และแล้ววันนี้ก็มาถึง
วันที่เรย์โกะจะต้องเข้าไปอยู่ที่หอพักโรงเรียนชายล้วนของเร็น
เรย์โกะเก็บกระเป๋าสัมภาระและแต่งตัวด้วยชุดลำลองของเร็น ถึงจะใส่ได้แต่ก็หลวมๆนิดหน่อยเพราะเร็นนั้นร่างใหญ่กว่า เรย์โกะมองดูตัวเองที่หน้ากระจก
อืม....เหมือนเร็นมากๆถึงจะผอมและตัวเล็กกว่านิดหน่อย แต่โดยรวมแล้วเหมือนกันสุด
เรย์โกะเก็บกระเป๋าออกมาจากห้องเตรียมที่จะเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรม
ทัตสึยะพ่อเลี้ยงของเธอมารออยู่ที่ล๊อบบี้แล้ว เมื่อเขาเห็นเรย์โกะเดินมาเขามีสีหน้าใมาก
“เรย์โกะหรอ....ทำไมถึงเหมือนเร็นขนาดนี้นะ”ทัตสึยะมองไปรอบตัวของเรย์โกะ ด้วยความประหลาดใจ
“เหมือนขนาดนั้นเลยหรอค่ะอาทัตสึยะ”เรย์โกะพูด
“ใช่ ถ้าไม่บอกว่าเป็เรย์โกะอาก็คิดว่าเราคือเร็นนะ แต่อย่างว่าเราเป็ฝาแฝดกันนี่หน่า เร็นผมสั้นเรย์โกะผมยาว มันเลยแยกง่าย แต่พอตัดผมสั้นแล้ว แทบจะแยกกันไม่ออกเลย”อาทัตสึยะมองเรย์โกะด้วยหน้าเศร้าๆ เดาไม่ยากเลยว่าเขาคงคิดถึงเร็นมากแค่ไหนเพราะเขาเลี้ยงเร็นมาั้แ่เล็กแต่น้อย
เรย์โกะเขากอดทัตสึยะเพื่อปลอบใจ
“หนูสัญญาว่าจะตามจับคนร้ายมาลงโทษให้ได้ค่ะคุณอา”
“ขอบใจมากนะคะเรย์โกะแต่ยังไงก็ต้องดูแลตัวเองให้มากๆนะ เพราเราไม่รู้ว่าใครที่เป็คนทำร้ายเร็น”
“ได้ค่ะอา เราไปกันเถอะ”
ทัตสึยะช่วยเรย์โกะเก็บสัมภาระขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังโรงเรียนมัธยมโกฮัน ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
“อาแจ้งเื่ไปที่โรงเรียนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วแล้วนะว่าเร็นประสบอุบัติเหตุตกเขา สมองได้รับการกระทบการะเทือนจนจำอะไรไม่ได้เลยและตอนนี้เพื่อนๆในชมรมเบสบอลของเร็นก็รู้เื่นี้แล้วด้วย พวกเขาติดต่อมาอาและแสดงความเป็ห่วงเร็นกันยกใหญ่พวกเขาบอกว่าจะดูแลเร็นที่ความจำเสื่อมให้ดีที่สุดแต่ยังไงหนูก็ต้องระวังตัวให้มากๆนะ” ทัตสึยะพูดระหว่างที่กำลังเลี้ยวรถเขาไปยังโรงเรียน
เขาขับตรงเข้าไปเรื่อยๆ ด้านในสุดโรงเรียนมีหอพักทั้งหมด 3 อาคาร เป็รูปตัวยูตรงกลางเป็สนามหญ้าขนาดใหญ่ อาคารตึกกลางเขียนว่า ‘หอพักมัธยมปลาย’ มีเหล่านักเรียนม.ปลายชายเดินกันอยู่เต็มไปหมดเรย์โกะลงมาจากรถ สะพายกระเป๋าและถือสัมภาระของตัวเองอาทัตสึยะเดินไปคุยกับผู้ดูแลหอพัก เขาเดินมาหาเรย์โกะ พร้อมกับกล่าวทักทาย
“สวัสดีเร็นจำฉันได้มั้ย ฉันชื่อฟูจิอิ คาซามะ เป็ผู้ดูแลหอพักชาย ม.ปลาย”
“สวัสดีครับผมชื่อโคบายาชิ เร็น ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เรย์โกะรู้สึกแปลกเมื่อต้องพูดเหมือนเร็นผู้ดูแลหอมองหน้าเร็นและขำออกมา
“ ฮ่าๆๆๆอะไรกัน พูดเหมือนเราเป็คนอื่นคนไกลกันอย่างนั้นแหละก่อนปิดเทอมเรายังไปสังสรรค์กันอยู่เลยนะ แต่อย่างว่าล่ะ นายความจำเสื่อมนี่หน่า”ผู้ดูแลหอพูดพร้อมกับตบไหล่เรย์โกะเบาๆ แต่ทำเอาเธอเซเล็กน้อยเพราะเขามือหนักใช้ได้เลย “นายดูผอมแล้วก็ตัวเล็กลงนะเร็น เอาล่ะๆ ถือของเดินตามฉันมา”
เรย์โกะหันไปโบกมือลาทัตสึยะเขาพูดเบาๆว่า “ดูแลตัวเองด้วยนะ”
เรย์โกะพยักหน้าแล้วเดินตามผู้คุมหอเข้าไปในตึกที่เขียนว่าหอพัก ม.ปลาย โดยผู้ดูแลหอพักอธิบายให้เธอตลอดทาง “หอพัก ม.ปลายมีทั้งหมด 3 ชั้นชั้นแรกเป็ของ ม.4 ชั้น2 เป็ของ ม.5 และชั้น3 บนสุดเป็ของ ม.6 ที่นี่เราจะนอนห้องละ2 คน ห้องน้ำจะเป็ห้องน้ำรวม แต่ละชั้นจะมีห้องน้ำห้ามอาบน้ำข้ามระดับชั้นเด็ดขาด นี่คือกฎของหอพัก” ทั้งสองเดินขึ้นมาเรื่อยๆจนมาถึงชั้น 3 ซึ่งเป็ชั้นของ ม.6 และมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหมายเลข 137เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ได้พบกับเด็กหนุ่ม 3 คน กำลังนั่งอยู่ในห้องก่อนที่ผู้ดูแลหอจะได้แนะนำอะไรต่อ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมากอดเรย์โกะแน่นแต่ที่หน้าใคือ เขาใส่บ๊อกเซอร์เพียงตัวเดียว!! เรย์โกะยืนแข็งทื่อหน้าแดงทำตัวไม่ถูก
“เร็น!นายเป็ยังไงบ้าง ฉันเป็ห่วงนายแทบแย่ พอฉันได้ยินข่าวจากพ่อเลี้ยงนายฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลย มือถือนายก็ติดต่อไม่ได้ นายไปจากแค้มป์โดยไม่บอกฉันสักคำแถมยังประสบอุบัติหุตอีก นายอยู่ในความรับผิดชอบของฉันนะ ห้ามทำอะไรตามใจตัวเองอีกเข้าใจมั้ย” ผู้ชายคนที่กอดเรย์โกะ พูดแบบไม่เว้นให้เธอได้แทรกเลย
“ใจเย็นหน่าฮิโรกิ เร็นเขาความจำเสื่อมอยู่ ถามเขารึยังว่าเขาจำนายได้รึเปล่า”หนุ่มตัวสูงใส่แว่นพูด
“นั่นสิดูเร็นสิ ทำหน้างงไปหมดแล้ว” หนุ่มหน้าหวานที่นั่งอยู่ข้างๆกันพูดเสริม
“เออ นั่นสินายจำพวกเราได้มั้ย” หนุ่มบ๊อกเซอร์พูด
“อ่าๆๆ เอาล่ะจากนี้ฉันฝากพวกนายดูแลเร็นด้วยล่ะ ชูยะ ฉันฝากนายช่วยพาเร็นไปดูตึกและห้องอื่นๆด้วยนะเผื่อเขาจะจำอะไรได้บ้าง” ผู้ดูแลหอพูดกับหนุ่มแว่น
“ได้ครับคุณคาซามะ” หนุ่มแว่นพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินมาทางเรย์โกะและยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าเธอ อะไรกันคนพวกนี้ทำไมต้องถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้!!
“นายจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ...” หนุ่มแว่นมองเรย์โกะด้วยความสงสัย“ช่วยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นให้ฟังหน่อยได้มั้ยสิ่งที่ทำให้นายต้องความจำเสื่อม”หนุ่มแว่นมองมาที่เรย์โกะด้วยสีหน้าเรียบเฉยปนสงสัย
“ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นฉันรู้สึกตัวอีกทีที่โรงพยาบาลและฉันกจำอะไรไม่ได้เลยฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็ใคร” เรย์โกะตอบ
“อย่าไปเซ้าซี้เขาเลยนะให้เร็นเก็บสัมภาระแล้วเราพาเขาไปทัวร์โรงเรียนกันดีกว่า เผื่อเขาจะจำอะไรได้บ้าง”หนุ่มหน้าหวานพูดขึ้น “ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อนนะ ฉันชื่อ โคยามะ อากิระ เป็รูมเมทของนายที่ห้องนี้และเราสองคนเป็เพื่อนสนิทกัน เราคุยกันทุกเื่ ถ้าหากว่านายจำได้” อากิระยิ้มให้เร็นรอยยิ้มของเขาช่างดูสดใสและอ่อนโยน
“ฉันชื่อมินามิ ชูยะ หากว่านายอยากจะรู้เื่อะไรเกี่ยวกับโรงเรียน เพื่อนๆ หรือชมรมเบสบอล สามารถถามฉันได้นะ” หนุ่มใส่แว่นแนะนำตัวเขาดูสูงโปร่ง ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเ็าแต่ดูมีเสน่ห์
“เขาเป็กูเกิ้ลเดินได้น่ะ”หนุ่มบ๊อกเซอร์กระซิบกับเรย์โกะ ก่อนจะพูดด้วยเสียงอันดังติดกวนๆ “ส่วนฉัน ชื่อว่าวาตานาเบะ ฮิโรกิ กัปตันทีมเบสบอลของโรงเรียนและมีเพียงนายเท่านั้นที่จะได้แต่งงานกับฉัน”เรย์โกะหันไปมองหน้าฮิโรกิด้วยความใ ก่อนที่เขาจะพูดต่อว่า“ถ้านายเป็ผู้หญิงหน่ะนะ ฮ่าๆๆๆ” เรย์โกะขมวดคิ้วด้วยความงง ใแทบแย่นึกว่าเร็นจะชอบผู้ชายซะแล้ว ไม่งั้นเธอลำบากแน่
“อย่าพูดให้เร็นกลัวสิฮิโรกิ เร็นเขาทำหน้าใหมดแล้วนะ” อากิระหนุ่มหน้าหวานพูดพร้อมกับขำๆท่าทางของเรย์โกะเบาๆ
“นายดูผอมลงนะเร็นแถมยังดูตัวเล็กลงด้วย” ชูยะหนุ่มแว่นช่างสังเกต มองเรย์โกะด้วยความสงสัย
“ก็เร็นเพิ่งประสบอุบัติเหตุมาแค่เห็นมานายยังโอเคอยู่ฉันก็ดีใจแล้ว” ฮิโรกิพูดพร้อมกับโอบไหล่เรย์โกะ“เก็บสัมภาระเถอะ เดี๋ยวฉันจะพานายทัวร์หอพักเอง ให้ฉันช่วยจัดของมั้ย”
“ไม่ๆๆๆๆ”เรย์โกะปฏิเสธเสียงดัง ทำเอาหนุ่มๆทั้งสามใ และมองไปที่เรย์โกะด้วยความสงสัย
“เอ่อ.....ฉัน.....ฉันว่าฉันจัดของคนเดียวได้ ไม่เป็ไร ขอบใจนะทุกคน” ... ‘จะให้ช่วยจัดของได้ยังไงล่ะ ไม่งั้นก็เห็นชุดชั้นในของฉันหมดสิ’ เรย์โกะนึกในใจ
“แล้วเบอร์มือถือนายหน่ะฉันโทรไม่ติดเลย นายเปลี่ยนมือถือใหม่หรอ” ฮิโรกิถาม
“อ่า..ใช่ฉันเปลี่ยนมือถือ เครื่องเก่ามันตกเขาไปแล้ว หาไม่เจอ”
“ไหนเอามือถือนายมาสิฉันจะไดดึงเข้าแชทกลุ่มชมรมเบสบอล ทุกคนเป็ห่วงนายมากนะ”ว่าแล้วฮิโรกิก็เอามือถือของเรย์โกะมา แล้วจัดการทุกอย่างอย่างเรียบร้อย ที่จริงแล้วเรย์โกะซื้อมือถืออีกเครื่องหนึ่งเพื่อไม่ให้ทุกคนจับได้และไม่เป็การผิดสังเกต
“เอาล่ะนายก็เก็บสัมภาระให้เรียบร้อย เดี๋ยวพวกฉันจะพานายไปดูว่าที่นี่มีอะไรบ้างเผื่อจะจำอะไรได้” ชูยะหนุ่มแว่นผู้เ็าพูด “ส่วนนายไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย นายจะใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเดินทั้งหอพักไม่ได้นะมันผิดกฎของหอ เดี๋ยวนายก็ได้โดนคุณคาซามะทำโทษอีกหรอก” ชูยะมองไปทางฮิโรกิที่อยู่สภาพเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวจนเรย์โกะลืมตัว พอนึกขึ้นได้เลยเบือนหน้าหนีแบบทำตัวไม่ถูก ก็ไม่เคยเห็นผู้ชายในสภาพนี้และใกล้ขนาดนี้นี่หน่า
“ก็ได้ๆๆแต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้วนะ เพราะงั้นฉันขอยืมเสื้อผ้านายก่อนละกันนะ”ว่าแล้วฮิโรกิก็วิ่งออกไปจากห้อง
“หยุดเลยนะไอ้กัปตันสัมภเวสี!!” ชูยะะโและวิ่งตามฮิโรกิไปอย่างหัวเสียอากิระยืนกอดอกส่ายหัวเบาๆ เรย์โกะก็ยืนมองแบบงงๆ
“คู่นี้เขาเป็แบบนี้ตลอดแหละเขาเป็รูมเมทกันหน่ะ อย่าไปสนใจเลย” อากิระอธิบาย “ว่าแต่นายเถอะ จำฉันไม่ได้จริงๆหรอจำเื่ที่เราไปตั้งแค้มป์ด้วยกันในวันเกิดเหตุได้มั้ย”
“ไม่ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย”
“อย่างงั้นหรอ”อากิระมองหน้าเรย์โกะอยู่นานด้วยสีหน้าที่เ็า ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนมาเป็สีหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนเดิม “ไม่เป็ไรนะถ้าหากว่านายมีอะไรที่ไม่สบายใจหรือมีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้ทุกเื่เลยนะเพราะนายเป็เพื่อนสนิทของฉัน ฉันจะดูแลนายอย่างดีเลย” เขาเอามือช้อนปลายคางของเรย์โกะเบาๆด้วยคำพูดเสียงหวาน หน้าตาของเ้าหมอนี่ดูหน้าหลงใหลจริงๆเรย์โกะเผลอเคลิ้มไปสักครู่ก่อนที่จะดึงตัวเองกลับมาและผลักอากิระออกไปนิดหน่อย
“ดะ...ได้สิขอบใจนะ แล้ว...นายพักอยู่ห้องไหนหรอ” เรย์โกะถามแบบแก้เขิน
“ก็ห้องนี้ไงฉันเป็รูมเมทของนาย”
“อ่า...อย่างงั้นหรอ”
“ทำไมล่ะ”อากิระพูดพร้อมกับค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้เรย์โกะเรื่อยๆเธอก็พยายามถอยหลังออกห่างจากเขาจนเดินมาติดผนังห้อง “หรือนายจะนึกอะไรดีๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเราได้”อากิระเอาแขนทั้งสองข้างมายันไว้ที่ผนังเพื่อไม่ให้เรย์โกะหนีไปไหนได้ “ทำไมนายดูน่ารักกว่าเดิมนะ”เขายื่นหน้าเขามาใกล้เรย์โกะเรื่อยๆ จนปลายจมูกของทั้งสองแตะกันเรย์โกะได้แต่ยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ไม่นะ!!เขาจะจูบฉันแล้วววววววววว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!ไอ้คนฉวยโอกาส!!!” เสียงของกัปตันฮิโรกิที่วิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับะโถีบอากิระจนล้มตีลังกาไปนอนกองอยู่บนเตียง“แกจะทำอะไรเร็นของฉัน” เขาขึ้นไปหยุมหัวอากิระต่อบนเตียง
“โอ๊ยยยยยย ไอ้กัปตันเฮงซวยแกนี่มันขับจังหวะฉันจจริงๆเลย” อากิระพลิกมาบีบคอฮิโรกิคืน และทั้งสองก็ตีกันอยู่บนเตียง
“เฮ้อออ...”ชูยะยืนกอดอกและถอนหายใจอยู่สักพัก “ไปกันเถอะเร็น ฉันจะพานายไปดูรอบๆ บริเวณหอ”ชูยะเดินออกมาจากห้องโดยมีเรย์โกะเดินตามออกมาแบบงงๆ
1K
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
