TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 96 อีวาสำแดงเดช

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

“ว่ายังไงนะ! ฉันต้องเอาตัวรอดจากที่นี่อย่างนั้นหรอ?” อีวาในร่างเฟิร์สแผดเสียงออกมา เมื่อเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองได้อยู่ในทะเลทรายอันเวิ้งว้าง แถมตอนนี้ยังยืนอยู่บนกองซากศพของสัตว์ประหลาดตัวยักษ์อีกด้วย

สายตาของเธอมองไปที่ร่างของหนอนยักษ์อย่างน่าขนลุก

“นี่ฉันต้องจัดการกับเจ้าพวกนี้จริงๆ หรอเนี้ย!”

แม้ในโลกของเธอจะมีสัตว์อสูรอาศัยอยู่มากมาย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เคยเห็นสัตว์อสูรพวกนั้นมาก่อน นั่นเพราะในหมู่บ้านมีค่ายฝึกฝน ผู้บ่มเพาะหลายคนต้องฝึกฝีมือด้วยการจัดการกับสัตว์อสูร หมู่บ้านของเธอจึงไม่ค่อยมีสัตว์อสูรออกมาโจมตี

อีวาที่เป็นแค่คนธรรมดาจึงไม่เคยพบกับสัตว์ประหลาดเหล่านั้นมาก่อน

ซึ่งนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมอนสเตอร์ตัวเป็นๆ แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะได้รับการแนะนำจากเฟิร์สว่าให้ดูคลิปวีดีโอการล่าสัตว์อสูรของเวเนเตอร์มาแล้ว 

แต่การเห็นมอนสเตอร์ในจอกับมอนสเตอร์ตัวเป็นๆ นั้นช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อีวารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็โคจรอำนาจอักขระรายล้อมรอบกายเอาไว้ อำนาจอักขระเหล่านี้เป็นสำนึกที่ไร้รูปร่าง มันจะก่อรูปร่างขึ้นมาก็ต่อเมื่อผู้ใช้จินตนาการมันขึ้นมาเท่านั้น

อีวาฝึกฝนการต่อสู้ของเฟิร์สมาถึงครึ่งเดือน หากไม่นับว่าเธอเป็นหญิงสาวที่ไม่สามารถปลุกพลังสายเลือดให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว เธอก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะมาก

ครึ่งเดือนมานี้เธอสามารถใช้ได้ทั้งไอเทมสปีริตและอำนาจอักขระได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่ง

ยิ่งหลังจากที่เธอได้รับการบำรุงวิญญาณจากพลังสายเลือดของเธอ เธอก็สามารถควบคุมพลังทุกอย่างได้ราวกับอยู่ในกำมือ

“ฉันต้องฝึกฝนอยู่ที่นี่ ยิ่งฉันเก่งได้เร็วขึ้นมากเท่าไหร่ ฉันก็สามารถช่วยพ่อและแม่ออกมาได้ไวมากเท่านั้น” อีวามองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่เป็นผืนทรายอันไร้ที่สิ้นสุดอย่างมุ่งมั่น

“ไป”

เข็มสีขาวกลุ่มหนึ่งได้ปรากฏออกมา 

อีวาสามารถเรียกเข็มเหล่านี้ซึ่งเป็นไอเทมสปีริตของเฟิร์สออกมาได้มากมาย ทั้งนี้เธอก็ต้องสูญเสียพลังสปีริตไปมากเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นบนร่างของเฟิร์สยังมีจุดชีพจรยุทธ์ถึงยี่สิบแปดจุด มันถึงได้กักเก็บพลังสปีริตได้มากมายขนาดนี้ แม้ว่าการบ่มเพาะของร่างนี้จะอยู่ที่ดาราขาวแปดแฉกก็ตาม

อีวาก้าวขึ้นเหยียบเข็มสีขาวเหล่านั้นอย่างใจเย็น ราวกับว่าหมู่เข็มสีขาวเหล่านั้นคือบริวารของเธอ เหตุการณ์นี้แม้แต่เฟิร์สเองก็ยังไม่เคยที่จะทำมัน

หมู่เข็มสีขาวมากมายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ภาพนี้ราวกับอีวากำลังเหยียบกลุ่มเมฆสีขาวเหินฟ้า

เมื่อมาถึงจุดหนึ่งดวงตาของอีวาก็สว่างขึ้น

เธอแผ่อำนาจอักขระออกมารอบๆ ตัวอยู่ตลอดเวลา 

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมอนสเตอร์ เธอก็สะบัดมือขาวออกไป

เข็มสีขาวกลุ่มหนึ่งพุ่งออกไปราวกับฝูงของแมลง ดำดิ่งลงลึกเข้าสู่ผืนทราย

ตูม!

ร่างอันมหึมาของมอนสเตอร์รูปร่างเหมือนหนอนยักษ์กระโจนพุ่งขึ้นมา 

ทว่าความเร็วของมันกลับช้ากว่าฝูงเข็มสีขาวยิ่ง 

ฝูงเข็มสีขาวพุ่งเจาะทะลวงไปที่ร่างของมอนสเตอร์ตัวนั้นอย่างโหดเหี้ยม จนร่างของมันเป็นรูพรุนพร้อมกับเลือดโพยพุ่งออกมาอย่างสยดสยอง 

อีวาไม่ได้ปราณีต่อมอนสเตอร์เหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ชวีดดดดดดดดดดด

มอนสเตอร์ส่งเสียงกรีดร้องเมื่อฝูงเข็มสีขาวเจาะทะลวงไปที่ร่างของมันหลายครั้ง มันแทบจะไม่ทันสังเกตถึงการมีอยู่ของอีวาด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องร้องเจ็บปวดด้วยการโจมตีของเข็มเหล่านั้น

หากมองจากภายนอกแล้วฝูงเข็มสีขาวแทบจะไม่ต่างไปจากฝูงตั๊กแตนกินเนื้อคนเลยแม้แต่น้อย 

เพียงไม่กี่ลมหายไปร่างของมอนสเตอร์ก็ล้มลงและตายอยู่ตรงนั้นอย่างสิ้นแรง 

อีวาโบกมือออกไปครั้งหนึ่ง แกนสปีริตก็ถูกอำนาจอักขระห่อหุ้มเอาไว้แล้วลอยไปที่มือของเธอ

ครืน ... ครืน ... ครืน ...

ทว่าตอนนั้นเองผืนทรายก็เหมือนทะเลเดือด มอนสเตอร์สิบกว่าตัวที่อยู่บริเวณนี้ พวกมันได้ยินเสียงร้องของมอนสเตอร์ตัวที่พึ่งตายและรีบมาในทันที

โชคดีที่นี่เป็นการกวาดล้างระลอกที่สาม หากเป็นก่อนหน้านี้เสียงร้องนี้อาจจะไม่เรียกมอนสเตอร์มาแค่สิบกว่าตัวนี้แน่นอน

อีวาที่ศึกษาเรื่องพวกนี้มาบ้างแล้ว ก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เมื่อครู่เธอได้จัดการสังหารมอนสเตอร์ไปตัวหนึ่งอย่างง่ายดายแล้ว ปณิธานในการต่อสู้ของเธอก็เต็มเปี่ยม 

เธอมีความมั่นใจไม่น้อยกับการจัดการมอนสเตอร์เหล่านี้

“ดูเหมือนว่าหลังจากเสร็จเรื่องพวกนี้แล้วฉันต้องไปช็อปปิ้งคลายเครียดเสียหน่อยแล้ว” อีวาเอ่ยพึมพำออกมา

เธอใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งนี้มาหลายเดือนแล้ว สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุขคือการผลาญเงินของเฟิร์สไปกับการช็อปปิ้ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยทำในโลกของเธอ

แม้การร่วมมือกับเฟิร์สจะทำให้เธอลดความเอาแต่ใจไปบ้าง แต่นอกจากเรื่องที่ไม่แต่งหญิงออกไปข้างนอก เธอก็แทบจะแอบทำทุกอย่างเช่นเดิม

เพียงแต่ช่วงนี้ต้องฝึกฝนการต่อสู้อย่างหนักเท่านั้น จึงทำให้เธอห่างหายจากเรื่องนี้ไป

ถึงแม้อารมณ์และนิสัยของเธอจะเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป แต่เมื่อตอนนี้เธออยู่ในสนามรบ ทุกสิ่งก็พลันเปลี่ยนไป

กลิ่นอายของเธอกลายเป็นเย็นชามากขึ้น

ครืน ... ครืน ... ครืน ...

ผืนทรายเคลื่อนไหวราวกับคลื่นสึนามิที่ถาโถมเข้าหาอีวารอบด้าน 

หากเป็นคนปกติทั่วไปจะต้องตื่นตระหนกกับเหตุการณ์นี้อย่างแน่นอน

ชวีดดดดดดดดดด

เสียงกรีดร้องคำรามของมอนสเตอร์นับสิบดังแผดออกมา

อีวามองมอนสเตอร์ตัวมหึมาเหล่านั้นด้วยแววตาที่เยียบเย็น ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบเข็มสีขาวแปดเล่มด้านหน้า แล้ววาดมือออกไป

หากเฟิร์สเป็นผู้มีความสามารถในการขุดค้นที่ลึกซึ้ง อีวาก็เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในการควบคุมที่เลิศล้ำมากเช่นกัน

เข็มทั้งแปดถูกซัดออกไป ในขณะเดียวกันอำนาจอักขระก็ควบแน่น ทำให้เข็มสีขาวทั้งแปดเกิดเป็นภาพมายาของเสายักษ์แปดต้นที่ตั้งตระหง่านคำ้ฟ้ารายรอบตัวเธอ

เสายักษ์ทั้งแปดมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางที่มากกว่าสิบเมตร แต่ลำต้นล้วนมีขนาดใหญ่ยิ่งกว่ามอนสเตอร์เหล่านั้นเสียอีก

พวกมันหมุนรอบอีวาอย่างรวดเร็วและแผ่ขยายออกไปโดยมีอีวาเป็นศูนย์กลาง

โครม!

ปัง! ปัง! ปัง!

คลื่นสึนามิทรายพลันแตกซ่าน ร่างของมอนสเตอร์มหึมานับสิบถูกบดขยี้

ความรุนแรงของมันทำให้ร่างมหึมากลายเป็นเนื้อบด โลหิตสาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า

แม้อำนาจอักขระจะไม่มีความสามารถโจมตีที่โดดเด่นก็จริง แต่สำหรับการประยุตก์ใช้ที่เข้าท่าแล้ว มันก็กลายเป็นการโจมตีที่ร้ายกาจได้เช่นกัน

ภาพการต่อสู้อันตระการตานี้ทำให้เวเนเตอร์บางกลุ่มสังเกตเห็นและเกิดความสนใจ

“นั่นมันการต่อสู้ของกลุ่มไหนกัน? ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้?”

“ไปดูกันเถอะ”

เวเนเตอร์ที่เข้ามาได้แยกกันเป็นกลุ่มๆ แล้วออกค้นหามอนสเตอร์ที่หลงเหลือเพื่อต่อสู้ 

ตอนนี้เวเนเตอร์กลุ่มหนึ่งที่สนใจการต่อสู้ต่างเร่งรุดไปดูการต่อสู้นี้ทันที

แม้ในบางกลุ่มของพวกเขาจะมีเวเนเตอร์ดาราขาวเก้าแฉกเข้าร่วมด้วย แต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นการโจมตีที่ยิ่งใหญ่อลังการขนาดนี้มาก่อน แม้แต่เวเนเตอร์ดาราแดงก็คิดว่าคงมีไม่กี่คนเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ได้

การได้เห็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่กับตาก็นับว่าเป็นประสบการณ์และความภาคภูมิอย่างหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ลังเลที่จะเข้าไปดูการต่อสู้นี้ทันที

แต่ทว่า ...

เมื่อพวกเขาไปถึงการต่อสู้นี้ก็จบลงแล้ว 

สิ่งที่พวกเขาเห็นเหลือเพียงแต่ซากมอนสเตอร์ที่ถูกบดละเอียดและเสาสีขาวยักษ์ทั้งแปดที่กำลังหายไป

“ดูนั่น ... ข้างบนนั้น!”

ตอนนั้นเองผู้คนก็พากันแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า

ภาพที่พวกเขาเห็นคือเด็กหนุ่มร่างผอมบาง สวมใส่ชุดสูทสีขาวที่มีสัญลักษณ์ของนิวโฮป เขากำลังยืนอยู่บนเมฆสีขาว แต่หากสังเกตให้ดีก็จะพบว่านั่นคือเข็มสีขาวนับไม่ถ้วน

เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะมองลงมาด้านล่าง เขาวาดมือออกไปอย่างลวกๆ แกนสปีริตที่ฝังอยู่บนร่างของมอนสเตอร์ก็ถูกอำนาจอักขระห่อหุ้มแล้วลอยเข้าหาเขา

ภาพนี้ทำให้เด็กหนุ่มราวกับเทพเซียนมิปาน

อีวารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อต้องมาทำอะไรแบบนี้ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่กำลังจับจ้องอยู่

แล้วเธอก็หันหลังกลับแล้วทะยานจากไป

ทิ้งผู้คนเบื้องล่างให้มองตามอย่างตื่นตะลึง แม้ว่าพวกเขาจะรับรู้ว่ามีเวเนเตอร์จำนวนหนึ่งที่สามารถบินได้ แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นมันกับตาเช่นกัน

“นั่นน่ะหรือผู้กองเฟิร์สวันที่เขาล่ำลือกัน” วอชเชอร์คนหนึ่งกล่าวอย่างอึ้งๆ

เมื่อผู้คนได้ยินสิ่งที่เขากล่าว พวกเขาก็รีบมารุมล้อมในทันที

“ผู้กองเฟิร์สวัน เขาเป็นใครอย่างนั้นหรอ?”

“คนคนนั้นเก่งมากเลยหรอ?”

ไม่ว่าใครก็ตามพวกเขาล้วนอยากรู้ที่มาของเด็กหนุ่มคนนั้น แม้แต่เวเนเตอร์ดาราขาวเก้าแฉกหลายคนก็ยังรู้สึกอิจฉา

ทางด้านอีวาหลังจากทะยานออกจากที่นั่นแล้วเธอก็ออกไล่ล่ามอนสเตอร์เพื่อฝึกฝนฝีมือต่อ