะมองสิ่งที่พิเศษให้
“ในฐานะที่เ้าสามารถใช้กระบี่จอมภพไร้ขอบเขตเ้าจะได้รับสิ่งพิเศษขึ้นอีก เพียงแต่มันจะเ็ปจนเ้าอาจจะอยากให้ข้าฆ่าเ้าให้ตายเลย เ้าอยากได้ไหม”
จักรพรรดิกระบี่ถามความสมัครใจของเมฆก่อน เนื่องจากเขาก็เคยผ่านกระบวนการนี้มาจึงทราบว่าหากไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาก่อนบางทีเ้าหนูนี่อาจจะขาดใจตายก่อน
“ไม่เอาครับ” เมฆตอบกลับมาอย่างทันทีทันควัน ถ้าต้องเจ็บเจียนตายปานนั้นเขาไม่เอาดีกว่า
“บัดซบ!! ไอเด็กโง่นี่!! เ้ารู้ไหมว่าหากได้รับเลือกเป็นายคนใหม่ของกระบี่จอมภพไร้ขอบเขตเป็สิ่งที่พิเศษแค่ไหน พรที่เ้าจะได้รับทำให้เ้าเป็ยอดคนชั้นแนวหน้าได้เลย” จักรพรรดิกระบี่ร้องตวาด ทำไมไอ้เด็กนี่มันถึงเป็แบบนี้ พลังอันท่วมท้น ร่างที่เหมาะสมกับการฝึกยุทธ ไอ้หนูนี่มันไม่อยากได้เลยรึไง
“ไม่ครับผมไม่เอา ถ้าให้เจ็บเจียนตายผมไม่เอาหรอก” หลังจากเกลี้ยกล่อมเมฆอยู่นานสองนานแต่เมฆก็เลือกจะปฏิเสธ เขาจะเจ็บตัวขนาดนั้นไปทำไมตั้งใจแค่ฝึกยุทธเท่ๆ ให้สาวกรี๊ดแค่นั้นพอ จักรพรรดิกระบี่ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เห็นเหล็กไม่เป็เหล็กกล้า ไอเด็กนี่มันไม่เอาไหนเลย “เอาเถอะ ถ้าเ้าอยากจะเป็มดปลวกต่อไป ข้าก็ไม่ว่าอะไรเ้าแล้ว ต่อไปข้าจะถ่ายทอดเคล็ดบ่มเพาะของข้าให้เ้าได้เรียน”
เปรี๊ยะ เปรี๊ยง!!! เสียงสายฟ้าดังก้องในศีรษะของเมฆอีกครั้งแต่คราวนี้นอกจากอาการปวดยังมีภาพการโคจรปราณตามรูปแบบหนึ่งโผล่ขึ้นมา
‘คัมภีร์วิถีเทพไร้ลักษณ์’ แม้จะยังปวดหัวกับความรู้สึกที่คล้ายกับไฟช็อตนี้ เมื่อเมฆเริ่มโคจรปราณตามคัมภีร์วิถีเทพไร้ลักษณ์ที่ได้มาจากจักรพรรดิกระบี่ เขาก็พบกับความมหัศจรรย์ของมัน สติของเมฆค่อยลืมเลือนสิ่งรอบตัว จดจ่ออยู่กับการโคจรลมปราณ
ปั้ง!! เสียงดังสนั่นออกมาจากตัวเมฆ พลังปราณที่แผ่ออกมาแม้จะต่ำต้อยและไม่เสถียรแต่ก็ชัดเจนแล้วว่าเมฆได้ทะลวงเข้าขั้น ‘ก่อปราณขั้นที่ 1’ เส้นทางการฝึกวรยุทธของเขาได้เริ่มต้น ณ ป่าัแห่งนี้แล้ว
“โหไอเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ แค่โคจรมหาพิภพไร้ลักษณ์ก็สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับก่อปราณขั้นที่ 1 ได้แล้ว”
ปราณมหาพิภพไร้ลักษณ์ วิชานี้เป็วาสนาฟ้าประทานเมื่อครั้งที่จักรพรรดิกระบี่ยังเยาว์วัยและอ่อนแอ วรยุทธของจักรพรรดิกระบี่ในตอนนั้นยังไม่ถึงระดับเทวะเสียด้วยซ้ำ แต่กลับถูกศัตรูตามล่าเป็เวลาสี่วันสี่คืน ร่างกายสะบักสะบอมเต็มไปด้วยาแ
ในขณะที่สิ้นไร้หนทาง จักรพรรดิกระบี่ได้แต่หลบไปในถ้ำร้างแห่งหนึ่งและค้นพบโบราณสถานที่เปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตของตนไป กระบี่จอมภพไร้ขอบเขตและวิชาบ่มเพาะวิถีเทพไร้ลักษณ์ ก็ถูกค้นพบในตอนนั้น
ภาพที่ตนจับกระบี่จอมภพไร้ขอบเขตตัดหัวของศัตรูที่ตามล่าตนในตอนนั้นจักรพรรดิกระบี่ยังจำได้ดี มันช่างสะใจสาสมใจยิ่ง การที่คนอ่อนแอได้รับพลังอันยิ่งใหญ่แล้วมาจัดการศัตรูของตนได้จักรพรรดิกระบี่ไม่มีวันลืม
ปั้ง!! ปั้ง!! เสียงทะลวงลมปราณของเมฆที่ดังขึ้นติดกันอีก ดึงจักรพรรดิกระบี่ที่กำลังหวนรำลึกความหลังในใจให้มีสติอีกครั้ง
“ท่าทางเ้าหนูนี่จะมีดีกว่าที่คิดอีกนะ” ไม่ทันสิ้นเสียงจักรพรรดิกระบี่ ปั้ง!! ปั้ง!! ปั้ง!! เสียงทะลวงลมปราณของเมฆดังขึ้นอีกครั้ง “เหมือนข้าจะเก็บสัตว์ประหลาดมาได้สินะ แค่ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วยามก็ทะลวงจากมนุษย์ธรรมดาไปสู่ขั้นกำเนิดปราณขั้นหก ความเร็วนี้แม้แต่ในแดนดาราที่พลังฟ้าดินและพลังจักรวาลอุดมสมบูรณ์เหนือคนานับก็ถือได้ว่ารวดเร็วยิ่ง”
……………………………………….
สองร่างงามดุจเทพธิดาจากสรวง์ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าลึก หนึ่งนางสวมอาภรณ์สีครามราวกับท้องนภาในยามรุ่งอรุณ แพรพรรณเนื้อดีพลิ้วไหวตามแรงลม ประดับประดาด้วยดิ้นเงินและทองที่ส่องประกายเรืองรองยามต้องแสงจันทร์สะท้อนจากเมฆหมอก รูปร่างของนางอ่อนช้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งดุจกระบี่คมกริบที่ซ่อนอยู่ในฝัก
อีกหนึ่งนางประดับกายด้วยชุดแพรไหมสีชาดสดใส ดุจเพลิงอัคคีที่ลุกโชนยามสนธยา อาภรณ์แต่ละส่วนเย็บปักอย่างวิจิตรด้วยไหมทองอร่ามตา แม้สีจะร้อนแรงทว่ากลับดูสง่างามหาที่เปรียบมิได้ เรือนร่างบอบบางแต่กลับเปี่ยมล้นด้วยพละกำลัง ดุจพยัคฆ์สาวผู้เร้นกายในป่าลึก
“พี่หญิงข้าััได้ถึงอะไรบางอย่างที่ชายป่าฝั่งโน้น” มือกระบี่หญิงชุดแพรสีชาดเอ่ยขึ้นเพื่อขอความเห็นจากพี่สาวของตน นางััได้ถึงการกำเนิดของสมบัติบางอย่าง จึงร้องบอกศิษย์พี่มือกระบี่อาภรณ์ครามที่ยืนอยู่บนต้นไม้และจ้องไปยังทิศทางที่เมฆอยู่
“ไปกันเถอะ” มือกระบี่หญิงอาภรณ์ครามกระโจนออกไปก่อนจะร้องบอกศิษย์น้องของตน มือกระบี่หญิงอาภรณ์ครามนี้จิตใจเยือกเย็นประหนึ่งน้ำแข็งหมื่นปี แต่เมื่อการถือกำเนิดของสมบัติล้ำค่าที่อยู่ตรงหน้าก็ยากที่นางจะไม่หวั่นไหว
“พี่หญิงรอข้าด้วย” มือกระบี่หญิงแพรสีชาดะโบอกพี่หญิงคนตนและรีบใช้วิชาตัวเบาวิ่งขึ้นต้นไม้ตามพี่หญิงของตนไป
เหตุที่ศิษย์พี่น้องหญิงคู่นี้ต้องใช้วิชาตัวเบากระโจนขึ้นเดินทางบนยอดไม้เนื่องจากป่าัแห่งนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ในตอนกลางวันป่าแห่งนี้เงียบสงบแทบจะไม่มีสัตว์อสูรใดเพ่นพ่านออกมาผิดกับกลางคืนที่ป่าแห่งนี้ประหนึ่งนรกบนดิน สัตว์อสูรเพ่นพ่านกรีดร้องฆ่าฟันกันอย่างดุเดือด
หากจะกล่าวอย่างติดตลกก็ถือว่าเมฆดวงซวยเพราะป่าแห่งนี้ขึ้นชื่อเื่ความปลอดภัยที่ยามกลางวันถึงขนาดว่าให้เด็ก 10 ขวบเดินทางคนเดียวก็สบายแต่กลับมีสัตว์อสูรหลุดออกมาโจมตีเขาซะได้ เรียกได้ว่าเป็เหตุสัตว์อสูรจู่โจมในรอบร้อยปีก็ว่าได้
............................................................
“ไอ้หนูเมฆหยุดโครจรลมปราณก่อน” จักรพรรดิกระบี่ััได้ถึงรัศมีของผู้ฝึกยุทธสองคนกำลังมุ่งมาทางนี้ “เป็ผู้ฝึกยุทธระดับวิถีธาตุเชียวรึ เดี๋ยวข้าจะกางเขตแดนพรางตาเอาไว้เ้าก็หุบปากอยู่เงียบๆ ก็แล้วกัน พลังของิญญาของข้ายังอ่อนแอนักแค่กำบังกายให้เ้าก็นับว่าเต็มกลืนแล้ว” จักรพรรดิกระบี่ประสานมือเป็ท่าทางประหลาดก่อนที่ไอพลังที่ใสจะกระจายออกมาและปิดล้อมบริเวณนี้เอาไว้
พึ่บ!! พึ่บ!!! เสียงพุ่งทะยานของเงาร่างสองร่างโผล่ออกมา นั่นคือมือกระบี่หญิงสองนางที่ตามรัศมีการกำเนิดสมบัติมาจนถึงใต้ร่มไม้ที่เมฆพักเดินลมปราณ
2K
